Καθυστέρηση ακόμη ενός χρόνου θα υπάρξει στην πλήρη καθιέρωση της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής, καθώς…… πολλοί δήμοι είτε καθυστέρησαν είτε δεν μπορούν να ολοκληρώσουν στο χρονοδιάγραμμα τα απαραίτητα -και δικής τους ευθύνης- έργα υποδομής.
Βάσει του αρχικού προγραμματισμού, που είχε χαραχθεί επί υπουργίας Γαβρόγλου το 2018, την υποχρεωτική φοίτηση προνηπίων και νηπίων εφάρμοσαν 184 δήμοι σε όλη τη χώρα, από τους 325 πανελλαδικά. Οι υπόλοιποι δήμοι θα έπρεπε να ενταχθούν φέτος. Ωστόσο, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της η νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ενημερώθηκε ότι 52 δήμοι εκδήλωσαν αδυναμία εφαρμογής του μέτρου και έπειτα από ενέργειες του υπουργείου Παιδείας τελικά ο αριθμός περιορίστηκε σε μόλις 13 δήμους (Κομοτηνής, Παιανίας, Ραφήνας, Σαρωνικού, Μαραθώνα, Αμαρουσίου, Ηρακλείου, Κηφισιάς, Λυκόβρυσης, Κεντρικής Κέρκυρας, Μαλεβιζίου, Κω και Ρόδου).
Για το τρέχον έτος με κοινή μέριμνα των υπουργείων Παιδείας, Εσωτερικών, Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων τα παιδιά που διαμένουν σε αυτούς τους δήμους θα ενταχθούν, κατά το δυνατόν, σε δομές προσχολικής αγωγής με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Η υποχρεωτική δίχρονη προσχολική αγωγή θα αυξήσει τα έτη φοίτησης στα 14 (2 νηπιαγωγείο + 6 δημοτικό + 3 γυμνάσιο + 3 λύκειο).
Η προσχολική αγωγή αποτελεί μήλον της Εριδος ανάμεσα στο υπουργείο Παιδείας και στους δήμους, καθώς έως σήμερα το «μονοπώλιο» κατείχαν οι ΟΤΑ μέσα από τις δομές των βρεφονηπιακών σταθμών. Βέβαια, η λειτουργία των δομών αυτών αφορά τη φιλοξενία και τη δημιουργική απασχόληση και όχι τη μάθηση, καθώς στελεχώνονται μόνο από βρεφονηπιαγωγούς. Αντίθετα, η προσχολική αγωγή βάζει τα παιδιά στη μαθησιακή διαδικασία από τη νηπιακή ηλικία των τεσσάρων ετών.
Ωστόσο, θα πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή προκειμένου να συνυπάρξουν αρμονικά τα νηπιαγωγεία και οι βρεφονηπιακοί σταθμοί των δήμων, μια και οι δύο δομές θα έπρεπε να συμπληρώνουν η μία την άλλη και όχι να αλληλοσυγκρούονται. Τα νηπιαγωγεία ως σχολικές δομές λειτουργούν παραδοσιακά όπως τα σχολεία, αλλά αυτό δεν βολεύει τους εργαζόμενους γονείς, που έβλεπαν στη λειτουργία των βρεφονηπιακών σταθμών των δήμων έναν πολύτιμο αρωγό στη φύλαξη και την απασχόληση των νηπίων τις ώρες της εργασίας τους.
