Η εξομολόγηση του Μιχάι Νέσου, του Ρουμάνου ποδοσφαιριστή που καθηλώθηκε στο καρότσι μετά το σοβαρό ατύχημα σε μια προπόνηση της ολλανδικής Ουτρέχτης το 2011
Aπό τον
Σωτήρη Λέτσιο
Ηταν η περίοδος των μεταγραφών το καλοκαίρι του 2006, όταν ακούστηκε για πρώτη φορά το όνομα του Ρουμάνου ποδοσφαιριστή Μιχάι Νέσου, τον οποίο οι ελληνικές εφημερίδες προόριζαν για τον Ολυμπιακό Πειραιώς και αργότερα για την ΑΕΚ. Ο Νέσου, που τότε αγωνιζόταν στη Στεάουα Βουκουρεστίου, είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις, συμμετέχοντας και στην εθνική ομάδα της χώρας του. Τα χρόνια περνούσαν και ο Νέσου έχτιζε αργά αλλά σταθερά τη φήμη του. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η ολλανδική Ουτρέχτη, όπου μεταγράφηκε το 2008.
Ο τραυματισμός
Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Την πρώτη χρονιά ανακηρύσσεται καλύτερος αριστερός μπακ (αμυντικός), ενώ οι κριτικές συνέχισαν να είναι εγκωμιαστικές. Τον Μάιο του 2011 το ολλανδικό πρωτάθλημα όδευε προς το τέλος του, αλλά ένα δραματικό γεγονός έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή του Νέσου. Τραυματίζεται σοβαρά ύστερα από σύγκρουση στην προπόνηση της Ουτρέχτης με τον συμπαίκτη του Αλε Σουτ.
Η διάγνωση ήταν κάταγμα σπονδύλου στην αυχενική μοίρα. Το χτύπημα αυτό τον άφησε παράλυτο από τον λαιμό και κάτω. Στην αρχή δεν μπορούσε να κινήσει παρά μόνο τα βλέφαρά του. Σταδιακά και με δυσκολία άρχισε να μιλάει και να κινεί το δεξί χέρι του και λίγο αργότερα και το αριστερό. Σε συνθήκες βαθιάς απελπισίας, ένας άλλος άνθρωπος θα παραιτούνταν από τον αγώνα της ζωής. Οχι όμως εκείνος, που βρήκε συνοδοιπόρο τον ίδιο τον Θεό! Ενα τέτοιο θαύμα βίωσε στην ψυχή και ο Μιχάι Νέσου, αντλώντας τη δύναμη να συνεχίσει τη ζωή του μέσα από τη συνάντησή του με τον Θεό. Αν και ανήκε στους κύκλους των πεντηκοστιανών, δεν δίστασε πριν απο τρία χρόνια να πάρει τη μεγάλη απόφαση και να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός.
Ο ίδιος εξηγεί την απόφασή του: «Στα δυόμισι χρόνια από το ατύχημά μου αποφάσισα να βαπτιστώ ορθόδοξος. Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό σε εμένα, αλλά με βοήθησε να ανακαλύψω τον αληθινό εαυτό μου. Ισως στο παρελθόν είχα κάνει ελάχιστα καλά πράγματα και το ατύχημα, ακόμη κι αν εκ πρώτης όψεως ο κόσμος το βλέπει σαν μια τραγωδία, μια κατάρα, μετατράπηκε σε ευλογία».
Υλικές απολαύσεις
Πριν από το ατύχημα έβλεπε τον εαυτό του παραδομένο στις υλικές απολαύσεις και στην απόκτηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου πλούτου. Η πίστη όμως στον Θεό άλλαξε τις προτεραιότητές του: «Δεν ξέρω γιατί μου συνέβη. Ωστόσο με βοήθησε να ανακαλύψω μέσα μου αυτό που πραγματικά είμαι και όχι αυτό που ήθελα να φαίνομαι. Ο,τι μου συμβαίνει κάθε ημέρα με κάνει να επιστρέφω εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε όλοι, δηλαδή στον Θεό. Σαν να μη με ενοχλεί που είμαι στο καρότσι και αισθάνομαι ότι έχω ίδιες πιθανότητες με όλο τον κόσμο, πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και ασθενείς».
