Η παρωχημένη και «ξύλινη» διαδικασία δεν έχει καμία επαφή με τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίαςΑπό τον
Βασίλη Βέργη*
O ρόλος της δημόσιας συζήτησης ή, αν προτιμάτε, της τηλεμαχίας, θα έπρεπε να έχει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά: μιας αντιπαράθεσης μπροστά στα «μάτια» της κάμερας, τα οποία οδηγούν κατευθείαν στην όραση και κυρίως στη σκέψη του τηλεθεατή ψηφοφόρου. Πώς μπορούν κυρίαρχα στη δημόσια ζωή πρόσωπα να αντιπαρατεθούν επί της ουσίας δίχως μεταξύ τους διάλογο; Ακόμη και στα διαζύγια με αντιδικία, έρχεται μια στιγμή στην οποία οι δικηγόροι μπαίνουν στην άκρη και οι μέχρι πρότινος «δύο που έσονται εις σάρκα μίαν» γεμίζουν τα… κουμπούρια και βγαίνουν για πόλεμο στο ξέφωτο!
Αντιθέτως, το debate της 1ης Ιουλίου, έτσι όπως και πάλι αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί, είναι επανάληψη παρωχημένης διαδικασίας. Ενα «ξύλινο» δημιούργημα, το οποίο ελάχιστα συμβάλλει στην πραγματική γνώση των ψηφοφόρων. Φανερώνει πως εκείνοι που αποφάσισαν για την τύχη του είτε θέλουν απλώς να βγάλουν την υποχρέωση είτε δεν έχουν επαφή με τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Στα social media στήνονται καθημερινά «debates», τα οποία ενίοτε ξεφεύγουν από τα όρια, σίγουρα όμως δεν είναι αδιάφορα. Πρόκειται για ζωντανές αντιπαραθέσεις, με επιχειρηματολογία, που αναδεικνύουν πραγματικά ζητήματα για τα οποία θέλει να ενημερωθεί – συζητήσει ο κόσμος. Προφανώς υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις στις οποίες το «debate» παίρνει μορφή διαδικτυακού καφενείου. Ομως, ούτε «ξύλινο» είναι ούτε παρωχημένο. Διατηρεί τη ζωντάνια της κοινωνίας, η οποία σήμερα έχει δικό της πεδίο έκφρασης – έστω (αρκετές φορές) ακραίας…
Αντίθετα, η ελληνική πολιτική σκηνή, στο κορυφαίο επίπεδό της, εξακολουθεί να εκφράζεται με όρους… γραφομηχανής την εποχή που οι υπολογιστές είναι πύραυλοι. Πέντε πολιτικοί αρχηγοί θα καθίσουν απέναντι σε πέντε δημοσιογράφους και θα απαντούν σε… κύκλους ερωτήσεων καθένας ξεχωριστά. Πιο βαρετό τηλεοπτικό προϊόν από παιγμένο για 50ή επανάληψη επεισόδιο του «Κωνσταντίνου και Ελένης»!
Τι είδους τηλεμαχία είναι αυτή, που δεν επιτρέπει στον Μητσοτάκη να επιτεθεί απευθείας στον Τσίπρα για το φορολογικό τσουνάμι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή τον Τσίπρα στον Μητσοτάκη για τον «εργασιακό Μεσαίωνα που ετοιμάζει»; Πώς θα μπορέσει να διακρίνει ο τηλεθεατής ψηφοφόρος την αλήθεια, όταν ο πολιτικός αρχηγός θα φορέσει την πανοπλία των 90 δευτερολέπτων και ο απέναντι δεν θα μπορεί να ξιφουλκήσει εναντίον του τη στιγμή της απάντησης; Το debate δεν πραγματοποιείται για να βγει η υποχρέωση, ούτε για να αναδείξει τις δυνατότητες των δημοσιογράφων.
Υποτίθεται ότι είναι η δημόσια συζήτηση – αντιπαράθεση στην οποία πρέπει να επιδιωχθεί η ανάδειξη των ευαίσθητων περιοχών κάθε κόμματος. Οταν δεν υπάρχει η δυνατότητα «μπρα ντε φερ», αλλά όλα καλύπτονται από μανδύα «politically correct», τότε δυστυχώς η ουσία μπαίνει στο περιθώριο και αυτό που αναδεικνύεται είναι το «δήθεν». Πολλές φορές είναι τόσο κενό λόγου, που γίνονται θέμα οι ενδυματολογικές προτιμήσεις ή άλλες ανάλογες σαχλαμάρες. Ναι, διότι, όταν μιλάμε για την πατρίδα μας και την κυβέρνηση που θα κυβερνήσει, «σαχλαμάρα» είναι η γραβάτα, το φόρεμα και το… χτένισμα!
Τέλος, να με συγχωρήσουν η κυρία Γεννηματά, ο κ. Κουτσούμπας, ο κ. Λεβέντης και οι οπαδοί των κομμάτων τους, αλλά -με κάθε σεβασμό- θα ΕΠΡΕΠΕ να υπάρξει πριν από την 7η Ιουλίου ένα δεύτερο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ debate ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μια «μονομαχία στον κόκκινο τηλεοπτικό ήλιο», με μοναδικούς πρωταγωνιστές τους δύο βασικούς παίκτες-υποψήφιους πρωθυπουργούς. Σε… ελεύθερο τοπίο, με έναν δημοσιογράφο απλά σε ρόλο διαιτητή, που θα αφήσει το «παιχνίδι» να τρέξει. Για να αναδειχθούν πραγματικός νικητής και ηττημένος, όχι της «μιας πεντάρας» (ανάλογα με την οπτική κάθε Μέσου), όπως πιθανότατα αυτό που θα ζήσουμε…
*Δημοσιογράφος, διευθυντής της «Live Sport»
