Μόλις έμπαινε ο Αύγουστος τα παιδιά στη Θεσσαλονίκη περίμεναν με ανυπομονησία να περάσουν οι ημέρες και να έρθει ο Σεπτέμβριος. Οχι για να ξεκινήσουν τα μαθήματά τους στο σχολείο, αλλά για να επισκεφθούν τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης.
Είχαν αγωνία για να αρχίσει η γιορτή που στηνόταν για περισσότερες από 20 ημέρες στο κέντρο της πόλης, στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ. Εκεί έπαιζαν με παιχνίδια που έβλεπαν για πρώτη φορά στη ζωή τους, ενώ γυρνούσαν από περίπτερο σε περίπτερο διψώντας να γνωρίσουν την κουλτούρα άλλων λαών, αλλά και προϊόντα που ακόμη δεν είχαν βγει στην αγορά.
Επώνυμοι που έζησαν στη Θεσσαλονίκη τις «χρυσές», όπως χαρακτηρίζονται από τους παλιούς, ημέρες της ΔΕΘ ανοίγουν το χρονοντούλαπο της Ιστορίας και ανασύρουν αναμνήσεις από την εποχή που ήταν παιδιά και λαχταρούσαν να συμμετάσχουν στη μεγάλη γιορτή της Θεσσαλονίκης.
Ελενα Ράπτη, βουλευτής Ν.Δ.
«Δεν υπάρχει Θεσσαλονικιός που να μην έχει αναμνήσεις από τη ΔΕΘ» λέει στη «δημοκρατία» η βουλευτής της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη Ελενα Ράπτη. «Ηταν το μεγάλο γεγονός της πόλης. Μια γιορτή όλων, το ραντεβού μας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στα πολλά φώτα, στα περίπτερα πολιτισμού, στα κάθε λογής σταντ και τα δεκάδες περίπτερα ξένων κρατών. Αξέχαστη ανάμνηση οι εκδηλώσεις, το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ο Πύργος του ΟΤΕ που περιστρεφόταν, το Λούνα Παρκ, οι ακροβατικές επιδείξεις, οι υπαίθριοι εκθέτες και τα εκατοντάδες προσπέκτους που μαζεύαμε για να δούμε τον κόσμο μέσα από τις ιλουστρασιόν εκδόσεις και τα δώρα προώθησης των διάφορων εταιριών» σημειώνει η κυρία Ράπτη.
Οπως θυμάται από τα παιδικά της χρόνια, «η έκθεση φιλοξενούσε χιλιάδες κόσμου όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από κάθε άλλη πόλη της χώρας. Φίλοι και συγγενείς έρχονταν στη Θεσσαλονίκη για να δουν την Εκθεση, έτσι τη λέγαμε. Μια παρέα όλοι μαζί σε μια μεγάλη γιορτή. Θυμάμαι οικογενειακές βόλτες, στάσεις παντού για να αγοράσουμε παγωτό ή κάποιο καινοτόμο για την εποχή παιχνίδι, ουρά στα συγκρουόμενα, μάρκες και αγωνία στο τρενάκι του τρόμου. Περνούσαμε ανέμελες στιγμές λίγο πριν από το άνοιγμα των σχολείων και την προσμονή να αρχίσει τη διαδεχόταν η στενοχώρια της τελευταίας μέρας. Πόσο γρήγορα περνούσαν αυτές οι τρεις εβδομάδες. Αλλαξε η ΔΕΘ. Εγινε μικρότερη, πιο σύντομη και πιο μελαγχολική. Σε όλους εμάς, που τη ζήσαμε ως παιδιά, άφησε τις πιο γλυκές αναμνήσεις».
Βαγγέλης Αλεξανδρής, προπονητής
«Η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης ήταν κάτι πολύ σημαντικό και σπουδαίο για τα παιδιά της εποχής μου» αναφέρει στη «δημοκρατία» ο προπονητής μπάσκετ Βαγγέλης Αλεξανδρής.
«Περιμέναμε πώς και πώς να ανοίξει η Εκθεση και να επισκεφθούμε τα περίπτερα. Πιτσιρικάδες μαζευόμασταν από νωρίς έξω από τις πύλες της με το που άνοιγαν ξεχυνόμασταν για να παίξουμε και να διασκεδάσουμε. Θυμάμαι πολύ έντονα το λούνα παρκ, τον Γύρο του Θανάτου, τον βόα που ήταν κρυμμένος κι έβγαζε το κεφάλι του και μας φόβιζε. Ηταν όμορφες εποχές» σημειώνει.
