Πώς η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης να «διαβάσει» το μήνυμα των ευρωεκλογών στρώνει το χαλί στον ΚυριάκοΑπό τον
Βασίλη Βέργη
Από το βράδυ της 26ης Μαΐου η Νέα Δημοκρατία ακολουθεί την πιο λελογισμένη πολιτική των τελευταίων ετών: Κάθεται στη γωνία και παρακολουθεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αυτοκαταστρέφεται! Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν βγαίνει στην κόντρα, δεν επιδιώκει ισχυρές τριβές, δεν μπαίνει σε γήπεδο αντιπαράθεσης, εκτός από τα αυτονόητα (π.χ., Βουλή).
Εχει απέναντί της έναν αντίπαλο, ο οποίος μοιάζει να παλεύει με τον εαυτό του για να αποδείξει ότι «μπορεί» μετά την ήττα με 9,5% να «πετύχει» και την ολοκληρωτική συντριβή του στις 7 Ιουλίου. Σαν να έχει βάλει σκοπό την πολιτική ευθανασία ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές.
Είναι λογικό να υπάρχουν διαφορετικές πρακτικές σε ένα κόμμα στο οποίο παντρεύτηκαν αρκετές συνιστώσες μέχρι να οδηγηθεί στην εξουσία. Δεν είναι διόλου λογικό, όμως, αυτοί οι άνθρωποι να μην μπορούν να διαβάσουν ούτε το «Λόλα, να ένα μήλο» της α΄ δημοτικού των ευρωεκλογών!
Να αποδεχθούμε ότι η αλαζονεία αποτελεί κακό ρούχο της εκάστοτε εξουσίας, το οποίο χρειάζεται κάποιον χρόνο μέχρι να αντιληφθείς ότι μύρισε πάνω σου από την πολυφορεσιά και πρέπει να το αποχωριστείς. Στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, είχαν φάει σχεδόν 10 μονάδες στο κεφάλι και την πρώτη εβδομάδα της ήττας συμπεριφέρονταν σαν να επρόκειτο για… πανωλεθρίαμβο!
Οπως το απόγευμα της Κυριακής 26/5, όταν ο Χριστόφορος Βερναρδάκης προσπαθούσε να πείσει το Μαξίμου ότι η διαφορά θα πέσει στις… δύο μονάδες όταν βγουν τα επίσημα αποτελέσματα από το υπουργείο Εσωτερικών! Ενώ μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα ο Τάκης Θεοδωρικάκος είχε ενημερώσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι η Ν.Δ. θα γράψει «δεκάρικο» μπροστά!
Κυβέρνηση, σου λέει. Με τους «βερναρδακισμούς» άφησαν τον Παππά και τον Φλαμπουράρη να εκτίθενται στα κανάλια μιλώντας για κλείσιμο της ψαλίδας. Ο τελευταίος, μάλιστα, ξεπέρασε τα όρια της πολιτικής αλαζονείας, δηλώνοντας λίγα 24ωρα αργότερα ότι «ο λαός δεν κατάλαβε τι ψήφισε». Με κάτι τέτοια μάλλον κατάλαβε τι… δεν ψήφισε!
Και μετά ήρθαν όχι οι μέλισσες, αλλά οι… Τασίες. Η κυρία Χριστοδουλοπούλου σε μία μετεκλογική βερσιόν «πολιτικού πολακισμού» παραδέχθηκε με κυνισμό ότι «εκμεταλλεύτηκε τις γνωριμίες και τις διασυνδέσεις της» για τη μετάταξη της θυγατέρας της.
Το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο προσέβαλε το παιδί της, την κυβέρνηση «της Αριστεράς που είχε έρθει για να αλλάξει τις παλαιοκομματικές ρουσφετολογίες» και βέβαια τον εαυτό της προφανώς ή δεν το σκέφτηκε ή δεν την απασχόλησε. Η παραίτησή της ήταν αυτονόητη. Το θέμα είναι αν συνειδητοποίησε ο κ. Τσίπρας ότι όταν αφήνεις έναν Πολάκη, στον δρόμο θα γεννηθούν άλλοι 10 με ανάλογη νοοτροπία.
Ο πρωθυπουργός έτρεχε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα με τα ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής στη Βουλή, ο πρόεδρός της Νίκος Βούτσης δεν αισθανόταν «ούτε ενοχή ούτε ευθύνη», οι βιαστές λίγο έλειψε -μέσα στην αναμπουμπούλα- να δικάζονται για αδικήματα επιπέδου «παράνομο παρκάρισμα», γενικώς «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», όπως έλεγε ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος.
Η κυβέρνηση χοροπηδάει εδώ και καιρό πάνω στο κουμπί της αυτοκαταστροφής της. Σαν να έχει βάλει στοίχημα ότι θα προσφέρει την αυτοδυναμία στη Νέα Δημοκρατία δίχως ο Κυριάκος Μητσοτάκης να χρειαστεί να προφέρει «α»!
Καλά καλά δεν έχουν καταλήξει αν πρέπει να χτυπήσουν προς τα πάνω για να μειώσουν το ποσοστό της Ν.Δ. ή προς τα κάτω για να… ξεκαθαρίσουν με το ΚΙΝ.ΑΛ. ποιος είναι ο «εκπρόσωπος της Προοδευτικής Παράταξης».
Ας τους θυμίσει, όμως, κάποιος ότι για τον τόπο είναι πολύ σημαντικό να έχει μια καλή κυβέρνηση, αλλά εξίσου σπουδαίο να διαθέτει μια σωστή και ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θα ελέγχει -και θα προσγειώνει- την επόμενη εξουσία. Γιατί η αλαζονεία είναι ρούχο το οποίο, προτού μυρίσει, δυστυχώς δανείζεται…
*Δημοσιογράφος, διευθυντής της «Live Sport»
