ΙΝΕ-ΓΣΕΕ: Μεγάλοι χαμένοι από τα Μνημόνια, οι εργαζόμενοιΤο «αφήγημα» των Μνημονίων ότι οι δραματικές μειώσεις μισθών, που συνεπάγεται η μείωση του κόστους εργασίας, θα οδηγήσουν σε πτώση των τιμών και σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας αποδομεί μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για την εξαετία 2010-2016.
Το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι «κούρεμα» μισθών και απολύσεις μετατράπηκαν σε θεαματικές αυξήσεις κερδών, και μάλιστα χωρίς επενδύσεις.
Επιπλέον, αναφέρει ότι ο αριθμός των μισθωτών περιορίστηκε κατά περίπου 70.000 μεταξύ 2010 και 2016, ενώ ο αριθμός των αυτοαπασχολουμένων κατά περίπου 40.000. Η εκτεταμένη διαδικασία εκκαθάρισης των πιο «αδύναμων κρίκων» της βιομηχανίας έγινε είτε με την παύση λειτουργίας μικρών επιχειρήσεων (γι’ αυτό και η μεγάλη μείωση του αριθμού των αυτοαπασχολουμένων) είτε με παύση λειτουργίας τμημάτων επιχειρήσεων, με συγχωνεύσεις τμημάτων και με άλλες αναδιαρθρώσεις που εξοικονομούν εργασία.
Η μελέτη αποδεικνύει ότι, ενώ τα έτη των Μνημονίων ασκήθηκε στην Ελλάδα μια πολιτική εσωτερικής υποτίμησης με απανωτές μειώσεις μισθών και διαρθρωτικές αλλαγές στην αγορά εργασίας, ο στόχος της γενικευμένης πτώσης των τιμών που θα ευνοούσε την ανταγωνιστικότητα δεν ικανοποιήθηκε ποτέ. Οι τιμές δηλαδή δεν έπεσαν, αλλά αντίθετα αυξήθηκαν τα κέρδη των βιομηχάνων.
Μάλιστα, το μέσο περιθώριο κέρδους στη βιομηχανία (υπολογισμένο με βάση το κόστος εργασίας) αυξήθηκε κατά 56% στην εξαετία, ενώ παρέμεινε πρακτικά αμετάβλητο στον τομέα των υπηρεσιών και μειώθηκε στον τομέα των οικοδόμων και άλλων κατασκευών.
Με άλλα λόγια, κατασκευές και υπηρεσίες ενσωμάτωσαν (κάπως) στις τιμές τους την πτώση του κόστους εργασίας. Αντίθετα, στη βιομηχανία η κατακόρυφη πτώση των μισθών έγινε υπερκέρδος για τους εργοδότες. Μάλιστα, το περιθώριο κέρδους τους αυξάνεται ακόμη κι αν στην εξίσωση μπουν -εκτός από το κόστος εργασίας- και οι συνολικές δαπάνες για πρώτες ύλες και υπηρεσίες που αγόρασαν οι επιχειρήσεις.
Αποδεικνύεται έτσι ότι η μεταποιητική βιομηχανία δεν επεδίωξε αύξηση των πωλήσεων και διεύρυνση των μεριδίων της στις αγορές μέσω μείωσης των τιμών, αλλά αύξηση της κερδοφορίας της, την οποία μάλιστα δεν μετέτρεψε σε επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου.
Ενώ η κερδοφορία παρουσίασε αλματώδη αύξηση, οι καθαρές επενδύσεις ήταν αρνητικές. Ή, αλλιώς, όταν οι αριθμοί ευημερούν, οι εργαζόμενοι δυστυχούν…
