Μια πρωτοβουλία γεμάτη ευαισθησία και αλληλεγγύη συγκινεί την τοπική κοινωνία της Έδεσσας, όπου μαθητές χαρίζουν τα μαλλιά τους για τη δημιουργία περουκών για ασθενείς με καρκίνο, όπως αποκάλυψε η καθηγήτρια του ΕΠΑΛ Έδεσσας, Δέσποινα Στεφανίδου.
Η κίνηση αυτή, που ξεκίνησε ως μια προσωπική πρωτοβουλία, έχει πλέον εξελιχθεί σε θεσμό κοινωνικής προσφοράς, με τη συμμετοχή μαθητών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και τη στήριξη ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.
«Δεν είναι μόνο οι μαθήτριες του τοπικού ΕΠΑΛ της Έδεσσας, αλλά όλη η τοπική κοινωνία. Είναι και οι μαθητές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, με τους οποίους συνεργαζόμαστε και κάνουμε εκπαίδευση», ανέφερε η κ. Στεφανίδου αρχικά.
Η ίδια εξήγησε πως η ιδέα ξεκίνησε το 2016-17, ως μια προσωπική προσπάθεια με κοινωνικό αντίκτυπο, και μέσα στα χρόνια αγκαλιάστηκε από όλο και περισσότερους πολίτες.
Από προσωπικό βίωμα σε συλλογική δράση
«Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε από εμένα ως εκπαιδευτικός από το 2016-17, και γινόταν μία φορά το έτος. Από το 2021 και μετά, ξεκίνησε να γίνεται δύο φορές το έτος, γιατί το ζητούσαν οι συμπολίτες μας», είπε η κα Στεφανίδου, εξηγώντας πώς η πράξη αγάπης αυτή πολλαπλασιάστηκε χάρη στη συμμετοχή και το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας.
Η εκπαιδευτικός τόνισε επίσης πως η δράση γεννήθηκε μέσα από ένα προσωπικό βίωμα, αλλά και από την ανάγκη να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό σε ανθρώπους που δίνουν τη μάχη τους με τον καρκίνο: «Ξεκίνησε ως έκφραση προσωπικού βιώματος, αλλά και η ανάγκη για να προσφέρουμε. Και αφού μπορούσαμε να προσφέρουμε με αυτόν τον τρόπο, αποφασίσαμε να το κάνουμε».
Μια πράξη που σώζει την αξιοπρέπεια
Η κα Στεφανίδου υπογράμμισε τη σημασία του εγχειρήματος, εξηγώντας πως για τη δημιουργία μιας περούκας απαιτείται μεγάλος αριθμός δωρεών:
«Για να δημιουργηθεί μία περούκα για έναν ογκολογικό ασθενή, χρειάζονται 20 κοτσίδες. Καταλαβαίνετε ότι η τράπεζα πρέπει να είναι τεράστια, για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του νομού, και μακάρι να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε και εκτός νομού».
Η δράση των μαθητών της Έδεσσας αποτελεί παράδειγμα ανθρωπιάς, ευαισθησίας και συλλογικού πνεύματος, αποδεικνύοντας πως η εκπαίδευση δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση, αλλά και στη διάπλαση ψυχών που νοιάζονται και προσφέρουν.
