Οι ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η κλιμάκωση της έντασης γύρω από το Ιράν επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι μόνο τη γεωπολιτική διάσταση της κρίσης, αλλά και την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν υπό το θεοκρατικό καθεστώς της χώρας.
Ιρανοί που βρίσκονται στην Ελλάδα παρακολουθούν με αγωνία όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους και μιλούν για την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες στο εσωτερικό του Ιράν, την έλλειψη επικοινωνίας με συγγενείς και την προσδοκία για πολιτική αλλαγή. Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες αναδεικνύεται η εικόνα μιας κοινωνίας που, όπως λένε, βρίσκεται σε βαθιά αναστάτωση, με πολλούς να ελπίζουν ότι η κρίση που εξελίσσεται ίσως σηματοδοτήσει μια καθοριστική καμπή για το μέλλον της χώρας.
Χαρακτηριστικήείναι η μαρτυρία του Αλοφτέ Ερφάν, Ιρανού που ζει στην Ελλάδα, ο οποίος μεταξύ άλλων μιλά για την καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, κατάσταση που έχει προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις.
«Σίγουρα στις γυναίκες είναι και πιο ακραίες οι καταστάσεις, αλλά και στους άντρες απαγορεύονται σορτσάκια, κοντομάνικα. Υπάρχει εκεί η αστυνομία ηθών πάντα, που μπορεί όποτε θέλει να στοχοποιήσει κάποιον άνθρωπο αν εκθέτει οποιοδήποτε σημείο του σώματός του και να τον βάλει μέσα, να φάνε πρόστιμα, εννοείται έως και το χειρότερο, φυλάκιση και τα λοιπά», αναφέρει, εξηγώντας πως η επικοινωνία δεν είναι δυνατή με τα συγγενικά του πρόσωπα:
«Αυτή τη στιγμή υπάρχει πολύ λίγη επικοινωνία έως και καθόλου, με το σόι μου δεν μπορώ να μιλήσω σίγουρα. Το κλίμα είναι γενικά όλο πολύ αναστατωμένο και σίγουρα όλοι περιμένουν να γίνει η μεγάλη αλλαγή, να αλλάξει το καθεστώς».
«Επειδή ακριβώς είναι δικτατορία, ποτέ δεν γινόταν κέντρο προσοχής στο Ιράν, διότι δεν μπορούν να βγουν στη Δύση οι Ιρανοί. Και δεν μιλάω για τους ανθρώπους του Ιράν που είναι έξω από το Ιράν, μιλάμε για τους ανθρώπους που μέσα στο Ιράν που είναι οι αληθινοί φυλακισμένοι. Δεν μπορούν να βγουν. Γινόταν κέντρο προσοχής μόνο όταν έπρεπε να κάνουν κάποια συμφωνία με την Αμερική. Οπότε τώρα έχει φτάσει στο απόλυτο χάος, δεν μπορεί να ζήσει κανένας άνθρωπος στο Ιράν, δεν υπάρχει οικονομία, νόμισμα».
Ο Αλοφτέ Ερφάν έφυγε από το Ιράν σε ηλικία 6 ετών. Όπως σημειώνει, τα παιδιά στο Ιράν έχουν υποστεί βαθιά ριζωμένη χειραγώγηση. «Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι στη ζωή μου από το Ιράν, από τα παιδικά χρόνια, ήταν όταν ήμουνα στο δημοτικό και μας αναγκάζανε να φωνάζουμε θάνατος στην Αμερική. Που όταν είσαι παιδί εννοείται δεν το καταλαβαίνεις, απλά το φωνάζεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κακοποίηση από το να ξεκινάς να βάζεις κάτι στο μυαλό ενός παιδιού», επισημαίνει και καταλήγει:
«Για μένα που έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα, θα μπορούσα να έχω μια ζωή που μου τη στέρησαν, από μένα και από πάρα πολλούς σαν και μένα που ζούνε στο εξωτερικό».