Πολύ ωραία ήταν και φέτος, καρντάση μου. Τα νησιά βρίσκονταν στη θέση τους. Τηρήθηκαν και οι λοιπές παραδόσεις: να χάνει η Ρόδος από 50 έως 100.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων. Μ’ αυτούς τους θεσμούς το κράτος δεν παίζει. Οταν καεί και ο τελευταίος θάμνος στην Ελλάδα, τότε θα αρχίσει να πυρακτώνεται η θάλασσα. Οταν κλαπεί και το τελευταίο ευρώ από την τσέπη των ιθαγενών υποζυγίων, οι «τεχνοκράτες» θα αρχίσουν να κλέβουν την άμμο από τις παραλίες και να γεμίζουν τις τσεπάρες τους με βότσαλα.
Κατά τα λοιπά, όλα καλά, όλα ανθηρά. Μέσα στο πλοίο άκουγες αφηγήσεις βετεράνων ανέργων για το πώς κατόρθωσαν να δανειστούν από τους (ελάχιστους) εν εργασία ευρισκόμενους συγγενείς, ώστε να την κοπανήσουν λίγο από τη γη της απωλείας, ήτοι την έδρα τους. Ακουγες και μερικά παράδοξα: πώς «εργαζόμενοι», οι οποίοι ήταν έτοιμοι να παραθερίσουν, βρίσκονται στην ίδια δημοσιονομική κατάσταση με τους ανέργους. Αυτοί γέμισαν βαλίτσες και αναχώρησαν δίχως να έχει πιστωθεί ο μισθός (ή μπόλικοι μισθοί) στον λογαριασμό τους. Η μαζική καταστροφή ενισχύει την αίσθηση της συντροφικότητας και της συμμετοχής στην κοινή μοίρα.
Σαξές στόρι
Στις παραλίες έβλεπες άμμο, θάλασσα και προβληματισμένες μουτσούνες. Μερικές ήταν χαρούμενες – ειδικά εκείνες που έδειχναν να έχουν αποφασιστική συμβολή στη δημιουργία του δημόσιου χρέους. Πολιτικοί, οικονομικοί, μιντιακοί και λοιποί παράγοντες και παραγοντίζοντες σουλάτσαραν αμέριμνοι με τις χαρίεσσες σαγιονάρες τους στα ελληνικά τοπία, ασχημαίνοντάς τα δίχως να τους πολυνοιάζει.
Ως φραγκάτοι και αεράτοι δεν συζητούσαν για προβλήματα, σκοτούρες, άγχη και τη Μέρκελ στις ξαπλώστρες τους. Μόνο για φαγητό. Τέτοια εξειδίκευση και εμβρίθεια γνώσεων σε ζητήματα μάσας ούτε ο Μαμαλάκης! Ο αστακός εκεί είναι λίγο παραβρασμένος. Ο ροφός αλλούθε είναι ολιγότερον βρασμένος του δέοντος. Τέτοια θέματα απασχολούσαν τους καβαντζωμένους.
Οι υπόλοιποι είτε σιωπούσαν αινιγματικώς είτε άνοιγαν πολιτικές κουβέντες, εκδηλώνοντας απροκάλυπτα την χαιρέκακη πρόθεσή τους να ψηφίσουν κόμματα που θεωρούνται ελαφρώς… κατηραμένα για να τη «σπάσουν» στους δημίους τους.
Τα κότερα πηγαινοέρχονταν αδιάκοπα πέρα από τις σημαδούρες. Τα παιδιά φώναζαν κι έτρεχαν, ως συνήθως, και στην τηλεόραση ηχούσαν βαρύγδουπες αρλούμπες (ή τουρκικά), όπως πάντα. Ωραία ήτανε και τούτη τη χρονιά. Να δούμε το 2014 πόσο… σαξές θα έχει το στόρι.
Παναγιώτης Λιάκος
