Ο Μάριος Κωνσταντίνου και η ομάδα «Ντόμινο» παρουσιάζουν στο «Σοφούλη»τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας»!Ρεπορτάζ
Ελένη Σκάρπου
Στη σκηνή θα δούμε απλούς, καθημερινούς ανθρώπους της επαρχίας. Θα δούμε βοσκούς και βοσκοπούλες, τσέλιγκες και πιστικούς, προξενήτρες, γέροντες και εφήβους με παραδοσιακές φορεσιές. Θα πάρουμε γεύση από ήθη και έθιμα μιας άλλης εποχής, που μπορεί να φαντάζει μακρινή, ωστόσο έχει να μας μεταδώσει την άλλη πλευρά του έρωτα, την πιο ρομαντική, την πιο ποιητική.
«Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», το δραματικό ειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά, κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στη σκηνή του Θεάτρου Σοφούλη από την πειραματική ομάδα «Ντόμινο», αποτυπώνοντας τη βουκολική ζωή ανθρώπων, με πλούσια ηθογραφικά στοιχεία, παρόλο που γράφτηκε από έναν πρωτευουσιάνο συγγραφέα το 1891. «Μου αρέσει η παράδοση, μου αρέσουν τα παραμύθια, μου αρέσει η λαογραφία, μου αρέσουν τα ελληνικά έργα. Πάντα με γοήτευαν όλα αυτά. Εχουμε τόσο πλούτο ως λαός και, δυστυχώς, μένει στο συρτάρι για το χατίρι της ξενόφερτης πρωτοπορίας. Δεν έχω τίποτα με το ξένο θέατρο, αλλά δεν μπορώ να αγνοώ το ελληνικό» αναφέρει ο Μάριος Κωνσταντίνου, που σκηνοθετεί την παράσταση.
«Η σκηνοθετική ματιά μου είναι πλήρως αφαιρετική, αφηγηματική και σύγχρονη. Καμιά ταύτιση, καμιά συναισθηματική έξαρση, κανένας ρεαλισμός, καμιά ψευδαίσθηση. Αλλωστε, θα ήταν αστείο να προσποιούνται οι ηθοποιοί μου την αλήθεια με τις παραδοσιακές φορεσιές και τον στίχο του Δημήτριου Κορομηλά. Στη σκηνή υπάρχουν πέντε ηθοποιοί, πέντε κύβοι και πέντε στοίβες ρούχα από παραδοσιακές φορεσιές. Οι ηθοποιοί μπαίνουν και βγαίνουν από τους ρόλους, αφηγούνται σαν παραμυθάδες την ιστορία – δεν προσποιούνται ότι είναι οι ρόλοι. Κάνουμε στη κυριολεξία μια αφηγηματική προσέγγιση, με απόλυτο σεβασμό στον λόγο του συγγραφέα, με κυρίαρχο στοιχείο τη χειρονομία, η οποία προσδίδει στον ηθοποιό τη δραματικότητα που χρειάζεται χωρίς υπερβολικές εξάρσεις» τονίζει ο ίδιος.
Μιλώντας περιληπτικά για το έργο, ένας τσέλιγκας καταφθάνει στην Αρτοτίνα και βλέπει μια κόρη. Του θυμίζει μια παλιά αγαπημένη του. Συγκινημένος, της χαρίζει έναν σταυρό. Αυτή, ενθουσιασμένη, τον δείχνει στη μάνα της κι εκείνη την υποχρεώνει να τον επιστρέψει. Μια ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα. Πόσοι γάμοι θα γίνουν σε αυτή την παράσταση κανείς δεν ξέρει, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο να μάθει.
Κι αν αναρωτιόμαστε πώς μια τέτοια ιστορία αναδεικνύεται στην εποχή μας, ο Μάριος έχει την απάντηση στο τσεπάκι του. «Εστιάζοντας σε μια συγκεκριμένη σχέση, σε αυτήν της μάνας και της κόρης. Πώς θα ένιωθε ένα κορίτσι του 2017, αν η μαμά του, έστω για λίγες ώρες, προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να το παντρέψει με τον παλιό αγαπητικό της; Ερχόμενοι στο Θέατρο Σοφούλη δεν θα βρείτε την απάντηση. Σίγουρα, όμως, θα σας απασχολήσει» λέει και εξομολογείται τον αγαπημένο ρόλο του.
«Είναι αυτός της Στάθαινας. Ο ρόλος είναι τρομακτικός και φοβερά δύσκολος. Η ηθοποιός έρχεται αντιμέτωπη με την ερωτευμένη Στάθαινα και με τη μάνα Στάθαινα. Για μένα, στο κείμενο αυτοί οι δύο ρόλοι, που συγκεντρώνονται στο ίδιο πρόσωπο, είναι σαν δυο “συμπληγάδες πέτρες” που συνεχώς συγκρούονται».
«Ο κόσμος βγαίνει για να ξεδώσει»
Στα μάτια του Μάριου Κωνσταντίνου, ο σύγχρονος θεατής, διαβαίνοντας το θεατρικό κατώφλι, θέλει να περάσει καλά.
«Από την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, ξεχνάμε την αλήθεια: Οτι ο κόσμος βγαίνει από το σπίτι του για να ξεδώσει, να αποφορτιστεί. Δεν χρειάζεται εμείς να φορτώνουμε τον κόσμο και με τις δικές μας σκέψεις. Δεν χρειάζεται να παράγουμε βαθυστόχαστες αλήθειες» επιμένει και μας συστήνει την ομάδα «Ντόμινο», που, όπως υποστηρίζει, δημιουργήθηκε από τη δική του ανάγκη για πειραματισμό στους κώδικες της υποκριτικής. «Βάφτισα την ομάδα μου “πειραματική” γιατί νιώθω ότι κι εγώ βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο, καθότι καταπιάνομαι για πρώτη φορά με το αντικείμενο αυτό.Ποιες ήταν οι δυσκολίες για να επιβιώσουμε; Τα πολλά “όχι” και η ελάχιστη στήριξη που παρέχει η πόλη στις νέες ομάδες, οι οποίες σαφέστατα δεν έχουν χρήματα για να επιβιώσουν. Στην προσπάθεια αυτή οφείλω να ομολογήσω ότι ένιωσα μόνος. Οσο για το όραμά μας; Υπάρχουν τόσες καινούργιες φόρμες στη δουλειά μας, που θέλω πολύ να τις ανακαλύψω» καταλήγει ο Μάριος Κωνσταντίνου.
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στις 20.00.
