Η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει· η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε πάψει να υπάρχει. Και όμως, μια νεαρή γυναίκα από τον οίκο των Παλαιολόγων επρόκειτο να μεταφέρει το τελευταίο κομμάτι της βυζαντινής αίγλης χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στη Μόσχα.
Η Ζωή-Σοφία Παλαιολογίνα, ανιψιά του τελευταίου αυτοκράτορα, δεν έγινε απλώς σύζυγος του Ιβάν Γ΄. Με το γάμο της άλλαξε το συμβολισμό της ρωσικής εξουσίας, συνέδεσε τη δυναστεία των ηγεμόνων της Μόσχας με την κληρονομιά των Παλαιολόγων και άφησε αποτύπωμα που φτάνει έως τη σημερινή Ρωσία.
Η περιζήτητη νύφη της εξόριστης αυτοκρατορικής οικογένειας
Η Ζωή Παλαιολογίνα ήταν κόρη του κυβερνήτη του Μωρέως Θωμά Παλαιολόγου και της Γενοβέζας Αικατερίνης Ζακκαρία, και ανιψιά του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου-Δραγάζη. Γεννήθηκε στην Πελοπόννησο κάπου μεταξύ των ετών 1448 και 1455. Είχε τρία αδέρφια: την Ελένη που παντρεύτηκε τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο Γ΄ Μπράνκοβιτς, και δύο μικρότερους: τον Ανδρέα και τον Μανουήλ.
Ανήκε στην εξόριστη αριστοκρατία, καθώς ενόψει της άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453 πολλά μέλη της βυζαντινής ελίτ προσέφευγαν στις δυτικές χώρες για να γλιτώσουν τις ζωές και τις περιουσίες τους από τους Οθωμανούς. Όπως αρκετοί συμπατριώτες της, αναγκάστηκε από τις συνθήκες να γίνει καθολική.
Ενώ ζούσε και μεγάλωνε στην Ιταλία μαζί με τον αδερφό της Μανουήλ, σε παπικό περιβάλλον και προστατευόμενη του Τραπεζούντιου Βησσαρίωνα, ήταν περιζήτητη νύφη, καθώς όποιος ηγεμόνας έπαιρνε για σύζυγο μια ανιψιά του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα, αυτομάτως είχε το ηθικό δικαίωμα να διεκδικήσει την ανάκτηση της Πόλης από τους Οθωμανούς και την ανάρρηση στον θρόνο της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν λίγοι οι Ευρωπαίοι βασιλείς που ονειρεύονταν μια σταυροφορία για την ανάκτηση της πρωτεύουσας του κόσμου – της Κωνσταντινούπολης.
Ήταν ο πρώτος Ρώσος ηγεμόνας που χρησιμοποίησε τον τίτλο του Tσάρου, δηλαδή της σλαβικής εκδοχής του ονόματος του Καίσαρα (Tsar-Caesar), τίτλου που σήμαινε τον αυτοκράτορα.
Ο άνθρωπος που τα ενορχήστρωσε όλα ήταν ο Τραπεζούντιος Καρδινάλιος Βησσαρίων, ο οποίος παρά το ότι έγινε καθολικός στο δόγμα, ήθελε να δώσει τη Ζωή σε έναν ισχυρό ορθόδοξο ηγεμόνα. Σε όλη του τη ζωή ο Βησσαρίων αγωνίστηκε για την ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Αυτός ήταν ουσιαστικά που έστειλε στη Μόσχα τη Βυζαντινή πριγκίπισσα για δεύτερη σύζυγο του Ιβάν Γ’, καθώς η πρώτη σύζυγος του τσάρου, που ήταν ταυτόχρονα και τρίτη του ξαδέρφη –η Μαρία Μπορίσοβνα– πέθανε από δηλητήριο υπό σκοτεινές συνθήκες.
Οι διαπραγματεύσεις για το γάμο διήρκησαν τρία ολόκληρα χρόνια. Την 1η Ιουνίου του 1472 στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης τελέστηκε εξ αποστάσεως αρραβώνας με καθολικό τυπικό, ενώ στις 24 Ιουνίου 1472 η νύφη αναχώρησε από τη Ρώμη για να μεταβεί στη Μόσχα.
Ο γάμος που έφερε το Βυζάντιο στη Μόσχα
Για τον Πάπα Σίξτο Δ’ ο γάμος ήταν πολιτικής σημασίας στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αντιοθωμανικής πολιτικής, και ταυτοχρόνως στο πλαίσιο της ιδεολογικής και θρησκευτικής προσέλκυσης των Ρώσων στη Δύση και στον Καθολικισμό.
Ο Ιβάν Γ’ από τη μεριά του προσέβλεπε στην ένωση με μέλος της αυτοκρατορικής γενιάς των Παλαιολόγων, γεγονός που θα του έδινε κύρος και γόητρο απέναντι σε όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους στη Ρωσία.