«Την εποχή εκείνη», συμπληρώνει ο κ. Αλεξανδρής, «δεν υπήρχαν στη Θεσσαλονίκη πολυώροφες οικοδομές, όπως σήμερα. Ο χώρος της Εκθεσης ήταν ορατός από μεγάλη απόσταση. Τα σπίτια ήταν συνήθως διώροφα κι ανεβαίναμε στις ταράτσες για να δούμε τα εγκαίνια, τα πυροτεχνήματα που φώτιζαν τον ουρανό κι έκαναν τη νύχτα ημέρα».
Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής αναφέρεται και στους ακροβάτες που έκοβαν την ανάσα των επισκεπτών, παρουσιάζοντας ιδιαίτερα σόου.
«Ο τρόπος ζωής τότε ήταν διαφορετικός. Είχαμε απλά πράγματα και η Εκθεση έδινε σε όλους μας μια νότα αλλαγής, ήταν μια γιορτή και γινόταν πόλος έλξης για εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες, όχι μόνο από τη βόρεια Ελλάδα αλλά από όλη τη χώρα. Μπορεί να μη γνωριζόμασταν μεταξύ μας, αλλά στο πανηγύρι συμμετείχαμε όλοι και διασκεδάζαμε από κοινού» τονίζει ο κ. Αλεξανδρής.
Κώστας Βουτσάς, ηθοποιός
Με χαμόγελο θυμάται τις διοργανώσεις της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης ο δημοφιλής ηθοποιός Κώστας Βουτσάς.
«Στην Εκθεση εργάστηκα μαζί με τον πατέρα μου ως εργοδηγός. Φτιάχναμε τις ταράτσες των περιπτέρων, βάζαμε μόνωση και τις στερεοποιούσαμε. Ανέβαινα τις ξύλινες σκάλες κουβαλώντας κουβάδες με πίσσα. Ηταν δύσκολες εποχές, αλλά όμορφες» αποκαλύπτει στη «δημοκρατία» και εξηγεί ότι τα χρήματα που έβγαζε τα διέθετε για να σπουδάσει στη σχολή θεάτρου.
Ο Κώστας Βουτσάς αναφέρει ότι μαζί με τους συνομηλίκους του πήγαιναν στο περίπτερο, όπου είχε στηθεί το ραδιόφωνο του «Τσιγγιρίδη», και παρακολουθούσαν πώς γίνονταν οι ραδιοφωνικές εκπομπές, δοκίμασαν όλοι μαζί τον φραπέ που ανακάλυψε ο Δημήτρης Βακόνδιος, ενώ παρακολουθούσαν προβολές κινηματογραφικών ταινιών που γίνονταν στο πλαίσιο της Εκθεσης. «Αφού έγινα ηθοποιός, γύρισα στους χώρους της Εκθεσης και κάποιες σκηνές από μια ταινία μου» προσθέτει φανερά χαρούμενος.
«Ηταν πραγματικά ένα πανηγύρι, η πόλη το χαιρόταν και το γιόρταζε. Τις ημέρες που λειτουργούσε η Εκθεση το κέντρο της Θεσσαλονίκης ήταν φωτισμένο και έβλεπες παντού στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, χιλιάδες ανθρώπους που είχαν έρθει στην πόλη από κάθε γωνιά της χώρας».
«Στην Εκθεση περνούσαμε σχεδόν όλη την ημέρα μας. Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μη δοκιμάσουμε το περιβόητο σάντουιτς με το λουκάνικο και τη μαύρη μπίρα» σημειώνει ο κ. Βουτσάς.
Μανώλης Μητσιάς, τραγουδιστής
Ο Μανώλης Μητσιάς αναπολεί τις ημέρες της Διεθνούς Εκθεσης έχοντας όμορφες αναμνήσεις. «Για μένα, για τη γενιά μου, ήταν ό,τι πιο όμορφο είχαμε να περιμένουμε. Τα εγκαίνια της Εκθεσης ήταν κάτι σημαντικό, κάτι πρωτόγνωρο. Αναμέναμε να θαυμάσουμε τους ακροβάτες, να δούμε τις πρώτες παραγωγές για την τηλεόραση, να διασκεδάσουμε και να χαρούμε» σημειώνει.
