Παρά την αντίδραση της κοινής γνώμης, η αμερικανική κυβέρνηση επιμένει στην επιθετική στάση της απέναντι στη Συρία, τονίζοντας ιδιαίτερα τον περιορισμένο χαρακτήρα της επεμβάσεως. Ομως η επιμονή αυτή δεν μειώνει τις ανησυχίες, αφού δεν λείπουν οι φωνές -με πρώτη αυτή του γερουσιαστή και παλιού αντιπάλου του Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές Τζον Μακέιν- που ζητούν ολοκληρωτική επιχείρηση με αποστολή χερσαίων δυνάμεων στη Συρία· μια επιχείρηση που θα διέλυε τη Συρία, αλλά οι επιπτώσεις της θα ήταν απρόβλεπτες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι πρόσφατες μνήμες από το Αφγανιστάν και το Ιράκ γιγαντώνουν τις αντιδράσεις απέναντι στο ενδεχόμενο μιας οποιουδήποτε μεγέθους επιχειρήσεως. Ολοι θυμούνται ότι στις χώρες της πρόσω Ασίας μπορεί να κέρδισαν τους πολέμους, αλλά έχασαν την ειρήνη. Ούτε σταθερότητα εξασφαλίστηκε στην περιοχή ούτε οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να απεμπλακούν και να σταματήσουν να έχουν απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Ακόμη και οι «μικρές» πολεμικές εμπλοκές έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες. Ο πόλεμος του Κόλπου του 1991 κράτησε έξι εβδομάδες. Ομως από τότε έως σήμερα η περίθαλψη των βετεράνων που είτε τραυματίστηκαν είτε υπέστησαν το «σύνδρομο του Κόλπου» κοστίζει στο αμερικανικό δημόσιο 4 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Στατιστικά προκύπτει ότι το κόστος των βετεράνων συνήθως επιβαρύνει τους φορολογουμένους για 30 ή και 40 χρόνια μετά τον πόλεμο. Η αρμόδια υπηρεσία έχει καταγεγραμμένους αυτή τη στιγμή 800.000 στρατιωτικούς, στους οποίους περιλαμβάνονται και βετεράνοι του Βιετνάμ.
Στο Ιράκ αποδείχθηκε ότι το κόστος της πολεμικής εμπλοκής αυτής καθαυτής ποτέ δεν είναι ελεγχόμενο. Ακόμη χειρότερα, δημιουργούνται παράπλευρες επιπτώσεις που για πολλά χρόνια παραμένουν απρόβλεπτες. Πριν από τον πόλεμο του Ιράκ η τιμή του πετρελαίου ήταν περίπου 25 δολάρια το βαρέλι. Από τότε έως σήμερα σπάνια έπεσε κάτω από τα 100, ενώ για κάποιες χρονικές περιόδους έφτασε και τα 140.
Ομως και το καθαρό κόστος του πολέμου δεν είναι λίγο. Υπολογίζεται ότι από το 2001 έως σήμερα οι δαπάνες των πολέμων στον Κόλπο, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν επιβάρυναν το αμερικανικό δημόσιο χρέος κατά τουλάχιστον 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Να σημειωθεί ότι η χρηματοδότηση του πρώτου πολέμου του Κόλπου, το 2001, έγινε με εκταμίευση πιστώσεων «έκτακτης ανάγκης», από τα κονδύλια δηλαδή που διατηρεί η κυβέρνηση και για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, ενώ ως σήμερα έχουν εγκριθεί από το Κογκρέσο 37 τέτοιες εκταμιεύσεις εξαιτίας πολεμικών επιχειρήσεων.
Στην Ανατολική Μεσόγειο
Πάντως οι δυνατότητες που έχουν σήμερα οι αμερικανικές δυνάμεις στην ανατολική Μεσόγειο παραμένουν περιορισμένες. Το χτύπημα από τους πυραύλους Τόμαχοκ των πέντε αντιτορπιλικών και των -αγνώστου αριθμού- υποβρυχίων δεν μπορεί να έχει συνέχεια στο έδαφος. Η μόνη αποβατική δύναμη των Αμερικανών είναι 300 πεζοναύτες επί του πλοίου αμφίβιων επιχειρήσεων «Σαν Αντόνιο», σαφέστατα ανεπαρκής για οποιασδήποτε μορφής χερσαία επέμβαση.
Οσο για το αεροπλανοφόρο «Νίμιτς», αν παραμείνει στην περιοχή, μπορεί να πραγματοποιήσει μόνο μερικές συμπληρωματικές αεροπορικές επιδρομές, υπό την προϋπόθεση ότι οι Τόμαχοκ θα έχουν αδρανοποιήσει πλήρως τη συριακή αεράμυνα. Το «Νίμιτς» πάντως δεν εστάλη για αποστολή στην περιοχή. Περνάει από τη Μεσόγειο επιστρέφοντας στις ΗΠΑ από τον Ινδικό Ωκεανό, όπου αντικαταστάθηκε από το αεροπλανοφόρο «Χάρι Τρούμαν», το οποίο αυτή τη στιγμή καλύπτει θεωρητικά και τη Μεσόγειο.
Ευθύμιος Πέτρου
