Οι αξίες και οι αρχές που διέπουν τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπινων κοινωνιών δεν καθιερώθηκαν απλά και μόνο επειδή θεωρείται ότι θα αποδώσουν σε άλλες υπαρκτικές σφαίρες, στην ουράνια ζωή. Υπάρχουν και πρακτικοί λόγοι για την υιοθέτησή τους.
Οι λαοί, έστω θεωρητικά, αποδέχτηκαν την ηθική ως ισχυρό πυλώνα και προϋπόθεση του συλλογικού βίου, διότι κάνει την καθημερινότητα πιο λειτουργική, οριοθετεί ακριβοδίκαια τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των πολιτών, και στο τέλος αφήνει κέρδη για όλους. Υλικά κέρδη, όχι μόνο πνευματικά.
Είτε σε ατομικό επίπεδο είτε σε συλλογικό, το ήθος ουδέποτε αφαιρεί αγαθά – πάντα προσθέτει. Μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσει κάποιος τη βραχυπρόθεσμη «ησυχία» του και να κάνει αβαρίες για να υπηρετήσει την αρετή, αλλά στο τέλος θα δικαιωθεί η επιλογή του.
Η χώρα μας, για παράδειγμα, αν είχε αντισταθεί σοβαρά και με πείσμα στην απόφαση της Γερμανίας να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, δεν θα είχε μπει στην περιπέτεια να υπερασπίζεται το αυτονόητο, δηλαδή το γεγονός ότι η Μακεδονία είναι Ελλάς.
Επίσης, δεν θα είχε εξυπηρετήσει τα γεωπολιτικά σχέδια της «ατμομηχανής» της Ευρώπης με την απάνθρωπη μεγαλομανία και την τιμωρητική διάθεση προς τις χώρες οι οποίες της αντιστάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν «μαγείρευε» τα στοιχεία για την ένταξή μας στην ευρωζώνη και δεν ζητούσε τις… διευκολύνσεις της Goldman Sachs, η εικόνα της ελληνικής οικονομίας θα ήταν σε εξαιρετικά καλύτερη θέση.
Και οι σχέσεις μας με την ανερχόμενη δύναμη της περιοχής, τους Κούρδους, θα ήταν μακράν καλύτερες, αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν είχε παραδώσει τον ηγέτη τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν στους Τούρκους.
Για να μην αναφερθεί κάποιος στον αλβανικό εθνικισμό και στην υποδαύλισή του μέσω της αρωγής στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, την οποία προσέφερε στους Αμερικανούς η εφιαλτική κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη – ενώ σύσσωμος ο λαός μας ήταν στο πλευρό των ορθόδοξων αδελφών μας, των Σέρβων. Το καλό πάντα κερδίζει.
