Μεγαλύτερη αμηχανία έχουν προκαλέσει στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης οι διαστάσεις που προσλαμβάνει το ρήγμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, εξ αφορμής των προτάσεών του για την αμυντική πολιτική. Τόσο ο επικεφαλής Αλέξης Τσίπρας όσο και ο υπεύθυνος του τομέα άμυνας Θεόδ. Δρίτσας «νίπτουν τας χείρας τους», ενώ βλέπουν τα μαχαίρια να έχουν βγει και τις εντάσεις να οξύνονται.
Με χαρακτηριστική αδιαφορία αντέδρασε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο γεγονός ότι μετά την οξύτατη προσωπική επίθεση που δέχθηκε ο εκ των συντακτών του αμυντικού προγράμματος καθηγητής Κώστας Γρίβας, υποχρεώθηκε σε άμεση απομάκρυνση από κάθε κομματική ιδιότητα. Ο καθηγητής, με πλούσιο συγγραφικό έργο σε θέματα αμυντικών τεχνολογιών, είχε λάβει θέσεις υπέρ του ελέγχου της λαθρομετανάστευσης και κατά καιρούς είχε διατυπώσει πατριωτικό λόγο. Είναι προφανές ότι τα σύνδρομα αριστερόστροφων ιδεοληψιών έχουν «παγώσει» τους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένοι από τους οποίους προφασίζονται τον φόρτο εργασίας εν όψει των δημοτικών εκλογών για να αποφύγουν το «πικρό ποτήρι» του να λάβουν θέση.
Αποψίλωση
Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε σταδιακή απομάκρυνση πολλούς εμπειρογνώμονες και από τον ακαδημαϊκό χώρο και από τον χώρο των αποστράτων των Ενόπλων Δυνάμεων, τους οποίους προσπαθούσε να προσεταιριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αποψιλώνοντάς τον από αυτούς που θα μπορούσαν να έχουν σοβαρή άποψη για τα αμυντικά ζητήματα της χώρας. Υπάρχει εντονότατη πικρία για τη στάση της ηγεσίας, που διαψεύδει τις ελπίδες όλων όσοι πίστεψαν ότι θα ήταν δυνατόν το αριστερό μόρφωμα να διατυπώσει σοβαρό πολιτικό λόγο αναφορικά με την άμυνα της χώρας.
Αυτός που φαίνεται αμετακίνητος είναι ο πρώην αεροπόρος Γιάννης Ταφύλλης, ο οποίος επανήλθε στις γνωστές θέσεις του με άρθρο στην «Αυγή της Κυριακής». Μάλιστα, πολλοί σχολίαζαν ότι η διάθεση των στηλών του κομματικού δημοσιογραφικού οργάνου πρέπει να θεωρείται ένδειξη υποστήριξης της ηγεσίας προς τον απόστρατο αξιωματικό, που είναι ο τελευταίος ο οποίος διατυπώνει θέσεις που θεωρούνται «ανώδυνες» για τις εσωτερικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ.
«Αμηχανία»
Βεβαίως δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να επενδύσει τις θέσεις του με δήθεν τεχνοκρατικά επιχειρήματα. «Προτάσεις αμηχανίας» τις χαρακτήρισαν κύκλοι εμπειρογνωμόνων -που μάλιστα προέρχονται από τον χώρο της Αριστεράς-, αφού επικαλούνται διαρκώς τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), έναν οργανισμό-σφραγίδα που αποτελεί κατάλοιπο της ψυχροπολεμικής περιόδου.
Ο συντάκτης τους αγνοεί βεβαίως τη γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση του διπολισμού, καθώς και όλα τα διεθνώς κρατούντα και ιδιαιτέρως το ευρωπαϊκό κεκτημένο για τον πολιτικό έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό το τελευταίο μάλιστα επιχειρεί να διαστρέψει, υποστηρίζοντας ότι με βάση το κεκτημένο αυτό αναγνωρίζεται το αόριστο επινόημα του «δημοκρατικού και κοινωνικού» ελέγχου που έχει διατυπώσει.
Ακόμη περισσότερο όμως αγνοεί τις ειδικές συνθήκες που αντιμετωπίζει η Ελλάς, τις απειλές από την Ανατολή και τους κινδύνους αστάθειας εξαιτίας της κλιμακούμενης ρευστότητας στον μεσανατολικό χώρο και στην ανατολική Μεσόγειο.
