Υπάρχει κανείς που δεν θυμάται και τις λεπτομέρειες; Πού γίνονταν οι πρόβες; Πόσοι αγωνιούσαν για το αν θα είναι σημαιοφόροι στην τάξη και για το ποιος θα πει «up» για να γυρίσουν όλοι προς τη μεριά της εξέδρας; Η ημέρα της παρέλασης ήταν γιορτή. Για τη Θεσσαλονίκη, τα σχολεία, τους μαθητές, τους γονείς, τους δασκάλους. Ολη η πόλη κατέβαινε και συμμετείχε.
Είναι ενδεικτικό ότι σήμερα, που τόσα πολλά πράγματα αμφισβητούνται, στο αίτημα της «δημοκρατίας» μας να παρουσιάσουν φωτογραφίες από σχολικές παρελάσεις όλοι ανταποκρίθηκαν με χαρά. Ανοιξαν παλιά κιτάπια, κινητοποίησαν τις μαμάδες και θυμήθηκαν πώς ήταν όταν έκαναν παρέλαση ως μαθητές. Πέντε δημόσια πρόσωπα της πόλης λοιπόν βρήκαν μια φωτογραφία εποχής και θυμούνται τα χρόνια των σχολικών παρελάσεων.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ. «Ηταν μεγάλη τιμή να κάνουμε παρέλαση ως μαθητές» λέει ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος και συνεχίζει: «Οταν με κάλεσαν οι δάσκαλοι και μου είπαν ότι θα παρελάσω δίπλα από την ελληνική σημαία, ως δεξιός παραστάτης, τα έχασα, έτρεμαν τα πόδια μου, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση και εθνική περηφάνια. Στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου το 1951 παρήλασα ως μαθητής του εξατάξιου τότε γυμνασίου στον Πύργο Ηλείας. Αν και από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, οι αναμνήσεις από την παρέλαση παραμένουν ζωντανές στο μυαλό μου. Σαν χθες θυμάμαι που έκανα παρέλαση δίπλα από την ελληνική σημαία. Είναι από τις στιγμές που θα θυμάμαι πάντα» λέει χαμογελώντας ο κ. Ανθιμος και στέλνει μήνυμα προς τους μαθητές και τους νέους να αγαπούν την πατρίδα και τον Θεό.
ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ. Δύο πράγματα θυμάται έντονα από τις μαθητικές παρελάσεις ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εργων: «Το ένα ήταν η ατμόσφαιρα. Εμείς οι μαθητές τις περιμέναμε με αγωνία, γιατί παρελάσεις σήμαιναν και κάποιες ώρες μαθήματος λιγότερες. Μετά η ημέρα της παρέλασης που όλοι ήταν στο πόδι. Είτε στην Εγνατία παλιά είτε μετά στην Τσιμισκή. Ερχονταν για να δουν συγγενείς, γνωστούς και φίλους να παρελαύνουν. Επίσης, δε θα ξεχάσω ποτέ, όταν μια χρονιά έχασα το βήμα μου, με αποτέλεσμα να μπερδευτούν οι πάντες. Ολα αυτά στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ως μαθητής του 58ου δημοτικού σχολείου, που συμμετείχα σε κάθε παρέλαση. Πάντα από τις τελευταίες σειρές. Λόγω ύψους».
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ. «Εθνική υπερηφάνεια, ρίγος και ψυχική δύναμη. Αυτά αισθανόμουν τότε, αυτά αισθάνομαι και σήμερα» λέει ο τέως περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης. «Eκείνες τις ώρες μπόλιαζα μέσα μου τις αξίες της πατρίδας και γέμιζα τις μπαταρίες μου. Στις 28 Οκτωβρίου του 1967 ήμουν μπροστά από τους μαθητές ως υπαρχηγός της Αναργυρίου Κοργιαλενίου Σχολής Σπετσών, όπου φοίτησα από τη Δ’ γυμνασίου. Στην Ε’ με εξέλεξαν υπαρχηγό του ενός κτιρίου και στη ΣΤ’ υπαρχηγό όλης της σχολής. Ολα αυτά από 230 μαθητές και περίπου 40 καθηγητές. Εκεί αναδείχτηκα και ως αθλητής και κάθε φορά που γυρνούσα πίσω στις Σπέτσες, έχοντας πετύχει κάποια νίκη, μαζεύονταν όλοι οι κάτοικοι του νησιού για να με υποδεχτούν στην προκυμαία».
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. «Ηταν ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, αρχές του ’80, και υπηρετούσα τη θητεία μου στο Ναύπλιο» θυμάται ο πρώην καλαθοσφαιριστής του Αρη: «Ολη η πόλη είχε φορέσει τα γιορτινά της, αλλά ειδικά για μας τους Θεσσαλονικείς αυτή η μέρα είναι ξεχωριστή. Είχα κάνει τόσες παρελάσεις ως μαθητής, αλλά αυτή στο Ναύπλιο δεν θα την ξεχάσω. Ενιωσα μεγάλη υπερηφάνεια. Αυτές οι μέρες είναι ξεχωριστές, μας δίνουν αφορμή να θυμηθούμε ότι είμαστε ένας υπερήφανος λαός που πρέπει να διαφυλάξουμε την ιστορική κληρονομιά μας, μένοντας ενωμένοι στις δύσκολες εποχές που περνάει ο τόπος μας»!
Η πανέμορφη Αρσακειάδα
Η βουλευτής Θεσσαλονίκης Ελενα Ράπτη θυμάται: «Τη λάτρευα την παρέλαση. Γιατί δεν ήταν μόνο η ημέρα της παρέλασης, που όλο το σχολείο κατέβαινε στους δρόμους, αλλά και η όλη προετοιμασία με τις πρόβες στην αυλή. Εγώ πήγαινα στο Αρσάκειο και στις πρόβες ήταν σαν να πηγαίναμε βόλτα στην εξοχή. Φύση, δέντρα, γυμναστική και όλες μαζί οι συμμαθήτριές μου να προσπαθούμε να βρούμε βήμα. Από εκείνες τις παρελάσεις της δεκαετίας του ’90 δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φίλη μου την Αθηνά. Ως καλύτερη μαθήτρια κρατούσε πάντα τη σημαία και εγώ ακολουθούσα με την ταμπέλα του σχολείου. Οταν λοιπόν φυσούσε ο αέρας, έβλεπα τη σημαία να κυματίζει σχεδόν επάνω στο πρόσωπό μου».
Νίκος Οικονόμου, Θάνος Χερχελετζής