Η καθήλωση στο αναπηρικό καροτσάκι πυροδότησε μια σειρά από επίμονα υπαρξιακά ερωτήματα. Προσπαθούσε να καταλάβει γιατί η μοίρα στάθηκε τόσο σκληρή απέναντί του. Μετά την πρώτη εξομολόγηση μια χαραμάδα αισιοδοξίας άρχισε να αχνοφέγγει στη ζωή του. «Μέσω του ατυχήματος ο Θεός ήθελε να κάνει κάτι καλό με τη ζωή μου. Και εάν όλος ο κόσμος βλέπει το ατύχημα σαν μια κατάρα, αυτό μπορεί να μετατραπεί σε ευλογία. Αν και ο πόνος μου είναι μεγάλος, αισθάνομαι μια μεγάλη χαρά. Οταν αισθάνομαι άσχημα, παίρνω τηλέφωνο τον πνευματικό μου και εκείνος με προτρέπει: “Ελα, σήκω τώρα”. Ο,τι συμβαίνει στη ζωή μας δεν γίνεται τυχαία. Υπάρχει κάποιος λόγος. Οταν ήρθε ο ψυχολόγος μετά το ατύχημα, ύστερα από μία εβδομάδα, τον έδιωξα. Μου έδινε την εντύπωση ότι αυτός είχε ανάγκη από ψυχολόγο, όχι εγώ. Εγώ πιστεύω και σε κάτι άλλο: στη φιλία» ισχυρίζεται.
Ο Νέσου όμως επιδίδεται και στο έργο της προσφοράς μέσα από το ίδρυμα στη Ρουμανία που παρέχει βοήθεια σε παιδιά με κινητικές δυσκολίες. Οσο για τον συμπαίκτη του Αλε Σουτ, με τον οποίο είχε συγκρουστεί στην προπόνηση, δηλώνει: «Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Ο,τι συνέβη με άλλαξε. Δεν περνάει ημέρα που να μη σκέφτομαι τον Μιχάι. Τον σκέφτομαι και πριν κοιμηθώ. Τον σκέφτομαι και όταν ξυπνάω. Δεν είμαι θρησκευόμενος, αλλά πλέον προσεύχομαι στον Θεό κάθε ημέρα, για να τον κάνει καλά».
«Ο Θεός μού έδωσε πολλά χαρίσματα και δεν τα αξιοποιήσα. Τα πέταξα στα σκουπίδια»
Σε άλλη συνέντευξή του είχε παραδεχτεί ότι ο Θεός τού έδωσε πολλά χαρίσματα, τα οποία δεν αξιοποίησε. «Το μυαλό μου ήταν μόνο στο ποδόσφαιρο και όλα τα υπόλοιπα τα πέταξα στα σκουπίδια. Είχα ταλέντο στη ζωγραφική, τελείωσα καλλιτεχνικό λύκειο. Δεν έδωσα όμως την πρέπουσα σημασία, το μυαλό μου ήταν στο ποδόσφαιρο. Ηθελα να αποδείξω σε όλους ότι, αν και ήμουν μικρόσωμος και αδύναμος, μπορούσα να παλέψω με οποιονδήποτε ως ίσος προς ίσο. Αποκάλυπτα τη θέλησή μου. Στον κόσμο άρεσε αυτό, δεν ξέρω πόσο χρήσιμο ήταν για μένα, ο κόσμος όμως με αγάπησε γι’ αυτό».
Συνειδητοποιώντας σε ποιο σημείο βρισκόταν πριν από τον τραυματισμό του και προβαίνοντας στις ανάλογες συγκρίσεις, τόλμησε να κάνει ένα βήμα μπροστά και να γίνει ορθόδοξος: «Στον πολύ κόσμο οι ποδοσφαιριστές δεν δίνουν την εντύπωση ανθρώπων με μεταφυσικές ανησυχίες, εγώ όμως είχα συμπαίκτες και φίλους ποδοσφαιριστές με μεγάλη πίστη. Χάρη σε αυτούς ακολούθησα τούτο τον δρόμο. Δύο χρόνια μετά το ατύχημα αποφάσισα να βαπτιστώ ορθόδοξος. Επειτα από δύο χρόνια αναζητήσεων και προσκυνημάτων (μεταξύ των οποίων και στη Μονή Βατοπαιδίου), άρχισε να μου αρέσει αυτός ο κόσμος. Μου αρέσει να διαβάζω, μου αρέσει να συζητώ με γέροντες σε κάποιο μοναστήρι».
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
