Ο κιτς δήμαρχος, η κιτς συλλογή στο Γιαννακοχώρι Ημαθίας και η παραδοχή ότι του αρέσει η ασχήμια. Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο τίτλος της ταινίας για τη συλλογή μικροαντικειμένων του Γιάννη Μπουτάρη που βρίσκεται στο κτήμα του και αντικατοπτρίζει πλήρως την προβληματική αισθητική του δημάρχου με τις κόκκινες κάλτσες.
Η συλλογή μετρά ήδη περίπου 2.000 αντικείμενα και περιέχει πολλά και διάφορα: μπουκάλια από την Αρμενία σε σχήμα σπαθιού και περιεχόμενο κονιάκ, αναπτήρες-γόβες, αναπτήρες-τσαρούχια και γυμνές γυναίκες, διακοσμητικά ρολόγια τοίχου σε σχήμα ήλιου, ωρολόγια που συγκρατούν τον χρόνο ανάμεσα στους καλλίγραμμους μηρούς γυναικών, ογκώδη αγάλματα από τις Φιλιππίνες, φτερά, πούπουλα και πολλά προκλητικά κουκλάκια με μορφές παπάδων που παίζουν τάβλι, διάφορους σάτυρους, αλλά και μπάλες που χιονίζουν και στη βάση γράφουν «I love Mykonos».
«Η εμμονή με τις συλλογές ξεκινάει από τότε που ήμουν παιδί. Με τα αμερικάνικα τσίγκινα παιχνίδια και τα στρατιωτάκια που έβρισκα έκτοτε στο ζαχαροπλαστείο του Μουρούζη. Είχα μαζέψει δεκάδες και μετά τα χάρισα. Αυτό με τα κιτς έγινε εμμονή. Και σιγά σιγά άρχισε να μου αρέσει η ασχήμια. Συμφιλιώθηκα μαζί της. Οχι μόνο δεν την απορρίπτω, τη χαϊδεύω κιόλας» τονίζει σήμερα.
Ολα ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με τα συνεχή ταξίδια του για τα κρασιά. «Περνούσα μεγάλο μέρος του χρόνου μου στα αεροδρόμια.» εξηγεί.
Οσο για την αισθητική του, είναι πάντοτε προκλητικός. «Αυτό που εγώ θεωρώ άσχημο, για κάποιον άλλον είναι όμορφο. Με αυτή τη λογική είναι που αποδέχομαι τους μουσουλμάνους, υποστηρίζω το gay pride, φορώ κόκκινες κάλτσες.Είναι άσχημες οι κόκκινες κάλτσες;» αναρωτιέται.
