Δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, μιλάει με θυμό και απαιτεί δικαιοσύνη.
Καταγγέλλει ότι γύρω από την υπόθεση παίζονται πολιτικά παιχνίδια και ξεκαθαρίζει ότι δεν θα δεχτεί να αντιμετωπιστούν οι φερόμενοι υπεύθυνοι με ελαφρύτερες κατηγορίες.
«Τα παιδιά άφησαν στοιχεία — Να μην υπάρχει η λέξη ‘πλημμέλημα’»
Ο κ. Πλακιάς υπογραμμίζει ότι τα κορίτσια του «άφησαν στοιχεία για να δικάσουμε» και επιμένει ότι η υπόθεση δεν είναι θέμα πλημμελήματος αλλά κακουργήματος, από τους εμπλεκόμενους μέχρι και σε υψηλά πολιτικά και διοικητικά πρόσωπα.
«Δεν ήταν η κακιά η ώρα, ήταν η κακιά η χώρα», λέει, περιγράφοντας την αίσθηση προδοσίας και απορίας που άφησε το γεγονός στην οικογένειά του.
Το προσωπικό κενό και η οργή
Σε συγκλονιστικές περιγραφές για την πρώτη περίοδο μετά το δυστύχημα, ο Πλακιάς λέει πως η οικογένεια βίωσε “απόλυτο κενό”, αδυναμία να σηκωθούν από τα κρεβάτια, ερωτήματα που δεν είχαν απάντηση, και την καθημερινή αναζήτηση ενός απλού «γιατί».
Για τις δίδυμες θυγατέρες του μιλάει με τρυφερότητα και πόνο: η μία ήταν «η σοβαρή Χρύσα» και η άλλη «η αστεία Θώμη», και η αναφορά της Αναστασίας «μπαμπά, τώρα θυμήθηκες ότι έχεις κι άλλο παιδί;» τον συγκλονίζει.
Μίσος, ντροπή και απαίτηση λογοδοσίας
Ο πατέρας παραδέχεται ότι κυριαρχεί μέσα του μίσος για όσους θεωρεί υπεύθυνους. Ειδικά για την αντίδραση στη Βουλή — το χειροκρότημα βουλευτών μετά την ομιλία του Κώστα Αχ. Καραμανλή — λέει: «Ντράπηκα. Όταν χειροκροτείς τον δολοφόνο των παιδιών μου, είσαι συνυπεύθυνος».
Ζητά να αποδοθούν ευθύνες από τον σταθμάρχη μέχρι και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ρωτώντας ξεκάθαρα αν εκείνο το βράδυ υπήρξε ενημέρωση και γιατί αυτή δεν έχει διευκρινιστεί.
Για τον Πάνο Ρούτσι και τη Μαρία Καρυστιανού
Ο Πλακιάς αποδίδει στον Πάνο Ρούτσι τη δύναμη να ταρακουνήσει το σύστημα μέσω της απεργίας πείνας, αλλά λέει ότι ο ίδιος δεν πήγε κοντά του επειδή φοβήθηκε πως θα έκανε κακό αντί για καλό.
Στη Μαρία Καρυστιανού βλέπει μια «συγγενή μάνα» — «πάντα θα την αγκαλιάζω».
Η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αμείλικτη
Με φράση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών, ο κ. Πλακιάς δηλώνει: «Αν ακούσω στο δικαστήριο παράβαση καθήκοντος και πλημμέλημα, θα βάλω τα οστά των παιδιών μου στην έδρα και θα πω ‘θα σας δικάσουν τα παιδιά μου»
Κλείνοντας, περιγράφει την καθημερινή μαχαιριά του άδειου σπιτιού: τα άδεια κρεβάτια, το αίσθημα απομάκρυνσης από τα παιδιά του και την επιθυμία απλώς μία μέρα πιο κοντά για να τις αγκαλιάσει ξανά.
