Γρεβενά: Καμίνια από άχυρο και χώμα και 60 τόνοι ξύλο που θα αποδώσουν 12 τόνους προϊόντος
«Κόντρα» στην τεχνολογική εξέλιξη και στον αφανισμό των παραδοσιακών επαγγελμάτων πηγαίνει ο Ιωάννης Παπαλάμπρος, ένας από τους τελευταίους καρβουνιάρηδες, που συνεχίζει να παράγει ξυλοκάρβουνο στην Ελλάδα. Οι ευκολίες της τεχνολογίας στην καθημερινότητα τείνουν να εξαλείψουν τελείως τη χρήση του ξυλοκάρβουνου, αλλά συνεχίζει να παραμένει σημαντική πρώτη ύλη στις ψησταριές και στα καζάνια των σιδηρουργών.
Στον κόμβο της Εγνατίας Οδού, στη νότια είσοδο των Γρεβενών, λειτουργεί ένα από τα λίγα παραδοσιακά καμίνια της δυτικής Μακεδονίας. Ο κ. Παπαλάμπρος συνεχίζει την παράδοση του καρβουνιάρη που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον ίδιο, το καλό ξυλοκάρβουνο παράγεται από ξύλο δρυός και η προετοιμασία του καμινιού χρειάζεται χρόνο και δεξιοτεχνία. Η διάμετρος του κάθε καμινιού μπορεί να φτάσει τα 15 μέτρα και το ύψος του, σε κάποιες περιπτώσεις, εάν ο καρβουνιάρης είναι καλός δεξιοτέχνης, τα τέσσερα μέτρα.
Μόλις τελειώσει το «χτίσιμο» του καμινιού, σκεπάζεται προσεκτικά με άχυρο από τα φρεσκοθερισμένα χωράφια της περιοχής. Πάνω στο άχυρο τοποθετείται χώμα, ώστε το καμίνι να μην αναπνέει και να μην εισέρχεται αέρας. Το κάθε καμίνι χρειάζεται 60 τόνους ξύλο και το ξυλοκάρβουνο που θα δώσει στο τέλος, εάν η ατελής καύση πάει καλά, θα είναι περίπου 12 τόνους.
Το πιο δύσκολο μέρος της παρασκευής του ξυλοκάρβουνου αρχίζει με τη διαδικασία της καύσης, η οποία διαρκεί από 15 έως 20 ημέρες. Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία παρασκευής του κάρβουνου, το καμίνι σβήνει και τα ξυλοκάρβουνα συσκευάζονται για να πάρουν τον δρόμο των αγορών.
