Αισιόδοξος ότι οι πολίτες θα του δώσουν τη δύναμη να συνεχίσει το έργο του προκειμένου ο Πειραιάς «να μην ξαναζήσει εικόνες ντροπής» δηλώνει ο νυν και εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος Βασίλης Μιχαλολιάκος. Ανάμεσα στο πλήθος των μεγάλων έργων κατά τη διάρκεια της θητείας του ξεχωρίζει τη συμμαχία που δημιουργήθηκε μεταξύ εργαζομένων πολιτών και δημοτικής Αρχής, καθώς και το γεγονός ότι η πόλη -πιο καθαρή από ποτέ- «ξαναβρήκε την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή της». Στόχος του, εφόσον επανεκλεγεί, είναι να γίνει ο Πειραιάς κέντρο ναυτιλίας, τουρισμού και επιχειρηματικότητας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες και οι υποδομές προσέλκυσης επενδύσεων και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, με αιχμή την κρουαζιέρα. Αναφερόμενος στον Βαγγέλη Μαρινάκη, ο κ. Μιχαλολιάκος επισημαίνει ότι «στις δημοτικές εκλογές ψηφίζουμε δήμαρχο και όχι πρόεδρο ποδοσφαιρικής ή άλλης ομάδας». Κάνει λόγο για διακριτούς ρόλους των δύο και εκφράζει την πίστη ότι μετά τις εκλογές αυτοί οι ρόλοι θα είναι αλληλοσυμπληρωματικοί.
ΕΡ.: Οταν αναλάβατε τη δημαρχία πριν από τέσσερα χρόνια είχατε να αντιμετωπίσετε και τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα του δήμου. Σήμερα ποια είναι η κατάσταση;
ΑΠ.: Τα οικονομικά ήταν ένα από τα προβλήματα. Να σας θυμίσω τι παραλάβαμε; Παραλάβαμε πριν από 3,5 χρόνια έναν Πειραιά που η δυσοσμία των απορριμμάτων, των σκουπιδιών σε «έπιανε» από την Ομόνοια ακόμη. Παραλάβαμε έναν Πειραιά που δεν είχε εντάξει ούτε ένα έργο στο ΕΣΠΑ. Παραλάβαμε έναν Πειραιά που οι παιδικές χαρές ήταν διαλυμένες.
Παραλάβαμε έναν Πειραιά που είχε εγκαταλείψει την περιουσία του, οικόπεδα, στρατόπεδα, κτίρια που του ανήκαν.
Παραλάβαμε ένα Δημοτικό Θέατρο κλειστό.
Παραλάβαμε έναν Πειραιά που το παζάρι του ήταν εστία διαφθοράς.
Παραλάβαμε έναν Πειραιά που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, καθώς τον είχαν δέσει χειροπόδαρα με μνημόνια πολύ προτού μπει η χώρα μας σε κρίση. Με ένα χρέος 150.000.000 ευρώ, 15.000.000 ευρώ ληξιπρόθεσμα, τους εργαζομένους απλήρωτους και την πόλη πνιγμένη στην κυριολεξία στα σκουπίδια. Αυτήν την πόλη μάς είχαν παραδώσει κάποιοι που σήμερα θέλουν να έρθουν πάλι να κάνουν τους σωτήρες.
Σήμερα περιοδεύω τις γειτονιές του Πειραιά και κοιτάζω τους πολίτες στα μάτια. Γιατί κάναμε όχι απλώς ό,τι δεσμευτήκαμε, αλλά πολλά παραπάνω. Σήμερα που μιλάμε 129 μικρά και μεγάλα έργα είναι σε εξέλιξη. Εργα 100.000.000 ευρώ αλλάζουν τη ζωή στον Πειραιά μας.
Σήμερα πετύχαμε να έχουμε τον καθαρότερο Πειραιά των τελευταίων δεκαετιών, με το μισό προσωπικό και με τα μισά χρήματα.
Αναπλάσαμε 11 πλατείες ενισχύοντας την κοινωνική αλλά και εμπορική ζωή της πόλης. Δημιουργήσαμε τέσσερα νέα πάρκα. Ανακαινίσαμε 33 κατεστραμμένες παιδικές χαρές. Δημιουργήσαμε εκ του μηδενός 18 καινούργιες δημοτικές χαρές.
Δώσαμε ζωή στο πάρκο Δηλαβέρη, στο πρώην στρατόπεδο Παπαδογιωργή και το παζάρι της πόλης λειτουργεί με διαφάνεια και νομιμότητα.
Σήμερα στον Πειραιά λειτουργούν δημοτικά ιατρεία, κοινωνικό φαρμακείο, όλοι έχουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν, ένα πιάτο να φάνε, γιατρό και φάρμακα. Επίσης όλα τα παιδιά βρήκαν θέση στους παιδικούς σταθμούς μας.
