Ολο και περισσότερες πολυτελείς βίλες, που φτιάχτηκαν τον καιρό των παχέων αγελάδων, με σκοπό να φιλοξενήσουν τις ανάγκες των ιδιοκτητών τους για καλή ζωή, αναρτούν τελευταία το «ενοικιάζεται» στα προάστια της Θεσσαλονίκης. Πανόραμα, Πλαγιάρι, Τρίλοφος, Ρετζίκι, Περαία και Καρδία βρίθουν από ενοικιαστήρια για υψηλά βαλάντια, αφού οι ιδιοκτήτες τους αναγκάζονται εξαιτίας της κρίσης να αναθεωρήσουν το lifestyle τους και να μετακινηθούν σε μικρότερα σπίτια, πιο κοντά στο κέντρο της πόλης. Αλλωστε, τα βάρη των ακινήτων που ήταν κάποτε «προίκα» γι’ αυτούς είναι τόσο μεγάλα, που αλλάζουν άρδην το πλαίσιο της καθημερινότητάς τους.
Κάποτε ήταν περιορισμένος ο αριθμός των μεγάλων πολυτελών κατοικιών που προσφέρονταν προς ενοικίαση στη Θεσσαλονίκη και είχαν ως target group κυρίως τις προξενικές Αρχές ή κάποια μουσικά σχήματα που φιλοξενούνταν για τη σεζόν στην περιοχή. Πλέον ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στα μεσιτικά γραφεία και στις αγγελίες, επιπλωμένες, με πισίνες, τζακούζι και όλα τα κομφόρ, αφού για άλλο λόγο δημιουργήθηκαν και άλλο σκοπό καλούνται σήμερα να εξυπηρετήσουν. Μεγάλη είναι η προσφορά στην περίπτωση του Πανοράματος, με πολλούς… έκπτωτους πλουσίους να αναζητούν νέες πηγές εσόδων και να μετακομίζουν σε πολύ πιο «γήινα» σπίτια. Οι πολυτέλειες δεν είναι πια αρκετές για να τους κρατήσουν στο ακριβό προάστιο, αφού πρώτη προτεραιότητα είναι πλέον να αντιμετωπίσουν το υψηλό κόστος ζωής, για το οποίο κάποτε δεν νοιάζονταν.
Συχνά η ανάγκη για την εξεύρεση μισθωτή είναι τόσο μεγάλη που οι ιδιοκτήτες είναι ανοιχτοί και σε βραχυχρόνιες μισθώσεις από επαγγελματίες (μουσικοί, αθλητές, διερχόμενοι επιχειρηματίες) ή και τουρίστες που μένουν ένα σχετικά μεγάλο διάστημα στην πόλη και χρειάζονται ένα άνετο και πολυτελές κατάλυμα. Ακόμα όμως και αυτοί πλέον έχουν περιοριστεί, αφού η κρίση δεν έχει αφήσει ανέπαφη καμία επαγγελματική δραστηριότητα.
Μάλιστα, όπως αναφέρουν μεσίτες της Θεσσαλονίκης στην «κυριακάτικη δημοκρατία», πολλές από τις βίλες αυτές είχαν αναρτήσει πρώτα πωλητήριο και αφού είδαν και απόειδαν και δεν κατάφεραν να βρουν αγοραστή, το γύρισαν στο ενοίκιο. Αν και με το ενοίκιο οι ιδιοκτήτες δεν καταφέρνουν να απαλλαγούν από τα χαράτσια και όλους τους φόρους που ακολουθούν την ακίνητη περιουσία, προσβλέπουν τουλάχιστον σε μια σταθερή ροή εσόδων, έστω και με εκπτώσεις. Και στην περίπτωση πάντως της ενοικίασης, παρόλο που τα μισθώματα που ζητούν οι ιδιοκτήτες έχουν πέσει κατά 50% από τα προ κρίσεως επίπεδα, η αναζήτηση των ενοικιαστών δεν είναι πάντα επιτυχημένη.
Οταν βρουν προσφορά, τα δίνουν μισοτιμής και φεύγουν «τρέχοντας»
«Πολλοί από τους ιδιοκτήτες που εκμισθώνουν σήμερα τα πολυτελή σπίτια τους ανέμεναν πολύ καιρό στο… ακουστικό τους για να τα πουλήσουν. Αγοραστικό κοινό όμως για τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει πια» σημειώνει ο κ. Γεωργάκος, εξηγώντας ότι τα χρήματα, ακόμα και με την πτώση των τιμών, είναι αφενός πολλά για να τα δώσει κάποιος για ένα σπίτι αυτή την εποχή, που η ρευστότητα είναι το No1 μέσο επιβίωσης στην κρίση, αφετέρου και οι προσημειώσεις στα περισσότερα σπίτια καθίστανται απαγορευτικές στη διαδικασία πώλησης. Σημειώνεται ότι κατοικία 600 τ.μ. στο Πανόραμα που τις καλές εποχές πωλείτο αντί 2.000.000 ευρώ, τώρα πωλείται αντί 900.000 ευρώ. Στο δε Πλαγιάρι, που οι τιμές πώλησης έφταναν τα 2.500 ευρώ το τ.μ., σήμερα έχουν πέσει στα 1.500 ευρώ και πάλι δεν καταγράφεται ενδιαφέρον για αγορά.
Ολο και περισσότεροι επιστρέφουν σταδιακά στο κέντρο της πόλης
Είναι ενδεικτικό ότι προ κρίσεως ένας στους δύο κατοίκους της κεντρικής Θεσσαλονίκης που ήθελαν να μετακομίσουν επέλεγαν τα προάστια για να το κάνουν, επιδιώκοντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής, ενώ πολύ μικρά ήταν τα ποσοστά αυτών που προτιμούσαν απλά μια άλλη περιοχή στο κέντρο. Οι αναλογίες αυτές άλλαξαν άρδην με το πέρασμα των χρόνων και τη γιγάντωση της κρίσης, με το κέντρο να λαμβάνει τα πρωτεία στις προτιμήσεις σε ποσοστό πάνω από 70% και τα προάστια να χάνουν την αίγλη τους, αφού η διαμονή εκεί συνοδευόταν από πολύ μεγάλο κόστος. Αλλά και οι ίδιοι οι κάτοικοι των προαστίων, που κάποτε ούτε που σκέφτονταν να μπουν μέσα στην τρέλα της πόλης και σε περίπτωση μετακόμισης επέλεγαν ξανά την περιοχή τους σε ποσοστό 80%, πλέον όχι μόνο το ξανασκέφτονται, αλλά κάνουν πράξη την… αστυφιλία, αφού τόσο το κόστος της θέρμανσης των μεγάλων σπιτιών όσο και τα έξοδα των καθημερινών μετακινήσεων είναι πλέον ασήκωτα. Πριν από μερικά χρόνια η απόκτηση ενός μεγάλου σπιτιού στα προάστια ήταν μια ένδειξη κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης, ειδικά σε περιόδους που τα χρήματα έρχονταν εύκολα για πολλές επαγγελματικές ομάδες και ανθρώπους που δεν ήταν αυτό που αποκαλούμε παραδοσιακά πλούσιοι.
Μαρία Μαθιοπούλου