Πολιτικές ανακατατάξεις με άξονα το ΣκοπιανόΑπό τον
Ιωάννη Σαμέλη*
Η χρεοκοπία της χώρας και η είσοδός της σε καθεστώς δημοσιονομικού ελέγχου από τους δανειστές με τα Μνημόνια έφεραν κατάρρευση των παραδοσιακών πολιτικών διαχωρισμών Δεξιάς – Κέντρου – Αριστεράς και δημιούργησαν μια νέα διαχωριστική γραμμή, αυτή των μνημονιακών/αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αποτέλεσμα αυτού του τεχνητού και πολιτικά αδιαμόρφωτου και πρόσκαιρου διαχωρισμού ήταν η σύγκλιση και η συνεργασία παραδοσιακών πολιτικών εχθρών του παρελθόντος, όπως το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, με τη συμμετοχή των οποίων σχηματίστηκαν οι κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά, αλλά και η πολιτικά παράταιρη (επιεικώς) σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων, που οδήγησε στη μακροβιότερη κυβέρνηση της κρίσης, την κυβέρνηση Τσίπρα, που εφάρμοσε πιστότερα από κάθε προηγούμενη το δικό της Μνημόνιο.
Σήμερα, η χώρα, ύστερα από οκτώ χρόνια κρίσης και δημοσιονομικού ελέγχου, τελειώνει τη διάρκεια των μνημονιακών συμβάσεών της και εξέρχεται στην ελεύθερη αγορά με δεσμεύσεις υπέρογκων πλεονασμάτων για πάνω από τέσσερις δεκαετίες και υποθήκευση του μέλλοντος της δικής μας γενιάς, των παιδιών και των εγγονιών μας. Η κρίση, όμως, έφερε και αλλαγή στις νοοτροπίες του κόσμου και συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η περίοδος της αλόγιστης δημόσιας δαπάνης και των «παχιών αγελάδων» τέλειωσε για πάντα.
Ως αποτέλεσμα αυτού, όλες οι πολιτικές δυνάμεις έχουν ουσιαστικά αποδεχθεί ότι η δημοσιονομική πειθαρχία θα μας ακολουθεί για πάντα, καθιστώντας αβάσιμη και ανεπίκαιρη τη διαχωριστική γραμμή με βάση τα Μνημόνια, με την κυβέρνηση να προσπαθεί να μετακυλήσει το δημοσιονομικό κόστος των δεσμεύσεων που ανέλαβε προς τις κοινωνικές ομάδες που δεν τη στηρίζουν (μεσαία τάξη, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες, αυτοαπασχολούμενοι).
Εμφανίστηκε, εκ νέου, όμως, η αντιπαράθεση με τα Σκόπια ως εθνικό, ταυτοτικό ζήτημα, που επαναφέρει τις παραδοσιακές πολιτικές διαχωριστικές γραμμές και επανασυνδέει τους ψηφοφόρους και τα κόμματα με τις αρχετυπικές αξίες και ιδεολογίες τους.
Αποδείχθηκε ότι για την πλειοψηφία του πληθυσμού τα ζητήματα που αφορούν το έθνος, τις αξίες, τις παραδόσεις, την ίδια μας την ταυτότητα συνεγείρουν πολύ περισσότερο από τα ιδιωτικά οικονομικά, ακόμη και εάν είναι πενιχρά. Η αντίδραση στις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους Σκοπιανούς, όπως αποτυπώθηκε στα συλλαλητήρια, και η αντίθεση στη Συμφωνία των Πρεσπών, που οδηγεί στη δημοσκοπική της κατάρρευση, ήταν η λυδία λίθος για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σκηνικού, που τελικά έρχεται από μακριά.
Ο συντηρητικός κόσμος επανασυνδέθηκε ψυχικά με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ως πατριωτικής, λαϊκής πολιτικής δύναμης, το Κίνημα Αλλαγής αποτελεί πλέον ουσιαστική συνέχεια της πολιτικής παράδοσης του πατριωτικού Κέντρου των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και μειοψηφικές πολιτικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς περιορίζονται πολιτικά στο περιθώριο της υπεράσπισης μιας υποτιθέμενα διεθνιστικής θέσης, σε αντίθεση με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Τελικώς, όντως το Σκοπιανό αποτέλεσε θρυαλλίδα πολιτικών εξελίξεων και σφράγισε πολιτικά το τέλος της μνημονιακής εποχής, με την επιστροφή στις πολιτικές ρίζες κάθε σχηματισμού.
*Δικηγόρος – Οικονομολόγος,μέλος Μητρώου Στελεχών Ν.Δ.
