Οι απαραίτητες κινήσεις για αναπτυξιακό σχέδιο, Βουλή, Παιδεία, Δικαιοσύνη αλλά και διορισμούς στο Δημόσιο
Από τον
Δημήτρη Γαρούφα*
Στις 20 Ιουλίου 1928, μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επί λέξει είχε πει: «Πρώτιστη μέριμνα της κυβερνήσεώς μου, εάν τύχει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού, θα είναι η πραγματοποίησις όλων των δυνατών οικονομιών εις τας δαπάνας του προϋπολογισμού κυρίως με την μείωσιν της πληθώρας των δημοσίων υπαλλήλων…» Η ομιλία του δημοσιεύθηκε την επόμενη μέρα 21/7/1928 στο «Ελεύθερον Βήμα» και περιέχεται στον τόμο Γ΄ με «κείμενα Ελευθερίου Βενιζέλου», εκδ. Λέσχης Φιλελευθέρων.
Το ανέφερα αυτό για να επισημάνω ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν μεγάλος πολιτικός, ο μεγαλύτερος μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, όχι μόνο γιατί διπλασίασε την Ελλάδα, αλλά και γιατί, υπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον, είχε το θάρρος προεκλογικά να δηλώνει πως όχι μόνο δεν θα κάνει διορισμούς, αλλά και θα μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων…
Δυστυχώς, το παράδειγμά του δεν μιμήθηκαν οι μετά το 1974 Ελληνες πολιτικοί που (με ελάχιστες εξαιρέσεις) συνήθιζαν να κολακεύουν τον ελληνικό λαό και να τον εκμαυλίζουν με διορισμούς στο Δημόσιο και περισσότερα επιδόματα, του τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία»…
Επισημαίνω ότι πολλά από τα δεινά της χώρας μας οφείλονται στην έλλειψη θάρρους των πολιτικών της Μεταπολίτευσης να πουν την αλήθεια στους πολίτες και να κάνουν αυτό που επέβαλλε το δημόσιο συμφέρον και γι’ αυτό άλλωστε υπερχρέωναν τη χώρα κολακεύοντας τις αδυναμίες των πολιτών.
Δεν είχαν όραμα (με λίγες εξαιρέσεις) για τις μελλοντικές γενιές, γιατί τους απασχολούσε κυρίως η επανεκλογή τους. Δεν είχαν το θάρρος να πουν «όχι» σε πολίτες που τους πίεζαν για ρουσφέτια κι έτσι διόγκωσαν το Δημόσιο, ενώ διπλασίασαν ακόμη και το προσωπικό της Βουλής, διορίζοντας χωρίς ντροπή συγγενείς και συνεργάτες τους.
Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή το γεγονός της έλλειψης από την πλειονότητα των πολιτικών μας, ακόμη και τώρα, θέσεων – προτάσεων για το μέλλον της χώρας και γι’ αυτό, άλλωστε, βλέπουμε να σκιαμαχούν για δευτερεύοντα θέματα, αποφεύγοντας να μιλήσουν για τα πραγματικά προβλήματα και τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα… Και, φυσικά, σήμερα μεταρρύθμιση δεν αποτελεί η επιβολή νέων φόρων, αλλά η εκπόνηση και η υλοποίηση αναπτυξιακού προγράμματος που θα στηρίζεται στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, με στόχο, π.χ., να έχουμε 30.000.000-35.000.000 τουρίστες υψηλού εισοδηματικού επιπέδου, αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και της εμπορικής ναυτιλίας, αναδιάρθρωση καλλιεργειών, για να έχουμε πραγματική παραγωγή με εξαγωγικό χαρακτήρα, καινοτόμες επενδύσεις κ.λπ.
Οι πολιτικοί μας θα έπρεπε να παραδειγματιστούν από την Κύπρο, που μέσα σε τρία χρόνια ξεπέρασε την κρίση, γιατί οι πολιτικοί της συμφώνησαν σε κοινό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, αξιοποίησαν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του νησιού ιδρύοντας ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπου φοιτούν χιλιάδες φοιτητές (και από Ελλάδα) και σημαντικό μέρος του ΑΕΠ προέρχεται από τους ξένους φοιτητές, ενώ στη Λεμεσό κατασκευάζονται νέες οικοδομές με ρυθμούς που είχε η Ελλάδα το 2004-2005 και λόγω χαμηλής φορολογίας εγκαθίστανται νέες εταιρίες και δεν υπάρχει φοροδιαφυγή.
Τελειώνοντας, τονίζω και πάλι ότι μεταρρύθμιση δεν αποτελεί η επιβολή νέων φόρων, ούτε οι διορισμοί χιλιάδων μετακλητών υπαλλήλων (μετριοτήτων του κομματικού σωλήνα) ως δήθεν συμβούλων-συνεργατών στα υπουργεία…
Μεταρρύθμιση θα ήταν η με ευρεία συναίνεση εκπόνηση και υλοποίηση αναπτυξιακού σχεδίου με αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Μεταρρύθμιση θα ήταν η μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200. Μεταρρύθμιση θα ήταν, αντί της επιβολής παραβόλων που δυσχεραίνουν την πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη, για ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης να μειωθεί ο χρόνος των δικαστικών διακοπών σε έναν μόνο μήνα, όπως γίνεται σε όλες τις ευνομούμενες χώρες.
Μεταρρύθμιση θα ήταν η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού με αξιοκρατικά κριτήρια μόνο μέσω ΑΣΕΠ, χωρίς «σκηνοθετημένες» μονιμοποιήσεις συμβασιούχων.
Η Ελλάδα σήμερα πρωτίστως έχει άμεση ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας του πολιτικού προσωπικού και υλοποίησης πραγματικών μεταρρυθμίσεων, που μπορεί να της δώσουν «φιλί ζωής», δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ανάπτυξης… Διαφορετικά, η λέξη «ανάπτυξη» θα εξακολουθεί να ακούγεται μόνο ως σύνθημα.
*Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