Κάναμε αυτά τα αυτονόητα, όπως αρέσκονται κάποιοι να λένε, που όμως κανένας δεν είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει, για να γίνει ξανά ο Πειραιάς από πόλη παρακμής πόλη προνόμιο ζωής.
ΕΡ.: Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο έργο που κάνατε στη θητεία σας; Και ποιο θα είναι το πρώτο εάν εκλεγείτε και πάλι;
ΑΠ.: Σας ανέφερα παραπάνω μερικά από τα 129 μικρά και μεγάλα έργα που κάναμε, ενώ πολλά βρίσκονται σε εξέλιξη. Θα μπορούσα να αναφερθώ στο ότι καθαρίσαμε τον Πειραιά και σήμερα είναι από τις καθαρότερες πόλεις όχι της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης. Οτι ξαναλειτουργήσαμε το Δημοτικό μας Θέατρο. Αυτό το στολίδι του Πειραιά. Οτι βρίσκεται σε εξέλιξη η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου της πόλης μας. Οτι βάλαμε τις βάσεις για την υπογειοποίηση της λεωφόρου Ποσειδώνος από το ΣΕΦ έως το λιμάνι. Και άλλα πολλά. Για μένα όμως το μεγαλύτερο έργο μας είναι η συμμαχία που δημιουργήσαμε μεταξύ εργαζόμενων πολιτών και δημοτικής Αρχής, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις δημιουργίας μεγάλων έργων. Είχα πει στην πρώτη θητεία μου ότι τα μεγάλα έργα θέλουν χρήματα, τα πολύ μεγάλα έργα χρειάζονται μεγάλη κοινωνική συμμαχία και πίστη. Στόχος μας είναι να κάνουμε τον Πειραιά κέντρο ναυτιλίας, τουρισμού και επιχειρηματικότητας. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες και τις υποδομές να επενδύσουν επιχειρηματίες στην πόλη και να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας. Ανάπτυξη παντού με αιχμή την κρουαζιέρα.
Καταλήγοντας, μπορώ να πω ότι το μεγαλύτερο έργο μου είναι ότι ξαναβρήκε ο Πειραιάς την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή του.
ΕΡ.: Νομίζουμε ότι για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου τόσο ισχυροί επιχειρηματίες, πρόεδρος ομάδας του Ολυμπιακού συγκεκριμένα, κατεβαίνουν υποψήφιοι σε δημοτικές εκλογές. Τελικά ο Πειραιάς τι νομίζετε ότι χρειάζεται; Δήμαρχο ή τον τρόπο διαχείρισης μιας καλά οργανωμένης ομάδας;
ΑΠ.: Στις δημοτικές εκλογές ψηφίζουμε δήμαρχο και όχι πρόεδρο ποδοσφαιρικής ή άλλης ομάδας. Οι πολίτες χρειάζονται δήμαρχο που μπορεί να δίνει λύσεις στα προβλήματα της πόλης. Στο πρόσωπό μου οι Πειραιώτες ψήφισαν δήμαρχο με μεγάλη πλειοψηφία και στο πρόσωπο του κ. Μαρινάκη βρήκαν το κατάλληλο πρόσωπο για πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Οι ρόλοι μας είναι διακριτοί και, θέλω να πιστεύω, μετά τις εκλογές συμπληρωματικοί. Οσο γι’ αυτό που λέτε για τον Ολυμπιακό, η απάντηση είναι μία: ο Ολυμπιακός, όπως και ο Πειραιάς, ενώνει. Ο Ολυμπιακός δεν χωράει σε ένα ψηφοδέλτιο, ούτε καν σε μια χώρα. Οπως ξέρετε Ολυμπιακοί υπάρχουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, όπου χτυπάει η καρδιά της Ελλάδας. Γι’ αυτό λοιπόν και σε όλα τα ψηφοδέλτια υπάρχουν Ολυμπιακοί. Στο δικό μου υπάρχουν δεκάδες, αλλά και πρόσωπα συμβολικά για την ολυμπιακή οικογένεια, όπως η εγγονή του αείμνηστου Λεωνίδα Ανδριανόπουλου, ο Γιώργος Σιγάλας, ο Χρήστος Αρβανίτης και άλλοι.
ΕΡ.: Είστε αισιόδοξος για την Κυριακή;
ΑΠ.: Ζητώ από τους πολίτες να μου δώσουν τη δύναμη να συνεχίσουμε το έργο μας. Για να μην ξαναζήσει ο Πειραιάς σκηνές και εικόνες ντροπής. Ζητώ από τους Πειραιώτες να συγκρίνουν και να κρίνουν. Εμπιστεύομαι τους Πειραιώτες. Εξάλλου αυτή είναι η δική μου δύναμη. Αυτό είναι που με κάνει αισιόδοξο.
