Φόρος τιμής στα εκατοντάδες θύματα που εσφάγησαν κατά ειδεχθή τρόπο το 1943-44 από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕΤην Κυριακή 14 Ιουλίου στη Μονή Αγίου Γεωργίου στον Φενεό Κορινθίας τελέστηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, το ετήσιο μνημόσυνο των εκατοντάδων αθώων ψυχών -παιδιών, γυναικών και ανδρών κάθε ηλικίας- που εσφάγησαν εκεί κατά ειδεχθή, άκρως απάνθρωπο τρόπο το 1943-44 από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ.
Οι περισσότεροι εκ των παρόντων στο μνημόσυνο θρηνούσαν μέλη των οικογενειών τους που έπεσαν θύματα της δολοφονικής μανίας των τεράτων που ήθελαν να επιβάλουν μια σταλινικού τύπου τυραννία στην πατρίδα μας.
Ομιλητής στο μνημόσυνο ήταν ο καθηγητής Ιωάννης Μπουγάς, εξέχον μέλος της ελληνικής ομογένειας στον Καναδά και συγγραφέας πλήθους πατριωτικών βιβλίων ιστορικής μνήμης, που φωτίζουν κάθε πτυχή εκείνης της σκοτεινής περιόδου.
Ο κ. Μπουγάς στην ομιλία του περιέγραψε τις πρωτοφανούς έκτασης και μοχθηρίας αγριότητες που διέπραξαν οι σφαγείς του ΚΚΕ: «Τι αντιμετώπιζαν εδώ τα θύματα; Τα πιο απλά βάσανά τους ήταν οι ύβρεις των υπανθρώπων φρουρών και σφαγέων, η πείνα, η δίψα και η αϋπνία. Τα χειρότερα ήταν οι βιασμοί των γυναικών και οι βασανισμοί των ανδρών, συχνά σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι ή να περπατήσουν. Κάθε λίγες ημέρες, λίγο πριν ξημερώσει, κουστωδίες 30 έως 50 ατόμων έφευγαν από εδώ ξυπόλυτοι και ημίγυμνοι, με τα χέρια τους δεμένα πίσω, αλλά και δεμένοι ανά δύο από τα χέρια, για την Τρύπα στο Κακοβούνι της Ντουρντουβάνας, 5-6 χιλιόμετρα μακριά. Εκεί σφάζονταν και ρίχνονταν στο βάραθρο».
Ψεύδη
«Για να μη φέρνουν αντίσταση, όταν τους έδεναν και στον δρόμο που τους πήγαιναν τους έλεγαν τα συνηθισμένα ψεύδη, “σας πηγαίνουμε σε άλλο στρατόπεδο”, “σας πηγαίνουμε στην ταξιαρχία και εκεί θα βρείτε το δίκιο σας, θα σας ελευθερώσουν, γιατί εμείς δεν μπορούμε”.
Οταν τους σταματούσαν κοντά στην Τρύπα και έπαιρναν δυο δυο για σφαγή, τους έλεγαν ότι “εδώ είναι η ταξιαρχία και σας πάμε για ανάκριση”, παρότι οι προηγούμενοι δεν επέστρεφαν!
Μονίμως το ψέμα μαζί με το έγκλημα! […] Οι τότε θύτες τους, οι απλοί δολοφόνοι σφαγιάδες αλλά και τα αφεντικά τους στην τοπική ηγεσία του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ, ΚΚΕ -τα ονόματα 21 σφαγέων και την τύχη τους, ως και των υπευθύνων πάνω από αυτούς, μπορείτε να τα βρείτε στα βιβλία μου- όλους αυτούς που έσφαζαν τους βάφτιζαν γενικά “αντίδραση”, δωσίλογους και προδότες».
Θερμή ήταν η αποδοχή της ομιλίας του κ. Μπουγά αλλά και του ετέρου ομιλητή, του Σπύρου Φράγκου, του οποίου ο πατέρας εσφαγιάσθη από τους κομμουνιστές στον Φενεό όταν εκείνος ήταν δύο ετών.
Το κοινό, πέρα από τη συγκίνηση και την αγανάκτηση για την περιφρόνηση που έχουν δείξει το κράτος και τα κατεστημένα κόμματα προς τους δολοφονημένους από το ΚΚΕ και τις ορφανεμένες οικογένειές τους, εξέφρασε ομόθυμη την επιθυμία να αναγνωριστούν και να καταδικαστούν πολιτικά τα ειδεχθή μαζικά εγκλήματα του ΚΚΕ και η Βουλή των Ελλήνων να ορίσει «Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44».
Στο πέρας του μνημοσύνου έγινε κατάθεση στεφάνων από εκπροσώπους φορέων συγγενών των θυμάτων της Κόκκινης Τρομοκρατίας, που σάρωσε ολόκληρη την Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής μέχρι και το τέλος του Συμμοριτοπολέμου 1946-1949. Στεφάνι για λογαριασμό της «δημοκρατίας» κατέθεσε ο συντάκτης της εφημερίδας Παναγιώτης Λιάκος.
