Οι μεγάλες πυρκαγιές που έπληξαν τις τελευταίες ημέρες τη χώρα επαναφέρουν περισσότερο από ποτέ στο προσκήνιο τη συζήτηση για τις χρόνιες παθογένειες στην πρόληψη των δασικών πυρκαγιών και την επιχειρησιακή ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού.
Μετά τις τραγικές καταστροφές και τις ανθρώπινες απώλειες, ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Συμβασιούχων Πυροσβεστών, Κώστας Παπαντώνης, περιγράφει τη δύσκολη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι πυροσβέστες στο πεδίο και υποστηρίζει ότι διαχρονικές ελλείψεις στην πρόληψη εξακολουθούν να αφήνουν τα δάση εκτεθειμένα στις φλόγες.
Όπως εξηγεί, οι ίδιες περιοχές εξακολουθούν να πλήττονται από μεγάλες πυρκαγιές, χωρίς να έχουν αντιμετωπιστεί τα προβλήματα που, όπως υποστηρίζει, ευνοούν την εξάπλωσή τους. «Ό,τι φτάνει σε χωράφι και παραλία, κάποια στιγμή σταματάει. Ή έχει κάψει ό,τι είναι να κάψει. Προσπαθούν να σώσουν το μέτωπο από την περιοχή των Βιλίων που, το πευκόφυτο, έχει πιάσει και τον Κιθαιρώνα. Για μας είναι πολύ δύσκολο γιατί έχουν σωθεί από άλλες φωτιές οι ίδιες πυρκαγιές, γιατί συνήθως μας έρχονται από τη Βοιωτία οι φωτιές, μέχρι τώρα που υπήρχε αυτό που, η καύσιμη ύλη και τα πεύκα», αναφέρει και συνεχίζει:
«Παρόμοια φωτιά είχε έρθει από τα Βίλια το 2009. Την είχαμε πιάσει στα Προσήλια σε εκείνο το σημείο με τη διοίκηση Ελευσίνας, την είχαμε κόψει. Το θέμα είναι ότι θα πρέπει η πολιτεία κάποια στιγμή, γιατί εμείς έχουμε μνήμη και βλέπουμε και τα γεγονότα να επαναλαμβάνονται και δεν αλλάζει τίποτα. Το Ρέθυμνο είχαμε τις δύο νεκρούς συναδέλφους. Αν γυρίσετε πίσω στα γεγονότα, θα δείτε το 2007, την ίδια χρονική διάρκεια είχαμε πάλι Ρέθυμνο και στη Λακωνία πάλι νεκρό. Δηλαδή, κάποια πράγματα ξέρεις ότι θα έχεις βοριάδες, ξέρεις ότι θα έχεις μελτέμια, ξέρεις ότι θα έχεις, θα έρθει πριν τον Αύγουστο βοριάδες, ξέρεις ότι ο βοριάς θα σου ‘ρθει από τη Βοιωτία προς τα εδώ, άρα πρέπει να έχεις κάνει ζώνες, πρέπει να έχεις ανοιχτούς δασικούς δρόμους. Αυτά έχουν τελειώσει».
«Από το 1998 τελείωσαν οι αντιπυρικές ζώνες και οι δασεργάτες»
Ο πρόεδρος του Σωματείου αποδίδει μεγάλο μέρος των προβλημάτων στις αλλαγές που, όπως αναφέρει, ακολούθησαν τη μεταφορά της αρμοδιότητας της δασοπυρόσβεσης στην Πυροσβεστική Υπηρεσία το 1998.
«Από το 1998 που πήρε την πυρόσβεση η Πυροσβεστική, τελείωσε το Δασαρχείο, τελείωσαν οι αντιπυρικές ζώνες, τελείωσαν οι δασεργάτες, γιατί το έχουμε πει 1 εκατομμύριο φορές, δεκαετίες το λέμε στους πολιτικούς, δεν καταλαβαίνουν τίποτα», επισημαίνει και συμπληρώνει:
«Το δασαρχείο όταν προσλάμβανε, έλεγε “τι θέλω αυτή τη στιγμή, από ποιους πυρόσβεση για το καλοκαίρι; Ωραία. Θα πάρω δασεργάτη. Δουλεύει στην περιοχή, την ξέρει, την Κινέτα, παράδειγμα. Θα πάρω μελισσοκόμο. Έχει τα μελίσσια στην Κινέτα, έχει το σπίτι του, είναι όλο το 24ωρο εκεί, το ξέρει. Θα πάρω κτηνοτρόφο, θα πάρω γεωργό, ντόπιους”».
Ο κ. Παπαντώνης υποστηρίζει ότι η κατάργηση της εντοπιότητας στην πρόσληψη προσωπικού στερεί από το Πυροσβεστικό Σώμα πολύτιμη γνώση του εδάφους και των ιδιαιτεροτήτων κάθε περιοχής: «Έχει καταργηθεί η εντοπιότητα στην Πυροσβεστική. Πέρυσι δούλευε συνάδελφος από τη Φλώρινα στα Μέγαρα. Λοιπόν, θα πρέπει να κάνουν μία εξαίρεση στην εντοπιότητα, να απασχολείται ο κόσμος αυτός και ο κόσμος του βουνού. Το αν έχω εγώ πανεπιστήμιο και είμαι στο πανεπιστήμιο, τι σχέση έχω με τον άλλον που είναι κάθε μέρα στο μέρος, ξέρει τους δρόμους, ξέρει πότε έχουν τα νεροφαγώματα, ξέρουν το χειμώνα τι γίνεται».
Παράλληλα, υπογραμμίζει πως η σταδιακή αποδυνάμωση των Δασαρχείων, λόγω περικοπής πιστώσεων, έχει επηρεάσει σημαντικά τις δυνατότητες πρόληψης.
«Υπάρχουν αντιφάσεις ακόμη και στην επέμβαση»
Ο πρόεδρος των συμβασιούχων πυροσβεστών κάνει λόγο και για γραφειοκρατικά εμπόδια που, όπως υποστηρίζει, δυσχεραίνουν την άμεση πρόσβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων σε δασικές περιοχές.
«Αυτά το δασαρχείο σιγά-σιγά έχει διαμελιστεί, έχουν κοπεί οι πιστώσεις εδώ και 20 χρόνια, οπότε δεν υπάρχει σημείο. Και εδώ έρχεται και η αντίφαση, να με συγχωρέσετε, ότι μπαίνοντας να μπει ο πυροσβέστης με τα μηχανήματα ή να μπούνε να σβήσουν φωτιές, έχουμε πρόβλημα με το δασαρχείο, με τις αντιπυρικές, με τα δέντρα. Πώς θα τα κόψεις; Πρέπει να ελεγχθούν, δεν μπορούν να περάσουν, πρέπει να περάσουν, πρέπει να πάρουν το ΟΚ από το δασαρχείο. Είναι μια αντίφαση», καταλήγει.
