Προκάλεσαν αίσθηση κάποιες «βαθυστόχαστες» σκέψεις σκηνοθέτου που δεν αλιεύθηκαν από θαλάσσια βάθη αλλά από τον πάτο όζουσας, μπουρδολογικής χαβούζας
Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας είναι σκηνοθέτης. Εκανε μια δυο επιτυχίες και το φρύδι άρχισε να… σουζάρει ένεκα αλαζονείας, λες και γύρισε την «Κάλπικη λίρα», τον «Πολίτη Κέιν» ή τον «Νονό». Βγήκε πρόσφατα σε τηλεοπτική εκπομπή και μίλησε για τη Μαρία Καρυστιανού και την άποψή της ότι το ζήτημα των εκτρώσεων πρέπει να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση:
«Δεν μπορείς να μιλάς για δολοφονία όταν δεν υπάρχει συνείδηση και αυτονομία. […] Αν ένα έμβρυο είχε το απόλυτο δικαίωμα στη ζωή, η φύση θα του το είχε εξασφαλίσει χωρίς το σώμα που το κυοφορεί. Από τη στιγμή που το έμβρυο δεν μπορεί να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, τότε η κουβέντα που κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι για το δικαίωμα στη ζωή, αλλά για την εξουσία πάνω σε ένα ξένο σώμα».
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να ειπωθούν σε καφενείο και να απορριφθούν ασυζητητί και από τους εν νηφαλιότητι ευρισκόμενους θαμώνες και ακόμα από όσους θα τελούσαν εν ευθυμία (στα όρια της λιποθυμίας) από κατανάλωση μισού λίτρου ούζου κακίστης ποιότητος. Πέρα από τη χοντροκομμένη «πλάκα» της υπόθεσης υπάρχει και το ανατριχιαστικό μέρος επειδή λέχθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή (έστω και ελαφρώς ξεπεσμένη) εν είδει μανιφέστου κοινωνικού δαρβινισμού.
Τι σημαίνει ότι «δεν μπορείς να μιλάς για δολοφονία όταν δεν υπάρχει συνείδηση και αυτονομία»; Δηλαδή, όταν κάποιος έχει πάθει βαρύ εγκεφαλικό και ζει διασωληνωμένος επί μήνες, θα πρέπει να κλείσει νοσοκόμος, γιατρός και συγγενής τον διακόπτη της μηχανικής υποστήριξης των σωματικών λειτουργιών του; Οταν ένας άνθρωπος δεν έχει αυτονομία, δεν είναι δολοφονία να του αφαιρείς τη ζωή; Τα ΑμεΑ μπορούμε να τα σκοτώνουμε;
Τι σημαίνει ότι «αν ένα έμβρυο είχε το απόλυτο δικαίωμα στη ζωή, η φύση θα του το είχε εξασφαλίσει χωρίς το σώμα που το κυοφορεί»; Ολα τούτα, σε πολιτικό επίπεδο, δεν θυμίζουν σκοτεινές ιδεολογίες του 20ού αιώνα που αιματοκύλισαν τον πλανήτη;
Οι φρικτές, απάνθρωπες απόψεις αυτού του είδους μάς θυμίζουν την ατάκα της διαφήμισης «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». Επίσης, μας υπενθυμίζουν ότι είναι προτιμητέρα η σιωπή από τη διατύπωση άποψης, όταν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε επαρκώς στη διαπραγμάτευση του υπό συζητήσεως θέματος. Δεν είναι ανάγκη να αποφαινόμεθα επί παντός επιστητού.
Οι παρουσιαζόμενες σαν «βαθυστόχαστες σκέψεις» του σκηνοθέτου δεν αλιεύθηκαν από θαλάσσια βάθη ωκεανού, αλλά από τον πάτο όζουσας, μπουρδολογικής χαβούζας.
