Η Αρετή Λεοπούλου μίλησε στη «δημοκρατία» για τη σημασία του πιο περίπλοκου στοιχείου της φύσηςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Σώμα. Εκείνο που μας γεννά κι εκείνο που μας εγκαταλείπει. Εκείνο που μας δίνει μορφή κι εκείνο που μας χαρίζει συγκινήσεις. Εκείνο που κουβαλά την ψυχή μας κι εκείνο που φιλοξενεί καθημερινά το πνεύμα μας. Σε μια προσπάθεια να διαχειριστούν την έννοιά του, με πιθανή προσέγγιση, μια σειρά από καλλιτέχνες μάς υποδέχονται από αυτό το Σάββατο 27 Ιανουαρίου και μέχρι τις 24 Μαρτίου στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στην Αποθήκη Β1, στο Λιμάνι.
Η έκθεση, που φέρει τον τίτλο «Αμφίσημα σώματα – διαχρονικές ερμηνείες», είναι η ευκαιρία μας για να ταξιδέψουμε από την προϊστορία έως σήμερα ίσως το πιο προσιτό, απλό, αλλά συνάμα και περίπλοκο στοιχείο της φύσης, δηλαδή το ανθρώπινο σώμα, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί την απόλυτη «έδρα» για την ταυτότητα και τη δομή κάθε πολιτισμού.
Κυπριακά ειδώλια
«Είναι μια έκθεση που πραγματοποιήθηκε και πέρυσι τον Μάιο στη Λεμεσό της Κύπρου, με αφορμή κάποια κυπριακά ειδώλια με αντικείμενο τη διαχείριση και την οπτική του σώματος. Ηταν μια ιδέα δική τους που στήθηκε τότε με 11 Ελληνες και Κύπριους καλλιτέχνες.
Η δική μας είναι εμπλουτισμένη με έργα περισσότερων Ελλήνων καλλιτεχνών, που είναι ήδη στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Εδώ η διαχείριση του σώματος είναι πολύ γνώριμη, καθώς θα συναντήσουμε, για παράδειγμα, έργα του Κυριάκου Καμπαδάκη, ο οποίος δεν είναι πια στη ζωή, αλλά αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς γλύπτες της Θεσσαλονίκης» αναφέρει η Αρετή Λεοπούλου, ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης.
Συνολικά θα δούμε πάνω από 30 έργα από περίπου 20 καλλιτέχνες, οι οποίοι έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα δυνατά εικαστικά και εκφραστικά μέσα. Θα απολαύσουμε επίσης και performances, όπως για παράδειγμα την εναρκτήρια του Σαββάτου από τον Αλέξανδρο Πλωμαρίτη. Την performance λήξης υπογράφουν οι Εκτορας Μαυρίδης και Κωστής Δρυγιανάκης, για να μας εκπλήξουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.
Στερεότυπα
«Κύριος θεματικός άξονας είναι το σώμα είτε σαν φωτογραφία είτε σαν γλυπτό ή ψηφιακή παραμόρφωση ή performance ή βίντεο ή ως γλυπτό παραδοσιακού ή αφηρημένου τύπου. Επιπλέον, σε αυτή την έκθεση παίζουμε πολύ με τα στερεότυπα, γι’ αυτό και θα δούμε συχνά την Αφροδίτη της Μήλου να την έχουν προσεγγίσει με τελείως διαφορετικούς και αστείους τρόπους» επισημαίνει η ίδια και τονίζει
πως μια έκθεση σαν κι αυτή δεν θα μπορούσε να έχει μόνον έναν ρόλο. «Δεν λειτουργεί μόνο για να τραβήξει την προσοχή του κοινού. Δίνει στο κοινό να καταλάβει ότι ο καλλιτέχνης έχει τα ίδια προβλήματα και πως τον απασχολούν τα ίδια θέματα που μας απασχολούν όλους. Αλλωστε, οι καλλιτέχνες δουλεύουν πάνω στο σύγχρονο. Κι όταν τα θέματα είναι σύγχρονα ενισχύουν τον εκπαιδευτικό ρόλο των φορέων.
Το ζητούμενο και το στοίχημα για εμάς είναι η τέχνη να κάνει τους ανθρώπους να ζουν καλύτερα, γιατί ό,τι σχετίζεται με την έκφραση βοηθά τη ζωή μας. Σε αυτή τη λογική εκπαίδευσης αποφασίσαμε να μην έχουμε μόνο τις κλασικές ξεναγήσεις, αλλά και κάτι ξεχωριστό και στραμμένο σε ενηλίκους. Θα υπάρξουν, λοιπόν, αρχαιολόγοι που θα κάνουν ξενάγηση στον χώρο και μέσα από τη δική τους οπτική θα προσεγγίσουν την τέχνη» εξηγεί η Αρετή Λεοπούλου. Σίγουρα αυτές οι εναλλακτικές ματιές θα μας δώσουν κάτι διαφορετικό ως επισκέπτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης.
«Μας ιντριγκάρει ο σουρεαλισμός»
Το φύλο, το σώμα ως φορέα του, την αοριστία ή και την άρνηση ένδειξης ή αφομοίωσης φύλου, όπως αυτό φαίνεται να διαμορφώνεται εδώ και αιώνες, θα τα αντιμετωπίσουμε ως συνθήκη στον χώρο της έκθεσης.
«Εμένα μου αρέσει που βλέπω ταυτόχρονα την εικαστική εξέλιξη σε Ελλάδα και Κύπρο. Αυτή η έκθεση είναι ένας διάλογος ανάμεσα στους καλλιτέχνες και αυτό που μου κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον είναι πόσο διαφορετικά είναι όλα τα έργα μεταξύ τους» καταλήγει η κυρία Λεοπούλου και μας ιντριγκάρει να βιώσουμε αυτόν τον σουρεαλισμό της διαφορετικότητας, που αποπνέει την απόλυτη ελευθερία της δημιουργίας.
