Είναι δύσκολο να γράψεις για την Τζένη Βάνου… άλλωστε έχουν γραφτεί τόσο πολλά αυτές τις μέρες, όσα δεν είχαν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια της ταπεινής και «ήσυχης» καριέρας της. Εκεί είναι και το μυστικό της σημερινής, βουβής και μη, θλίψης που έχει πλημμυρίσει τα κανάλια και το διαδίκτυο.
Η Τζένη Βάνου ήταν ένας ήσυχος και καλόβολος άνθρωπος… ποτέ δεν κλάφτηκε, ποτέ δεν ζήτησε τη δόξα και τη δημοσιότητα, ποτέ δεν βγήκε κλαίουσα στα κανάλια να «θυμηθεί» για λίγη δημοσιότητα τους καλούς και τους κακούς ενός επαγγέλματος, στο οποίο κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια η ευτέλεια και η βρομιά (με ή χωρίς εισαγωγικά).
Εκεί είναι και η διαφορά κάποιων τραγουδιστών από τους σημερινούς αλλά και τους συγχρόνους τους, που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει γι’ αυτούς και ρεζιλεύονται καθημερινά…
Η Τζένη και η Βίκυ Μοσχολιού δεν κατάλαβαν ποτέ πόσο σημαντικές ήταν οι φωνές τους, η δε Τζένη, όταν της είχαν προτείνει να μείνει στο εξωτερικό και να χτίσει μια καριέρα όπως αυτή της Τζούλο Λι ή της Μπρέντα Λι, αρνιόταν πεισματικά, όχι γιατί την κράταγε κάτι εδώ, αλλά γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το λιγοστό «μπόι» της έφτανε ως αυτά τα μεγαλεία. Καταλάβαινε ότι είχε μια σημαντική φωνή, αλλά δεν μπορούσε ν’ αντιληφθεί το μέγεθος των δυνατοτήτων της. Ετσι κάπως δεν μπορούσε να ζητήσει και το κάτι παραπάνω από τις δισκογραφικές εταιρίες, απ’ τους συνθέτες που έγραφαν γι’ αυτήν αλλά και από τους ανθρώπους που σημάδεψαν την προσωπική της ζωή. Αδικημένη, ταπεινή και μετρημένη…
Για τους άρτι αφιχθέντες μοιρολόγους της ήταν η μεγαλύτερη φωνή που πέρασε στο ελληνικό τραγούδι… Υπερβολικό; Ισως όχι! Σε μια κατηγορία τραγουδιού που χαρακτηρίστηκε ελαφρύ, ευρωπαϊκό ή και ξενόφερτο, λες και ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίμης Πλέσσας, ο Κώστας Γιαννίδης, ο Γιώργος Μουζάκης ή ακόμη και ο «λαϊκός» Μίκης Θεοδωράκης δεν ήξεραν τι έκαναν όταν διεκδικούσαν τότε στην Columbia μια συνεργασία της έστω και σε ένα τραγούδι τους. Αν όντως η «Τζενούλα» του τραγουδιού είχε επιλέξει τότε τη διεθνή καριέρα, η Νάνα Μούσχουρη θα είχε μια σοβαρή αντίπαλο ως crooner στο διεθνές στερέωμα.
Βλέπεις όμως τη γνωστή φράση του Μάνου Χατζιδάκι «Μια φωνή έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, αυτή είναι η Τζένη Βάνου. Οταν λέει ένα τραγούδι στα τρία λεπτά και τελειώνει, είναι ακριβώς όπως ένας μαραθωνοδρόμος που έχει τρέξει 42 χιλιόμετρα… έχει δώσει τόσο πολύ τον εαυτό της και την ψυχή της, που είναι σαν να έχει τρέξει τα χιλιόμετρα του μαραθωνοδρόμου» έκανε πως δεν την καταλάβαινε.
Η αμαρτία, το πάθος της, το ηχόχρωμά της και οι ερμηνείες της θα μας κρατάνε χρόνια συντροφιά…
*Δίσκος 45 στροφών του 1961 σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Κώστα Πρετεντέρη
Από τον
Κοκκύονα
