Τα έτη που η Ευρώπη υπέφερε από τους δύο μεγάλους πολέμους, οι κάτοικοι των χωρών που απειλούνταν από την τευτονική βαρβαρότητα και επιθετικότητα άκουγαν τα κακά μαντάτα για την πτώση γειτονικών πατρίδων στα νύχια του άξονα και του δεύτερου ή τρίτου Ράιχ, που τις αιματοκύλιζαν. Τώρα, άναυδη η ανθρωπότητα ακούει, διαβάζει και παρακολουθεί ειδήσεις για κράτη που πέφτουν, δίχως μία πιστολιά, στα νύχια αόρατου εχθρού που τα οδηγεί σιδηροδέσμια σε Μνημόνια, ΔΝΤ και τρόικες.
Η πείνα της Κατοχής μεταφράζεται σε περικοπές μισθών, συντάξεων, ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Οι εκτελέσεις γίνονται με την εξώθηση απελπισμένων ανθρώπων στην αυτοχειρία.
Μετά την Ελλάδα, που έπεσε εύκολα στο καναβάτσο της κρίσης, όλοι γνωρίζουμε ότι πιθανότατα θα ακολουθήσει η Ισπανία. Ο οικονομολόγος κ. Βαρουφάκης, σε πρόσφατο άρθρο του, διατύπωσε μερικές εύλογες απορίες. Συγκεκριμένα, έγραφε: «Η Ισπανία δεν είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση; Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση; Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι; Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Zara, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Απω Ανατολή; Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν;»
Αυτά τα ερωτήματα μπορούν να απαντηθούν μόνο υπό το πρίσμα ενός ευρύτερου και σκοτεινού σχεδιασμού. Ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου.
