Η ανεξαρτητοποίηση για τη νέα γενιά στην Ελλάδα τείνει να μετατραπεί σε πολυτέλεια. Το συνδυαστικό κύμα της στεγαστικής κρίσης, των εκτοξευμένων ενοικίων και του αυξημένου κόστους διαβίωσης υποχρεώνει ολοένα και περισσότερους νέους να παραμένουν ή να επιστρέφουν στην οικογενειακή εστία. Η συγκατοίκηση με τους γονείς είναι μια αναγκαστική στρατηγική επιβίωσης και αποταμίευσης για το μέλλον.
Η περίπτωση του 32χρονου μαθηματικού Βάιου Ωραιόπουλου αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα αυτή. Επιστρέφοντας στη Δράμα μετά τις σπουδές του στην Κρήτη, επιλέγει να μείνει με τους γονείς του, όχι από έλλειψη διάθεσης για αυτονομία, αλλά ως τη μοναδική διέξοδο για να μαζέψει το απαραίτητο κεφάλαιο ώστε να ανοίξει το δικό του φροντιστήριο. Όπως εξήγησε στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA», η οικογενειακή στήριξη μεταφράζεται πλέον σε παροχή στέγης, καθώς το παράλληλο μοντέλο εργασίας και σπουδών αποδείχθηκε ανέφικτο. Ωστόσο, η επιστροφή αυτή απαιτεί λεπτές ισορροπίες, αφού η επαναπροσαρμογή των ορίων ανάμεσα σε ενήλικες συγκατοίκους είναι μια συχνή πηγή καθημερινών τριβών.
Στις δομικές αιτίες του προβλήματος στάθηκε ο Καθηγητής Δημογραφίας Βύρων Κοτζαμάνης, υπογραμμίζοντας ότι το αδιέξοδο δεν οφείλεται σε δημογραφική αύξηση των νέων —καθώς ο νεανικός πληθυσμός είναι λιγότερος σε σχέση με το παρελθόν— αλλά στη μηδενική παραγωγή νέων κατοικιών τα τελευταία 15 με 20 χρόνια. Τα λιγοστά ακίνητα που κατασκευάζονται κατευθύνονται σε επενδυτές της Golden Visa ή σε υψηλά εισοδήματα, αφήνοντας την πλειονότητα των πολιτών χωρίς προσφορές. Παράλληλα, χαρακτήρισε ανεπαρκή τα υφιστάμενα κυβερνητικά προγράμματα στέγασης, προβλέποντας ότι η πίεση στα μεγάλα αστικά κέντρα θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια.
Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Μεσιτών Κοσμάς Θεοδωρίδης εστίασε στη φοιτητική στέγη, η οποία απορροφά τη συντριπτική πλειονότητα των μικρών διαμερισμάτων. Μεταξύ των λύσεων που πρότεινε για την αποσυμφόρηση της αγοράς είναι:
1.Η δημιουργία οργανωμένων φοιτητικών εστιών για την απελευθέρωση χιλιάδων κατοικιών.
2.Η βελτίωση των συγκοινωνιακών υποδομών (όπως οι γρήγορες σιδηροδρομικές συνδέσεις) που θα επέτρεπαν τη διαμονή εκτός των αστικών κέντρων.
3.Η θεσμοθέτηση πλαισίου για τη συγκατοίκηση και η κατάτμηση μεγάλων διαμερισμάτων σε μικρότερα δυάρια.
Τέλος, η ψυχολόγος-εγκληματολόγος Βάνα Παπακίτσου στάθηκε στο συναισθηματικό αποτύπωμα της επιστροφής. Η μετάβαση από την πλήρη ανεξαρτησία πίσω στη γονεϊκή κηδεμονία προκαλεί συχνά εσωτερικές συγκρούσεις, καθώς οι γονείς δυσκολεύονται να αποβάλουν τον προστατευτικό τους ρόλο. Όπως τόνισε, το κλειδί για τους νέους είναι να αντιμετωπίσουν αυτή τη συνθήκη ως ένα προσωρινό μέσο για την επίτευξη των προσωπικών και επαγγελματικών τους στόχων, επαναπροσδιορίζοντας παράλληλα τη σχέση με τους γονείς τους σε ισότιμη βάση.
