Τα πιο… αμαρτωλά επαγγέλματα αποκαλύπτει ελληνική μελέτη που έγινε από το Ανδρολογικό ΙνστιτούτοΣτο… αίμα τους την απιστία φαίνεται ότι έχουν οι πολιτικοί, οι γιατροί και οι δικηγόροι, καθώς τα συγκεκριμένα επαγγέλματα κουβαλούν γονιδιακά αλλά και κοινωνικά μια μεγαλύτερη τάση για… αμαρτίες! Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα από αναδρομική μελέτη του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, με στοιχεία από 30.000 περιστατικά από το 1987 έως το 2017, πολιτικοί, γιατροί και δικηγόροι έχουν κάνει την απιστία… δεύτερο επάγγελμα!
«Για λόγους κατανόησης της στατιστικής μεθόδου επιλέξαμε τους πιο συχνά απίστους, με βάση την επαγγελματική δραστηριότητά τους. Ως μεγάλη συχνότητα απιστίας θεωρήσαμε -αυθαίρετη, αλλά κοινωνικά αποδεκτή φόρμουλα- τους 10 διαφορετικούς συντρόφους σε διάρκεια πέντε ετών» εξηγεί ο ουρολόγος-ανδρολόγος Κ. Κωνσταντινίδης και συμπληρώνει ότι τα «επτά χρόνια φαγούρας» είναι καθοριστικά, διότι, σε όλα τα επαγγέλματα, η απιστία έστω μία φορά ήταν σχεδόν ο κανόνας στη διάρκεια ερωτικής σχέσης επτά ετών.
Οπως αναφέρει ο χειρουργός ουρολόγος-ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, Χ. Φλιάτουρας, «στην έρευνα, για λόγους κατανόησης, συγκρίναμε τρία επαγγέλματα που μας φάνηκαν πιο άπιστα σε σχέση με τα άλλα: πολιτικούς, γιατρούς και δικηγόρους. Με βάση το 10, οι πολιτικοί είχαν βαθμό απιστίας 8, τον πιο υψηλό. Ακολουθούσαν οι γιατροί, κυρίως χειρουργοί, με βαθμό 7 και μετά οι δικηγόροι με 6».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η επιστήμη έχει ήδη αποδείξει ότι το ανθρώπινο είδος κουβαλά υποδοχείς ντοπαμίνης και ανταμοιβής σε διαφορετική συχνότητα σε κάποιες κοινωνικές ομάδες. Πιο άπιστο γονιδιακά είναι το είδος που έχει τους 7R υποδοχείς σε μεγαλύτερη πυκνότητα και πιο πιστό αυτό με τους 4R.
Η πολιτική, η ιατρική και η δικηγορία είναι τρία επαγγέλματα που, σύμφωνα με τους ειδικούς οι οποίοι επεξεργάστηκαν τα στοιχεία της έρευνας, έχουν έναν κοινό χαρακτήρα: Είναι επιθετικά και, σε βαθμό επιβίωσης, δαρβινικά τα πιο δύσκολα.
Οπως επισημαίνουν οι ειδικοί του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, οι μεν πολιτικοί έχουν εχθρούς μέσα στα κόμματά τους και αντιπάλους απέναντι από το κόμμα τους, άρα η μάχη για επιβίωση είναι αμείλικτα εξουθενωτική. Αν προσθέσεις και το μικρόβιο της εξουσίας, που λειτουργεί άκρως αφροδισιακά, το μείγμα είναι εκρηκτικό και για τον περίγυρο γοητευτικό.
Οι χειρουργοί, με τη σειρά τους, νιώθουν σαν μικροί θεοί όταν επεμβαίνουν για να σώσουν ζωές ή όταν ο απλός άνθρωπος απέναντι τους βλέπει σαν θεούς και τους πιστεύει περισσότερο και από τη μάνα του. Οι δικηγόροι, τέλος, έχουν ένα πλεονέκτημα: Είναι ψυχίατροι, ψυχαναλυτές, αλλά πληρώνονται όταν είναι καλοί στο πολλαπλάσιο από μια απλή συνεδρία στο ντιβάνι.
