Και ο Πολωνός πρόεδρος; Αυτός δεν είπε πολλά. Απλά, επισκέφτηκε το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και γονάτισε ευλαβικά μπροστά του για να τιμήσει τους νεκρούς μας. Και αυτή η κίνηση ήταν αρκετή για να καταδείξει, με τον πιο γλαφυρό τρόπο, τις τεράστιες διαφορές νοοτροπίας και αξιών μεταξύ του ελληνικού και του πολωνικού πολιτικού συστήματος.
Από τη μια πλευρά, έχουμε τη νεοραγιάδικη ευρωλαγνεία των κυβερνώντων μας. Ενα πολιτικό σύστημα το οποίο, αφού μας κατάντησε κράτος-ζητιάνο, χωρίς περηφάνια και αξιοπρέπεια, καθηλωμένο σε μια μόνιμη παρακμή, τώρα δεν ντρέπεται να προβάλλει ως νέα «Μεγάλη Ιδέα» τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απλή επαρχία ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους, αρκεί τα φτηνά δάνεια, τα ΕΣΠΑ και οι επιδοτήσεις να συνεχίζουν να έρχονται από τις Βρυξέλλες.
Από την άλλη πλευρά, έχουμε την Πολωνία, όπου η αγάπη για την πατρίδα και ο σεβασμός για όσους θυσιάστηκαν για αυτή εξακολουθούν να μετρούν. Μια χώρα που τον 20ό αιώνα γνώρισε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να χάνεις την ανεξαρτησία σου και δεν φαίνεται διατεθειμένη να αντικαταστήσει τη Μόσχα με τις Βρυξέλλες και να απορροφηθεί από ένα τεχνητό υπερκράτος (αντίθετα, οι Πολωνοί επιμένουν να πιστεύουν ότι οι ίδιοι πρέπει να αποφασίζουν για το μέλλον τους και όχι κάποιοι ανεξέλεγκτοι ευρωγραφειοκράτες).
Μια χώρα που είναι περήφανη για την ταυτότητά της και δεν σκοπεύει να την αλλοιώσει απλά επειδή το ζήτησε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Μια χώρα που, βασισμένη στις δυνάμεις της, εκτός ευρώ από δική της επιλογή, πετυχαίνει εντυπωσιακούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και καλύπτει, με γοργά βήματα, τα χαμένα χρόνια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης.
Ελλάδα, Πολωνία. Διαφορετικοί κόσμοι, διαφορετικές αξίες. Μαντέψτε σε ποιους ανήκει το μέλλον.
*Νομικός
