Το σπίτι τους γλίτωσε με μόλις τρεις τέσσερις επιφανειακές ρωγμές. «Σπίτι τριώροφο, καινούργιο και προσεγμένο». Οι γονείς κοιμούνται τώρα στο αυτοκίνητο και τα παιδιά, η 18χρονη Λάουρα Σινάη και ο αδερφός της Αγγελος μαζί με τον φίλο τους Μιχάλη Μπάλλα, σε μία από τις 57 σκηνές στο ανοιχτό γήπεδο του Ληξουρίου. «Ο πατέρας μας είναι οικοδόμος και δεν θέλει να φύγουμε από το νησί. Εχουμε αρκετά προβλήματα τώρα και εδώ μάλλον θα έχει πολλή δουλειά τους επόμενους μήνες»! Στις σκηνές όμως δεν υπάρχουν στρώματα, αλλά ξαπλώστρες παραλίας. «Για… πάτωμα έχουμε το γρασίδι, το κρύο είναι ανυπόφορο και η υγρασία τα ξημερώματα τσακίζει κόκαλα».
Με τσίπουρο
Οι τελευταίες νύχτες στην Κεφαλλονιά κυλούν με έντονη βροχή, τσουχτερό κρύο, δυνατό αέρα, φόβο, αλλά και… καλαμπούρι για τους συνεχείς μετασεισμούς και ξενύχτι στις πλατείες και στα αυτοκίνητα με ζεστό τσάι και τσίπουρο! Τα βραδινά πλοία από το Αργοστόλι για το Ληξούρι μένουν άδεια. Πάντως στο Αργοστόλι η ζωή έχει επιστρέψει σε σχεδόν φυσιολογικούς ρυθμούς. Τα πρωινά καράβια, δηλαδή ο «Αίνος» και ο «Αγιος Γεράσιμος», φτάνουν στη μισοβυθισμένη προβλήτα του Ληξουρίου φορτωμένα με στρατιώτες, σκαπτικά μηχανήματα και λυόμενα. Στον παραλιακό δρόμο οι καταστηματάρχες μαζεύουν γυαλιά από σπασμένες βιτρίνες. Συνεργεία του δήμου ρίχνουν άμμο σε ραγισμένους δρόμους, ενώ περιπολικά και πυροσβεστικά οχήματα «χτενίζουν» τα χωριά της Παλλικής.
Στον Αγιο Δημήτριο, στο Λιβάδι, στους Σουλάρους, στα Χαβδάτα οι περισσότεροι «στολίζουν» με κοσμητικά τους σεισμολόγους, «που σπέρνουν τον πανικό», και ψάχνουν για μηχανικούς ή ανθρώπους του δήμου που θα τους ενημερώσουν για το επίδομα των 588 ευρώ. Οι σεισμοπαθείς αφήνουν για λίγες ώρες τα πλοία και τα γήπεδα και επιστρέφουν με δισταγμό στα σπίτια τους για ένα βιαστικό μπάνιο ή για να πάρουν ένα καθαρό ρούχο και μια κουβέρτα για τα παιδιά τους. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τους σεισμούς του 1953, οι ξενοδόχοι ανησυχούν για τον τουρισμό, τα πιτσιρίκια παίζουν μπάλα και κυνηγητό σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!
Σε πλοία
Οταν πέφτει ο ήλιος, τα σεισμόπληκτα χωριά ερημώνουν. Τα πλοία που φιλοξενούν αστέγους φωτίζονται και δεκάδες πληγέντες παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στις αλάνες και στους ασφαλείς ανοιχτούς χώρους. Οι εθελοντές μοιράζουν ξανά φαγητό και νερό. Οι μηχανές των αυτοκινήτων ανάβουν κάθε τόσο για να λειτουργήσει η θέρμανση. Τα τσιγάρα σβήνουν το ένα μετά το άλλο. Και άλλη μια δύσκολη νύχτα ξεκινάει…
Εγινε καταφύγιο (και) το Κλειστό Γυμναστήριο
Τυλιγμένη σε ένα μάλλινο πουλόβερ και ένα ζεστό παλτό, κουλουριασμένη σε μια πλαστική καρέκλα για τρίτο συνεχόμενο βράδυ, θυμάται τον τρόμο που ένιωσε κατά τη διάρκεια του δεύτερου ισχυρού σεισμού, μεγέθους 5,7 Ρίχτερ, στο Ληξούρι και τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα. «Στην κουζίνα έπεφταν οι κατσαρόλες, στο σαλόνι έσπαγαν κρύσταλλα, στο δωμάτιό μου ένας σοβάς πέρασε ξυστά από το κεφάλι μου. Δεν τολμάω πια να μπω στο σπίτι. Οι γείτονές μου έφυγαν, κοιμούνται στα πλοία ή σε σκηνές. Εχω μείνει μόνη σε ένα οικοδομικό τετράγωνο» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η 66χρονη Μαρίκα Γρηγοροπούλου, που εδώ και λίγες ημέρες έχει βρει καταφύγιο στο Κλειστό Γυμναστήριο του Ληξουρίου.
Στη μεγάλη αίθουσα του γυμναστηρίου κοιμούνται κάθε βράδυ τουλάχιστον 50 άτομα, με υπνόσακους και στρώματα γυμναστικής. Στο ίδιο κτίριο, σε άλλο δωμάτιο με χειρουργικές κλίνες φιλοξενούνται και οι 37 τρόφιμοι του γηροκομείου της περιοχής, που χρειάζεται ανακατασκευή. Το προσωπικό του ιδρύματος και μέλη εθελοντικών ομάδων μοιράζουν ψωμί, νερό και φασολάδα. Στα πηγαδάκια μεταξύ των πληγέντων που διανυκτερεύουν στο κτίριο αλλά και των περαστικών που φέρνουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης κυριαρχούν οι συζητήσεις για τους πολιτικούς που έχουν επισκεφτεί ως τώρα το νησί. «Ηρθαν, έκαναν την παρέλασή τους λόγω εκλογών και μας άφησαν στα βάσανά μας. Καλύτερα να μην ξαναπατήσουν στην Κεφαλλονιά» συμφωνούν οι περισσότεροι.
Γεράσιμος Κόντος
