Η πολύκροτη υπόθεση αποκαλύπτει διασυνδέσεις πολύ πέρα από τα αποτρόπαια σκάνδαλα και τα ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά, με κυριότερο αν τα αρχεία χρησιμοποιούνται πλέον ως μοχλός ισχύος στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, με την αναδιάταξη των διεθνών ισορροπιών
Η δημοσιοποίηση άνω των 3.000.000 σελίδων, 2.000 βίντεο και 180.000 φωτογραφιών που σχετίζονται με τη φριχτή υπόθεση Τζέφρι Επσταϊν προκάλεσε νέο σοκ στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και παγκοσμίως.
- Παρίσι, Μαρία Δεναξά
Η αμερικανική Δικαιοσύνη διαβεβαίωσε πως έχει πλέον αποκαλύψει ό,τι είχε στην κατοχή της, επιφέροντας άλλο ένα ισχυρό πλήγμα σε δημόσια πρόσωπα που κατέχουν σημαντικά αξιώματα εντός και εκτός ΗΠΑ.
Πέρα από τις φρικαλεότητες –παιδοφιλία, σοδομισμός των θυμάτων, σατανιστικές τελετές, κανιβαλισμός, βασανιστήρια, εμπορία ανηλίκων και ενηλίκων, ευγονική-, εγκλήματα που αποδεδειγμένα διαπράχθηκαν από μέλη της παγκόσμιας ελίτ, εκείνο που προκαλεί τρομερή εντύπωση είναι πως για τις μαρτυρίες και τις αποκαλύψεις αυτές δεν κρίθηκε σκόπιμο να δοθεί καμία απολύτως δικαστική συνέχεια.
Οπως επίσης και η υποκρισία εκείνων που εμφανίζονται δημόσια ως κήρυκες ή πρότυπα αξιών και δημοκρατίας, εξηγώντας μας πώς να ζήσουμε, πώς να σκεφτόμαστε και πώς να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, απαιτώντας τα χρήματά μας και την υπακοή μας. Την ίδια ώρα, διαπράττουν πράξεις τόσο απεχθείς που δυσκολεύεται κανείς ακόμη και να τις κατονομάσει, επειδή το σύστημα που υπηρετούν προστατεύει την ατιμωρησία της διαστροφής τους και των εγκλημάτων τους και συνθλίβει τα θύματά τους.
Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα
Οσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία εικοσιτετράωρα με τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα Επσταϊν είναι μόνο ένα μικρό μέρος της κορυφής του παγόβουνου κι αυτό αρκεί ήδη για να προκαλέσει ναυτία, όπως και η εκκωφαντική σιωπή των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, γεγονός που αποκαλύπτει την απροκάλυπτη συνενοχή. Ονόματα σημαντικών Ευρωπαίων πολιτικών και διανοούμενων, όπως του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας Τόνι Μπλερ, του πρώην γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, του πρώην υπουργού Οικονομίας της Γαλλίας Μπρουνό Λεμέρ ή του Ζακ Λανγκ, εμφανίζονται στην αλληλογραφία του ανθρωπόμορφου θηρίου. Ο Τζέφρι Επσταϊν διέθετε μάλιστα μια πολυτελή βάση υποστήριξης στην Avenue Foch, σε μία από τις διασημότερες λεωφόρους του Παρισιού.
Από την εξέταση των εγγράφων καταλαβαίνει κανείς πως το δίκτυο του παιδόφιλου δεν περιοριζόταν μόνο σε ατομικές διαστροφικές παρεκτροπές, αλλά λειτουργούσε και μπορεί να λειτουργεί ακόμη ως εργαλείο διεθνούς επιρροής. Γι’ αυτό ίσως και να μην είναι τυχαία η στιγμή της δημοσίευσης των εγγράφων, αμέσως μετά την αναβολή από τον Ντόναλντ Τραμπ των πληγμάτων κατά του Ιράν.
Κατά συνέπεια η πολύκροτη υπόθεση αποκαλύπτει διασυνδέσεις πολύ πέρα από τα αποτρόπαια σκάνδαλα και τα ερωτήματα που δημιουργούνται είναι πολλά: Κι αν τα αρχεία Επσταϊν χρησιμοποιούνται πλέον ως μοχλός ισχύος στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, με την αναδιάταξη των διεθνών ισορροπιών; Γιατί ο Τζέφρι Επσταϊν συναναστρεφόταν και επεδίωκε να έχει σχέσεις με σημαντικές προσωπικότητες από όλους τους ορίζοντες; Πρόκειται για απλή αναζήτηση κύρους από πλευράς του ή για ένα σύστημα εκβιασμού μεγάλης κλίμακας;
Η παρουσία ονομάτων συνδεδεμένων με τη διακυβέρνηση υπερδυνάμεων, όπως, για παράδειγμα, του Ντόναλντ Τραμπ ή του Εμανουέλ Μακρόν, θέτει ένα μείζον ζήτημα κυριαρχίας. Ποιος, αλήθεια, κρατά πραγματικά τα ηνία των ηγετών μας και της παγκόσμιας ελίτ, όταν τέτοια εκρηκτικά έγγραφα επιτρέπεται να «κοιμούνται» στα αρχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και να χρησιμοποιούνται ενδεχομένως κατά περίσταση; Η όλη υπόθεση μοιάζει σαν κάποιοι να προσπαθούν να κλείσουν τις ρωγμές που έχουν αρχίσει να διαφαίνονται σε ένα υπερπαγκοσμιοποιημένο κατεστημένο που χάνει τον έλεγχο.
Ο Επσταϊν δεν ήταν παρά ένα μόνο γρανάζι σε μια μηχανή που συνθλίβει τους πολλούς, μέσα από ανεξέλεγκτες καταστάσεις όπως ο πληθωρισμός, τα εργαλειοποιημένα μεταναστευτικά κύματα, η συστηματική λεηλασία των λαών από τα αρπακτικά της πολιτικής και οικονομικής κάστας, οι αδικαιολόγητοι πόλεμοι.
Το πραγματικό διακύβευμα, ωστόσο, δεν είναι το όνομα ενός τέρατος, αλλά αν οι υποτιθέμενες δημοκρατίες μας μπορούν ακόμη να επιβάλουν διαφάνεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη σε κάθε Επσταϊν που ασελγεί πάνω σε αθώα και ανυποψίαστα θύματα επειδή κατάφερε να αποκτήσει παντοδυναμία και εξουσία. Αν όχι, τότε η κρίση που αποκαλύπτει αυτή η υπόθεση είναι το προοίμιο μιας βαθύτερης θεσμικής, κοινωνικής και ανθρωπογενούς αποσύνθεσης.