Η νύφη, σύμφωνα με τους αυτόπτες, ήταν παχιά, χαμηλού αναστήματος, με εξαιρετικά όμορφα μάτια και πολύ λευκή επιδερμίδα, δηλαδή ιδανική σύζυγος για έναν αυτοκράτορα.
Σύμφωνα με τα Ρωσικά Χρονικά, η Ζωή μετέβη στη Ρωσία με συνοδεία περίπου από 60 έως 100 άτομα, «Έλληνες και Λατίνους». Ο γάμος τελέστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1472, αφού προηγουμένως η Ζωή έλαβε το ορθόδοξο βάπτισμα με το όνομα Σοφία.
Μετά την ένωση αυτή οι Ρώσοι ηγεμόνες ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν τον δικέφαλο αετό στις σφραγίδες τους και στους θυρεούς, μια παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, διότι ο δικέφαλος αετός ήταν το σύμβολο της οικογένειας των Παλαιολόγων (και όχι του Βυζαντίου, όπως επικρατεί να πιστεύεται).
Η Ζωή-Σοφία χάρισε στον Τσάρο δώδεκα τέκνα. Ένα εξ αυτών, ο Βασίλειος, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως ο Βασίλειος Γ΄, γεγονός που παλαιότεροι μελετητές αποδίδουν στις ραδιουργίες της τσαρίνας. Επίσης η κόρη τους Ελένη παντρεύτηκε τον Λιθουανό βασιλιά της Πολωνίας Αλέξανδρο Γιαγκελλόνων.
Ακόμα, η τσαρίνα ίδρυσε εργαστήριο χρυσοκεντητικής στο Κρεμλίνο – τα προϊόντα του έδειχναν καθαρά βυζαντινή πολιτιστική επιρροή. Μάλιστα, ένα πέπλο που φιλοτεχνήθηκε εκεί το 1499, και φυλάσσεται στην Τροϊτσκο-Σέργκιεφσκαγια Λαύρα, φέρει την επιγραφή «Τσαρίνα Κωνσταντινουπόλεως».
Ο θρύλος, η κληρονομιά και η αναβίωση της μορφής της
Σύμφωνα με έναν διαδεδομένο θρύλο, η Ζωή είχε μεταφέρει μαζί της στη Ρωσία μια ογκώδη βιβλιοθήκη, και έτσι ιδρύθηκε η αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Μόσχας, η λεγόμενη και «Βιβλιοθήκη του Ιβάν του Τρομερού». Η σύγχρονη έρευνα δεν το επιβεβαιώνει ελλείψει στοιχείων και λόγω της πρακτικής δυσκολίας μεταφοράς μεγάλου όγκου βιβλίων από τη Ρώμη στη Μόσχα. Ενδεχομένως να πρόκειται περί μερικών βιβλίων και χειρογράφων.
Η Ζωή-Σοφία Παλαιολογίνα απεβίωσε στη Μόσχα τον Απρίλιο του 1503. Τάφηκε στο ναό της Αναλήψεως του Κρεμλίνου, δίπλα στη Μαρία, την πρώτη σύζυγο του Ιβάν Γ’. Το 1929 ο ναός κατεδαφίστηκε και τα λείψανά της μεταφέρθηκαν σε υπόγειο διαμέρισμα του ναού του Αρχαγγέλου.
Τα οστά της ήταν καλά διατηρημένα. Μελετήθηκαν ανθρωπολογικά και έγινε ανασύνθεση του προσώπου της από τον εγκληματολόγο Σεργκέι Νικίτιν το 1994. Η έρευνα έδειξε γυναίκα μεσογειακού φαινοτύπου, με έντονα χαρακτηριστικά προσώπου, βιολογικής ηλικίας περίπου 60 ετών, με ύψος περίπου 1,60 μ. – ευρήματα που επιβεβαιώνουν τις ιστορικές πηγές. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της κληρονόμησε ο εγγονός της, ο Τσάρος Ιβάν Δ’, ο επονομαζόμενος «Ιβάν ο Τρομερός».
Το 2016 στη Ρωσία κυκλοφόρησε τηλεοπτική σειρά 8 επεισοδίων με τίτλο «Σοφία» σε σκηνοθεσία του Σερκέι Αντριάνωφ, στην οποία κορυφαίοι ηθοποιοί ερμήνευσαν ένα ιστορικό δράμα για τη ζωή της. Η σειρά προβλήθηκε στην Ελλάδα από την ΕΡΤ3 και είναι σήμερα διαθέσιμη στο ERTFLIX.
Σπάρτακος Τανασίδης,
ιστορικός
ΠΗΓΗ: pontosnews.gr
