Ο πρώτος εορτασμός της 25ης Μαρτίου στη σημερινή πλατεία Κλαυθμώνος, οι παραδόσεις, τα θεατρικά και τα ποιήματα στο σχολεία και η σημερινή απαξίωση
Εν δυο, με βηματισμό -καθόλου συγχρονισμένο- αλλά και με γόβες, μίνι, μαλλιά «μοϊκάνα», πουκάμισα έξω και σκισμένα τζιν. Η μαθητιώσα νεολαία παρελαύνει και φέτος, όπως κάνει σχεδόν έναν αιώνα τώρα, και οι παρελάσεις αλλάζουν εικόνα ανάλογα με την εποχή, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα της αλλαγής στη νοοτροπία του ελληνικού σχολείου. Η πειθαρχία, οι φουστανέλες και το περήφανο ύφος δίνουν τη θέση τους στην αντιαυταρχική αγωγή, στο μοντέρνο ντύσιμο και το ύφος «κρατιέμαι να μη γελάσω γιατί με γιουχάρουν οι φίλοι».
Οι σχολικές γιορτές είναι σπάνιες και υποτονικές, πάνε τα θεατρικά με τις Σουλιώτισσες, τα κουμπούρια και τα ψεύτικα λεβέντικα μουστάκια, τα ποιήματα για το ηρωικό Μεσολόγγι και τα τραγούδια για τα παιδιά της Σαμαρίνας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»
