Η «αγορά» θα επιβάλει τους δικούς της κανόνεςΑπό τον
Δημήτρη Ε. Παστελάκο*
Σε ένα οικονομικό περιβάλλον όπου όλοι χρωστούν σε όλους, οι οικονομικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και επαναπροσδιορίζονται οικονομικές και πολιτικές συμμαχίες. Ενδεικτικές είναι η επιβολή δασμών από τις ΗΠΑ σε ευρωπαϊκό χάλυβα και αλουμίνιο, αλλά και η αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από το G7.
Η χαλάρωση εποπτείας στις επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ «απελευθερώνει» συναλλαγές και δανεισμό, αλλά και τα ίδια κεφάλαια τραπεζών, που τα στοιχεία ενεργητικού δεν υπερβαίνουν τα $10 δισ. (γιγάντωση της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων και συνθέτων χρηματοοικονομικών προϊόντων).
Ετσι, υπερπολλαπλασιάζεται η δυνατότητα των αμερικανικών τραπεζών να τοποθετούνται και να «πιέζουν» σε θέσεις προεξόφλησης ανοδικά (long) ή πτωτικά (short) κάποιου θεμελιώδους χρηματοοικονομικού για την Ευρωπαϊκή Ενωση προϊόντος, όπως π.χ. επί της τιμής του γερμανικού δεκαετούς ομολόγου ή, ακόμη περισσότερο, επί της απεγνωσμένης προσπάθειας της γερμανικής ελίτ για τιτλοποίηση των δημοσιονομικών και τραπεζικών χρεών της μέσω της ΕΚΤ (EUR-Lex – 52017DC0592 – EN 11/10/2017).
Προβλέπεται λοιπόν «πακετάρισμα» προβληματικών κρατικών και τραπεζικών ομολόγων και δανείων σε ένα κατά περίπτωση νέο σύνθετο προϊόν εγγυημένου από τη ΕΚΤ κεφαλαίου και αναζητούνται επενδυτές.
Υπάρχει και η επιλογή να αναλάβουν οι Κεντρικές Τράπεζες κάθε χώρας-μέλους να «πουλήσουν» στις υπό την εποπτεία τους τράπεζες τα ίδια τους τα χρέη, για να παραχθούν τα νέα κεφάλαια που θα επιτρέψουν την «εκτύπωση» της αντίστοιχης ποσότητας τραπεζογραμματίων.
Οταν αναφερόμαστε στο ευρώ, χρησιμοποιούμε συνήθως την λέξη «ένταξη». Ομως κι εμείς και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες της ευρωζώνης θα έπρεπε να είμαστε «συνδημιουργοί» του ευρώ στη διεθνή ισοτιμία του αλλά και στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη χρήση του. Εξάλλου, αρμοδιότητα της Τραπέζης της Ελλάδος είναι και η έκδοση ευρώ! Στην πραγματικότητα όμως ο Νότος είναι απλός παρατηρητής στη χρήση του κοινού νομίσματος από την κυρίαρχη γερμανική ελίτ!
Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών στοιχηματίζει ανάμεσα στην επιθυμία των ευρωπαϊκών εθνών για μια Ευρώπη χωρίς σύνορα εμπορικά ή πολιτισμικά και στην αρπαγή του πλούτου των χωρών που θεωρεί πιο αδύναμες.
Θα χάσει, διότι υπάρχουν πανίσχυροι ανταγωνιστές (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και διότι τα έθνη θα αντιδράσουν στη φτωχοποίηση στην οποία υποβάλλονται.
Αυτό που επικαλούνται ως «αγορά» θα επιβάλει «κούρεμα» δανείων και νέες οικονομικές πολιτικές. Το γερμανικό κατεστημένο ελπίζει να περιορίσει το ευρώ σε κάποιες χώρες του Βορρά και οι υπόλοιπες να λειτουργούν (με άλλο νόμισμα) ως τροφοδότες των προνομιούχων. Περιττή η αναγωγή στην ιστορία και στις συνέπειες αυτής της λογικής για το μεγάλο γερμανικό έθνος.
* Επιχειρηματίας
