Είμεθα τυχεροί ημείς οι Ελληνες. Είμεθα και υπερήφανοι διότι, όπως και να το κάνεις, μέσω ημών έχει βρει δουλειά ο μισός πλανήτης στη χρυσοφόρα βιομηχανία του θεάματος. Δίχως Αισχύλο, Σοφοκλή και Ευριπίδη, ο Σπίλμπεργκ δεν θα είχε φράγκα ούτε να αγοράσει τελάρο για να πουλάει κουλούρια Θεσσαλονίκης στην Ερμού. Ο Κιούμπρικ θα ήταν βοηθός σουβλατζή στη Λιβαδειά και η Σάρον Στόουν θα τάιζε τα ψαράκια ενός τυπικού fish spa στο Μπουρνάζι. Αν ο διθύραμβος δεν εξελισσόταν σε τραγωδία, τότε ο Τζόνι Ντεπ θα δούλευε στη λαχαναγορά και θα ξεφόρτωνε καρπούζα – πιπόνια – πάρε – πάρε από τις νταλίκες με τους κοτσαδόρους.
Αρα, για τα όποια μικρούλικα πολιτικά ζητήματα που δημιουργούνται από μη εξουσιοδοτημένες λήψεις ήχου και εικόνας δέον έστι να κατηγορηθούν οι μεγάλοι τραγωδοί και οι επιτροπές (στημένοι οι κριτές, μη φανταστείτε τίποτα αντικειμενικούς) που έδιναν τα πρωτεία στους δραματικούς αγώνες. Οι ιθύνοντες νόες της αποσταθεροποίησης της χώρας και της υπονόμευσης της προεδρίας της Ελλάδας στην Ε.Ε. είναι αυτοί οι βαρεμένοι της αρχαιότητας. Από τον Οιδίποδα Τύραννο μέχρι τον «Τζέμης Μποντ» (που λέει και το λούμπεν τραγουδάκι), το πολυπαιγμένο «Ρετιρέ» και τον Μπαλτάκο είναι μικρή η απόσταση.
Μπουνιουέλ
Ακολουθώντας τα χνάρια των μεγάλων σκηνοθετών της τηλεόρασης, οι οποίοι ασχολήθηκαν με τα… γύρω γύρω του καυτού βίντεο και όχι με το κυρίως θέμα του, η σεμνή και ταπεινή στήλη θα αποπειραθεί να σκαρώσει μια παρουσίαση της ταινίας μικρού μήκους του κ. Κασιδιάρη στα πρότυπα εγνωσμένης αξίας σινεκριτικών:
«Η εξομολόγηση του γενικού είναι μια ταινία μικρού μήκους, του Ηλία Κασιδιάρη, που σκαρφαλώνει πάνω στα αφαιρετικά ύψη του “Δόγματος 95” του Λαρς φον Τρίερ και τις απρόσιτες και σκοτεινές κορυφές που έδειξε ο Μπέργκμαν στην “Εβδομη Σφραγίδα” – με μια πικάντικη προσθήκη από το χαοτικό και υπερρεαλιστικό χιούμορ του Μπουνιέλ. Με μια φτηνή, περιστρεφόμενη κρυφή κάμερα, ο δημιουργός -που φανερώνει αθέλητα τη ζήλια του για τη μεθυστική ωμότητα του Γκασπάρ Νοέ στο «Μη Αναστρέψιμος»- αποτυπώνει τη σήψη, την παρακμή και την κατάρρευση των θεσμών, που λαμβάνει χώρα σε μια αποικία χρέους. Τα πλάνα του, θολά και αγωνιώδη, αναζητούν τους ενόχους σ’ ένα αδήλωτο έγκλημα και φωτίζουν σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης συνείδησης».
Η συνέχεια αύριο…
Παναγιώτης Λιάκος
