Ανθρωποι που αποτυγχάνουν να πείσουν την οικογένειά τους, τον εργασιακό χώρο τους, τη γειτονιά τους ή την παρέα τους για το ελάχιστο γκρινιάζουν επειδή η πλειονότητα των πολιτών δεν κατορθώνει το μέγιστο. Προτού κοιτάξουν στον καθρέφτη τους για να δουν τον φταίχτη, ψάχνουν όλους τους καθρέφτες της γειτονιάς και των περιχώρων για να αναζητήσουν ενόχους για την εσωτερική δυσαρμονία τους. Πήραμε το Euro και πανηγυρίσαμε. Σ’ αυτούς τους περίεργους τύπους έφταιγε ο λαός που γλέντησε «για το τίποτα».
Καμαρώνουμε για το αρχαίο κλέος, πάλι φταίει ο λαός επειδή «δεν έκανε δεύτερη Ακρόπολη». Προκρινόμαστε στους «16» του Μουντιάλ και ξεσαλώσαμε. Για μια εισέτι φορά εκτοξεύεται η κατηγορία της «λατρείας του τίποτα», από τους ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο στη ζωή τους από το να κατηγορούν τους άλλους. Νιώθουν υστέρηση ως προς τους Ευρωπαίους και συνέχεια τσαμπουνάνε ότι «στην Ευρώπη δεν γίνεται το ένα, στην Ευρώπη γίνεται το άλλο». Οι μεμψίμοιροι, που θεωρούν σχεδόν κανιβάλους όσους ευφραίνονται για οτιδήποτε, καμώνονται ότι ξεχνούν πως οι Ευρωπαίοι χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια ακόμα και για πρωτιές στη Eurovision.
Μισανθρωπία
Οι εχθροί της χαράς, ενώ τις μομφές τις έχουν πιο πρόχειρες κι από χαρτομάντιλα, δυσκολεύονται πολύ όταν τους ζητηθεί πρόταση. Εστω και κακή. Δεν διαθέτουν συγκρότηση σκέψης. Ούτε δημιουργικό πνεύμα. Δεν έχουν κοπιάσει αληθινά για να φτιάξουν κάτι δικό τους. Δεν έχουν σπαζοκεφαλιάσει για να κομίσουν νέες ιδέες ή για να επαναλανσάρουν παλιές με αρχή, μέση και τέλος. Δεν έχουν άλλη ασχολία πέρα από τον καυτηριασμό της «μετριότητας» των άλλων, της «κακότητας» των άλλων, της ίδιας της ζωής των άλλων. Υποτίθεται ότι οι δημόσιοι κατήγοροι του «πλήθους» και των «Ελληναράδων» θα σιωπούσαν αν όλοι μας είχαμε το ήθος του Σωκράτη, την πονηριά του Οδυσσέα, τη γενναιότητα του Αχιλλέα, την αυταπάρνηση του Λεωνίδα και το ταλέντο του Μότσαρτ. Αν ήμασταν από Σούπερμαν και πάνω, θα ξεφεύγαμε από τα λεκτικά πυρά των… δημοσιολογούντων (της πυρκαγιάς).
Ουδέν ψευδέστερον τούτου! Ακόμα κι αν οι πολλοί προσαρμόζονταν στις απαιτήσεις των «εκλεκτικών» και γίνονταν εκλεκτοί, τότε πάλι θα κατηγορούνταν ως σνομπ και ψωνάρες. Οι μίζεροι είναι μίζεροι εκ πεποιθήσεως και ανάγκης. Ο πόλεμός τους εναντίον της χαράς θα συνεχιστεί μέχρι τέλους…
Παναγιώτης Λιάκος