Ο κ. Μητσιάς αποκαλύπτει ότι ένα χρονικό διάστημα εργάστηκε και σε κάποιο περίπτερο της Εκθεσης. «Ηταν μοναδική εμπειρία» τονίζει και προσθέτει ότι «η Εκθεση αποτελούσε για όλους ένα όνειρο, καθώς ξέφευγαν από την καθημερινότητα. Για όλη τη βόρεια Ελλάδα η ΔΕΘ ήταν ένα γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό και όλοι την αγκάλιαζαν».
Αναφέρει ότι με τους συνομηλίκους τους περνούσαν ατελείωτες ώρες κάνοντας βόλτες στα περίπτερα της ΔΕΘ, τρώγοντας σάντουιτς με λουκάνικο και πίνοντας μαύρη μπίρα. «Το λούνα παρκ, ο Γύρος του Θανάτου, τα συγκρουόμενα αυτοκίνητα, τα παιχνίδια που φιλοξενούνταν στην Εκθεση ήταν μοναδικά και άγνωστα για εμάς. Αν μπορούσαμε, και το βράδυ θα μέναμε στους χώρους της Εκθεσης για να παίζουμε» τονίζει ο κ. Μητσιάς.
«Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει στη ΔΕΘ η μαγεία που υπήρχε τα περασμένα χρόνια. Τότε ο κόσμος ήταν πιο απλός, δεν έβρισκες εύκολα στα ράφια των μπακάλικων τα προϊόντα που παρουσιάζονταν στην Εκθεση. Τότε όλοι περιμέναμε τη ΔΕΘ για να διασκεδάσουμε, για να χαρούμε, να παίξουμε και να ξεχάσουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ηταν αληθινά μια μοναδικά όμορφη κι ανθρώπινη γιορτή».
Βαρνάβας, μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως
«Αν και κατάγομαι από τα Διαβατά, σαν παιδί έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις από τις διοργανώσεις της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης» τονίζει στη «δημοκρατία» ο μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας.
«Τις ημέρες της Εκθεσης στηνόταν στη Θεσσαλονίκη μια μεγάλη γιορτή, ένα πανηγύρι, όπου συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ελλάδα. Οσο πλησίαζε η στιγμή που θα εγκαινιαζόταν η Εκθεση, τα παιδιά μετρούσαμε τις ημέρες μία προς μία» σημειώνει.
Αποκαλύπτει ότι όλο το καλοκαίρι τα παιδιά στα Διαβατά βοηθούσαν τους γονείς τους στα χωράφια. «Μας έλεγαν πως αν δουλέψουμε παραπάνω θα μας πάνε στην Εκθεση. Ηταν ένα κίνητρο για εμάς» θυμάται και προσθέτει: «Ο αγρότης πατέρας μου μας έπαιρνε από το χέρι και πηγαίναμε στη ΔΕΘ. Εκεί υπήρχε ένας άλλος κόσμος. Τα παιδικά μάτια μας κοιτούσαν και δεν μπορούσαν να χορτάσουν, περίπτερα, σημαίες κρατών, φώτα και κόσμος πολύς, παιχνίδια, η χαρά των παιδιών, κούνιες, ο περιβόητος Γύρος του Θανάτου, η ασώματος κεφαλή, τι να πρωτοδεί κανείς και τι να πρωτοθαυμάσει από όσα παρουσιάζονταν στην Εκθεση» τονίζει ο μητροπολίτης.
«Στο τέλος, κουρασμένοι από τις ατελείωτες ώρες περπατήματος, φορτωμένοι με φυλλάδια, διάφορα πράγματα, το προικιό της Εκθεσης, θέλαμε να ξαποστάσουμε και δοκιμάζαμε τη μαύρη μπίρα, το σάντουιτς με το λουκάνικο. Αυτή ήταν η αναψυχή μας» προσθέτει ο κ. Βαρνάβας και καταλήγει: «Αργά το βράδυ στον δρόμο της επιστροφής με το υπεραστικό τότε λεωφορείο γυρνούσαμε σπίτι μας κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, αλλά χαρούμενοι γι’ αυτά που είδαμε και ζήσαμε».
Θάνος Χερχελετζής
