Οταν οπαδοί του Πλυτά εισέβαλαν στο Κοινοβούλιο και χτύπησαν βουλευτές της Ενωσης Κέντρου
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Η έφοδος στη Βουλή ήταν -και ίσως παραμένει- «όνειρο» για πολλούς διαδηλωτές, ειδικά την πρώτη περίοδο της κρίσης, όταν η Αθήνα φλεγόταν, με χιλιάδες πολίτες να εναντιώνονται στα δυσβάσταχτα μέτρα λιτότητας. Παρότι τις τελευταίες δεκαετίες η εισβολή στο Κοινοβούλιο φαντάζει τουλάχιστον ακατόρθωτη, μισό αιώνα πριν το ιστορικό Μέγαρο του Συντάγματος δέχθηκε επιδρομή από ακροδεξιούς διαδηλωτές. Βρισκόμαστε στις παραμονές των δημοτικών εκλογών του 1964. Στις 3 Ιουλίου περίπου 50 ακραίοι διαδηλωτές εισέβαλαν στη Βουλή, «μπούκαραν» στην Ολομέλεια που συζητούσε για το Κυπριακό, και χτύπησαν βουλευτές της Ενωσης Κέντρου.
Οι νεαροί προέρχονταν από την προεκλογική ομιλία του υποψήφιου δημάρχου Γεωργίου Πλυτά στην πλατεία Κλαυθμώνος. Μετά το τέλος της ομιλίας του μερικοί εξ αυτών κατευθύνθηκαν προς τη Βουλή φωνάζοντας συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και υπέρ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δίχως να… δυσκολευτούν και ιδιαίτερα, εισέβαλαν στο προαύλιο και έπειτα στο κτίριο της Βουλής, όπου και ήρθαν σε συμπλοκή με βουλευτές και υπαλλήλους της Βουλής. Αρκετοί βουλευτές τραυματίστηκαν, όπως οι Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος, Γεώργιος Μπακατσέλος, Ιωάννης Τσιριμώκος και άλλοι. Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά της χώρας που αλώθηκε η Ολομέλεια της Βουλής. Από το «ντου» συνελήφθησαν 32 διαδηλωτές, που παραπέμφθηκαν στο Αυτόφωρο, με βάση τον νόμο 4.000 «περί τεντιμποϊσμού».
Ανάμεσά τους και ο λογοτέχνης Ρένος Αποστολίδης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθήνας με τον συνδυασμό του Γιώργου Πλυτά. Ο ίδιος θεωρήθηκε υποκινητής της επίθεσης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δυόμισι έτη φυλάκιση, εκτίοντας συνολικά τρεις μήνες. Το 1965 μάλιστα εξέδωσε το βιβλίο «Κατηγορώ», στο οποίο εξήγησε τους λόγους για τους οποίους προέβη σε αυτή την πράξη. Μιλώντας για εισβολή στο «Κυνοβούλιο», όπως το αποκάλεσε, υποστήριξε πως σκοπός ήταν να καταλάβουν οι Ελληνες πως έκαναν πρωθυπουργό τον «χασάπη Παπατζή του ’44, τον άνθρωπο των Αγγλοαμερικάνων».
