Ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός γράφει για τη μετατροπή της εορτής από το υπουργείο Παιδείας! Από τον π.
Θεμιστοκλή Μουρτζανό
Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών έχει έναν συμβολικό χαρακτήρα: Δείχνει τη συμπόρευση της θύραθεν με την εκκλησιαστική παιδεία, όπως αυτή αποτυπώθηκε στα πρόσωπα των τριών μεγάλων Πατέρων της πίστης μας, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Η παράδοσή μας ήθελε η επιστημονική γνώση και η απήχηση της παιδείας στην πραγματικότητα της ζωής να συνδυάζονται με το μπόλιασμα των παιδιών με τις αξίες της πνευματικότητας, της ανθρωπιάς, της αιωνιότητας, της αγάπης για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, όπως αυτές βιώνονται στην εκκλησιαστική ζωή. Και ερχόταν η Πολιτεία να επισημάνει ότι αυτός ο τύπος ανθρώπου, αυτός ο τύπος Ελληνα ήταν ο πολίτης που την εκφράζει. Γι’ αυτό επανέφερε τον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών ως προστατών των γραμμάτων, της παιδείας, όπως αυτός ίσχυε τους τέσσερις τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αμέσως μετά την απελευθέρωση της πατρίδας από τον τουρκικό ζυγό, και μάλιστα πρώτα στο πανεπιστήμιο.
Οι καιροί μας φαίνεται ότι απαιτούν έναν άλλο τύπο πολίτη, άθρησκου, κατά προτίμηση, ή πολυπολιτισμικού, με ασπόνδυλη ταυτότητα. Ο νέος πρέπει να μάθει να συνυπάρχει με τις άλλες θρησκείες, όχι γνωρίζοντας καλά τη δική του, αλλά αντλώντας όσα στοιχεία είναι κοινά και ξεχνώντας ό,τι τις διαφοροποιεί.
Αυτό που καλά γνωρίζουμε, ότι η πίστη μας είναι στηριγμένη στα δόγματα, η λατρεία είναι στηριγμένη στα δόγματα, η ηθική είναι στηριγμένη στα δόγματα, σήμερα γίνεται συνειδητή προσπάθεια να παραθεωρηθεί. Μπορούμε να έχουμε επιθυμητή ηθική χωρίς να πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό. Να έχουμε πίστη χωρίς τον Θεό εν τρισί προσώποις, αλλά ως έννοια και ως ιδέα.
Ενας είναι ο Θεός και, αν λέγεται Χριστός, Αλλάχ, Βούδας, Βισνού, Κρίσνα, Ταό, Μπράχμαν, μικρή σημασία έχει, εφόσον μπορέσουμε να αντλήσουμε στάσεις ζωής που συγκλίνουν. Η λατρεία γίνεται παράδοση και έθιμο και όχι μετοχή Σώματος και Αίματος Χριστού. Και σαν να μην φτάνει αυτό, δηλώνεται ξεκάθαρα με την πρόσφατη μετατροπή από το υπουργείο Παιδείας της εορτής των Τριών Ιεραρχών σε αργία ότι για την Πολιτεία ο τύπος πολίτη που οι Τρεις Ιεράρχες ενέπνεαν δεν χρειάζεται όσο η ξεκούραση εκπαιδευτικών και μαθητών!
Ο εκκλησιασμός, η εορταστική εκδήλωση, η υπενθύμιση ότι το Ελληνόπουλο έχει δύο πυλώνες για να καλλιεργηθεί, τη γνώση της επιστήμης και τη θεογνωσία της πίστης, πρέπει σε συμβολικό επίπεδο να γίνουν αργία, ώστε να μην ενοχλείται το εκκοσμικευμένο, πολυπολιτισμικό, άθρησκο πρότυπο παιδείας, που είναι ο στόχος. Μόνο που κανένας δεν μας ρώτησε, καθώς το Σύνταγμα που έχει άλλες, τις παλαιές, βάσεις εξακολουθεί τυπικά να ισχύει ακόμη. Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, στην κοινωνία μας ολοκληρώνεται ένας μετασχηματισμός.
Το καταναλωτικό πρότυπο, ο οικονομοκεντρισμός, η αλλοτρίωση των αξιών, η υποταγή στη διασκέδαση της εικονικής πραγματικότητας αλλά και ο μηδενισμός, η αίσθηση ότι δεν υπάρχει αιωνιότητα, μας οδηγούν σε έναν Ελληνα χωρίς ελληνικότητα. Σε μια ανιστορική ύπαρξη, συμμορφωμένη με τα παγκόσμια πρότυπα, χωρίς πρόταση διαφορετικότητας η οποία να βοηθά αυτά τα πρότυπα να συνειδητοποιήσουν, πέρα από τα προνόμια, και τα αδιέξοδά τους. Χωρίς επίγνωση του γιατί καλείται να συνυπάρξει με τον όποιο πλησίον, διότι αυτή δεν είναι οδός κοινωνικής υποχρέωσης αλλά αυθεντικής αγάπης, που πηγάζει από τον Θεό. Ας αντισταθούμε εκκλησιαζόμενοι την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Πάλι με χρόνους με καιρούς…
