Η επιμονή παραγόντων της Ν.Δ. στην υπονόμευση ΠαυλόπουλουΑπό τον
Αντώνη Αντωνάκο
Eνας από τους σημαντικούς σταθμούς της Μεταπολίτευσης ήταν η οριστική επίλυση του πολιτειακού, το οποίο κατ’ επανάληψη στο παρελθόν είχε αποτελέσει την αιτία -σε ορισμένες περιπτώσεις, απλώς την αφορμή- για εθνικούς διχασμούς και επώδυνες περιπέτειες.
Το πολίτευμα απόδειξε με το πέρασμα του χρόνου την αντοχή του, παρά το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις η ΠτΔ αντιμετωπίσθηκε με αμοραλισμό και ανευθυνότητα. Η πλέον θλιβερή περίοδος του θεσμού ήταν ασφαλώς εκείνη του «Κυρίου Προέδρου», ο οποίος «εξελέγη δημοκρατικά» με τα αμφισβητούμενης συνταγματικότητας έγχρωμα ψηφοδέλτια και την ψήφο Αλευρά. Η εκλογή στην ΠτΔ του προέδρου της ΔΗ.ΑΝΑ., τον Μάρτιο του 1995, έδωσε το φιλί της ζωής στην παραπαίουσα κυβέρνηση Παπανδρέου και την ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να παραμείνει -με «ευγενική χορηγία» της ΠΟΛ.ΑΝ. και ασφαλώς προς αμοιβαίο όφελος- για άλλα εννέα χρόνια στην εξουσία. Στα «ευεργετικά» αποτελέσματα αυτής της παράτασης ξεχωρίζουν τα Ιμια, ο Οτσαλάν, η ληστεία του Χρηματιστηρίου, η απογείωση της διαφθοράς και της διαπλοκής, το ναυάγιο του Ασφαλιστικού.
Το 2005 ο Κώστας Καραμανλής λειτούργησε με πολιτική υπευθυνότητα, επιλέγοντας πρόεδρο από το «αντίπαλο στρατόπεδο», παρά το γεγονός ότι ήταν απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού, με τη δημοτικότητά του απογειωμένη, και η ενδεχόμενη νέα εκλογική αναμέτρηση θα οδηγούσε με βεβαιότητα στη συντριβή του ΠΑΣΟΚ και στον πολιτικό εκμηδενισμό του Παπανδρέου. Ο τελευταίος, τέσσερα χρόνια μετά, αρνήθηκε την επανεκλογή του κ. Παπούλια πριν διεξαχθούν πρόωρες εκλογές.
Το 2015 ήταν η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, εκμεταλλευόμενος τη μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της επιλογής τα βιώνουμε. Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αμέσως μετά ο κ. Τσίπρας, επιλέγοντας τον κ. Παυλόπουλο, δικαίωσε για δεύτερη φορά μετά το 2005 την απαίτηση του Συντάγματος για ευρύτερες συγκλίσεις στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Είναι βέβαιο ότι, αν η χώρα είχε οδηγηθεί σε νέες εκλογές, η νέα νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε θριαμβευτικό χαρακτήρα.
Ο σημερινός Πρόεδρος, επιτελώντας με εξαιρετικό τρόπο τα καθήκοντά του, παίζει ουσιαστικό ρόλο -διακριτικά και αθόρυβα- σε κρίσιμες αποφάσεις. Οι παρεμβάσεις του το κρίσιμο καλοκαίρι του 2015 αλλά και στην οριοθέτηση του Σκοπιανού στο πλαίσιο της εθνικής γραμμής του Βουκουρεστίου ήταν καθοριστικές. Είναι, λοιπόν, περίεργη η επίμονη προσπάθεια υπονόμευσής του από παράγοντες της Ν.Δ., οι οποίοι μάλιστα δεν διαθέτουν άψογο παραταξιακό βιογραφικό. Εξάλλου, αν κάποιος δεχθεί ως επαρκείς τις δικαιολογίες της μη ψήφισης υπέρ του το 2015 από τον τότε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος, δεν δικαιολογείται σήμερα και οποιοδήποτε στέλεχος να έχει την ίδια στάση απέναντι στο κόμμα και τον πρόεδρό του;
