Το βάσανο της ουράς

Ο Κώστας Κυριακού είναι ένας Ελληνας που έχει αποδείξει με πόνο, αίμα και στέρηση της ελευθερίας του ότι αξίζει να φέρει αυτόν τον τίτλο τιμής. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και βασανίστηκε στη Βόρειο Ηπειρο. Στον τόπο που ταλαιπώρησε ο κομμουνισμός του Ενβέρ Χότζα και στη γη Ελλήνων που υποφέρουν ακόμη και σήμερα από τη βάναυση αλβανική πολιτική.
Ο Κώστας Κυριακού, πολύ πριν καταρρεύσει το ανατολικό μπλοκ, με την κατηγορία της «προπαγάνδας υπέρ της Ελλάδας» στο… τσεπάκι οδηγήθηκε στο αλβανικό Αουσβιτς, στις φυλακές-στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Σπατς. Εκεί υπήρχε εργοστάσιο εξόρυξης χρωμίου και χαλκού, όπου οι κρατούμενοι ένιωθαν «ελεύθεροι» μόνο όταν έμπαιναν στις στοές για να δουλέψουν μέχρι λιποθυμίας με ανύπαρκτα μέσα ασφαλείας!
Αυτό δεν ήταν καπρίτσιο των κρατουμένων. Απλώς, μόνο την ώρα που δούλευαν δεν υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Τα μαρτύρια των φυλακισμένων ο Κώστας Κυριακού τα εξιστορεί στα βιβλία του «Οι ξεχασμένοι ήρωες», «Ελεύθερος φυλακισμένος», «Στη ζούγκλα του Ενβέρη». Ενα από τα πλέον αφόρητα, σύμφωνα με την άποψη όλων όσοι το υπέστησαν, ήταν ο εξαναγκασμός σε αναμονή σε ουρές. Για το συσσίτιο, τον ιματισμό, τον εξοπλισμό για την καταναγκαστική εργασία. Να πάρεις ένα κουτάλι, ουρά. Να πάρεις το ξεροκόμματο, ουρά. Ωρες ατέλειωτες, ζωές ολόκληρες σε ουρές. Για όλα, ουρά. Οι κομμουνιστές τύραννοι χρησιμοποιούσαν τη γραφειοκρατία και τις ουρές ως μέσα ελέγχου του πληθυσμού και ως εργαλεία για το απαραίτητο «σπάσιμο» του χαρακτήρα.
Ολα αυτά τα αληθινά, τα πικρά αλλά συνάμα επικά και ηρωικά που έζησαν οι Βορειοηπειρώτες σκυταλοδρόμοι του Ελληνισμού, μας τα θύμισε ο θάνατος του 70χρονου, ο οποίος περίμενε σε ουρά σε υποκατάστημα τραπέζης για να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο βίος των Ελλήνων αλβανοποιείται τάχιστα και ότι η αναμονή σε ουρές και η γραφειοκρατία χρησιμοποιούνται από την ξενοκρατία για να τσακίσουν το φρόνημα του λαού.
Ο Θεός να αναπαύσει τον αδικοχαμένο συμπολίτη μας και να τιμωρήσει τους δημίους του.