Δραματική επιστολή της ΕΙΝΑΠ στον Αδωνι, με την οποία ζητά άμεση ενίσχυση των οργανικών θέσεων, επισημαίνοντας την αναντιστοιχία μεταξύ πραγματικού φόρτου και προβλεπόμενης στελέχωσης
Την οριακή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι παθολογικές κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων της Αττικής φέρνει στο προσκήνιο η Ενωση Νοσοκομειακών Ιατρών Αττικής – Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), κάνοντας λόγο για συνθήκες που απειλούν πλέον τη λειτουργική σταθερότητα του ΕΣΥ.
- Από την Ιωάννα Τσέφλιου
Με επίσημη επιστολή προς τον Αδωνι Γεωργιάδη, η ΕΙΝΑΠ ζητά άμεση ενίσχυση των οργανικών θέσεων ειδικευόμενων Παθολογίας, υποστηρίζοντας ότι η αναντιστοιχία μεταξύ πραγματικού φόρτου και προβλεπόμενης στελέχωσης έχει οδηγήσει τις κλινικές στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Στην επιστολή της η ένωση περιγράφει ένα χρόνιο πρόβλημα, το οποίο -όπως αναφέρει- έχει τεθεί επανειλημμένα υπόψη του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας (ΚΕΣΥ), χωρίς να έχει δοθεί ουσιαστική λύση. Η έλλειψη παθολόγων, κυρίως ειδικευόμενων, έχει ως αποτέλεσμα οι υπηρετούντες γιατροί να υπερβαίνουν το θεσμοθετημένο πλαφόν των επτά εφημεριών μηνιαίως, προκειμένου να καλυφθούν τα προγράμματα. Παράλληλα, βάρδιες καλύπτονται με μειωμένο αριθμό ιατρών, ενώ διοικήσεις νοσοκομείων φέρεται ότι μετακινούν ειδικευομένους άλλων ειδικοτήτων για να καλύψουν εφημεριακές ανάγκες των παθολογικών κλινικών.
Επιβάρυνση
Η επιβάρυνση δεν περιορίζεται στις νυχτερινές ή αργιακές εφημερίες. Η αυξημένη προσέλευση και ο διογκωμένος αριθμός νοσηλευόμενων ασθενών έχουν μεταφέρει την πίεση και στο πρωινό ωράριο, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός εξαντλητικού πλαισίου εργασίας που επηρεάζει τόσο την αντοχή του προσωπικού όσο και την ποιότητα φροντίδας.
Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ Γιώργος Σιδέρης, μιλώντας στη «δημοκρατία», αποδίδει την όξυνση της κατάστασης και στην επιλογή του υπουργείου για καθιέρωση «μικρής» ή «πρωινής» εφημερίας σε πολλά νοσοκομεία της Αττικής. Οπως εξηγεί, το μέτρο αυτό προσθέτει επιπλέον δύο ημέρες εφημεριακής επιβάρυνσης μεταξύ των γενικών εφημεριών, μετατρέποντας στην πράξη τα νοσοκομεία σε μονάδες καθημερινής υποδοχής επειγόντων περιστατικών, χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση σε ανθρώπινους πόρους.
Κατά τον ίδιο, το λειτουργικό αίτιο της κρίσης είναι η θεσμική αναντιστοιχία μεταξύ «πραγματικού» φόρτου και «επίσημης» στελέχωσης. Οι παθολογικές κλινικές λειτουργούν συχνά με διπλάσιο αριθμό κλινών από τον προβλεπόμενο, λόγω ράντσων και διασπορών ασθενών σε άλλες κλινικές. Ενδεικτικά, ένα τμήμα με οργανική δυναμικότητα 35 κλινών καλείται να διαχειριστεί 60-70 νοσηλευομένους. Ωστόσο, οι θέσεις ειδικευομένων παραμένουν συνδεδεμένες με τον αρχικό αριθμό κρεβατιών, καθώς αυτό ορίζει το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο.
Η πρακτική συνέπεια είναι η διαρκής υπερφόρτωση των παθολογικών τμημάτων, η αύξηση του κινδύνου επαγγελματικής εξουθένωσης και η αποθάρρυνση νέων γιατρών από την επιλογή της ειδικότητας. Το «σκληρό» εφημεριακό καθεστώς, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ευθύνη που φέρει η Παθολογία ως κορμός των γενικών εφημεριών, καθιστά την ειδικότητα λιγότερο ελκυστική, περιορίζοντας την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού.
Ο κ. Σιδέρης υποστηρίζει ότι οι καταγγελίες που δέχεται η ΕΙΝΑΠ από νοσοκομεία της Αττικής επιβεβαιώνουν την έκταση του προβλήματος. Παράλληλα, αφήνει αιχμές για τη στάση της πολιτικής ηγεσίας, σημειώνοντας ότι, ενώ αναγνωρίζεται λεκτικά η ύπαρξη δυσλειτουργιών, δεν λαμβάνονται οι απαιτούμενες πρωτοβουλίες για δομική αντιμετώπιση.
Ωστόσο, το διακύβευμα είναι κομβικό για το σύνολο του ΕΣΥ. Η Παθολογία αποτελεί τη βασική νοσοκομειακή ειδικότητα και το κέντρο βάρους της διαχείρισης των επειγόντων περιστατικών. Εάν η αναντιστοιχία φόρτου και στελέχωσης παγιωθεί και η καθημερινή εφημεριακή λειτουργία συνεχιστεί χωρίς ενίσχυση πόρων, το σύστημα κινδυνεύει με λειτουργική απορρύθμιση.
Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΙΝΑΠ ζητά την κατάργηση των καθημερινών πρωινών εφημεριών και την επιστροφή σε κύκλο εφημέρευσης ανά τέσσερις ημέρες για κάθε νοσοκομείο, σε συνδυασμό με αύξηση των οργανικών θέσεων ειδικευόμενων Παθολογίας. Οπως επισημαίνεται, η μη αντιμετώπιση της ρίζας του προβλήματος εντείνει τον συστημικό κίνδυνο, υπονομεύοντας σταδιακά την ασφάλεια των ασθενών και τη βιωσιμότητα της περίθαλψης.
