Οποιος μελετήσει την ιστορία του ασφαλιστικού συστήματος της Ελλάδος θα διαπιστώσει ότι ήταν μια από τις «μεγάλες ληστείες του τρένου». Το «τρένο» αυτό είναι οι επιβάτες του, οι συνεπείς ασφαλισμένοι. Αυτοί κατέβαλλαν επί δεκαετίες ποσά δυσανάλογα μεγαλύτερα από τις παροχές που λάμβαναν και στο τέλος κατέληξαν στο περιθώριο, έρμαια της ανάγκης.
Από τη μια κυβέρνηση στην άλλη, οι άνθρωποι της εργασίας ακούνε το ίδιο και απαράλλαχτο σενάριο: τα πράγματα δεν πήγαιναν και δεν πηγαίνουν καλά. Για την κακή πορεία του συστήματος δεν μνημονεύονται ονόματα, παρά μόνο αριθμοί. Δεν υπάρχουν φυσικά πρόσωπα που έχουν διωχθεί από τη Δικαιοσύνη και καταδικαστεί για τα διαχρονικά πάρτι δισεκατομμυρίων που γίνονταν και γίνονται στους ασφαλιστικούς φορείς. Οι μόνοι υπεύθυνοι είναι αυτοί που πληρώνουν από το υστέρημά τους.
Για να μην προκύψει η κατάρρευση όλου του σαθρού εποικοδομήματος που θα οδηγήσει σε μηδενικές συντάξεις και απώλεια της πρόσβασης σε κρίσιμες υπηρεσίες υγείας, στους συνταξιούχους υποδεικνύεται η άσκηση στην… υπομονή και την εγκράτεια – δηλαδή να συμβιβαστούν με τις περικοπές. Στους λίγους οικονομικά ενεργούς επιβάλλεται διά ροπάλου να καταβάλλουν αυξημένες εισφορές.
Δηλαδή, για να έχουν το δικαίωμα στα ψίχουλα θα πρέπει να εργαστούν σκληρά, σε άδικο περιβάλλον και με άνισους όρους και να σπαταλήσουν ολόκληρη τη ζωή τους για να μπορούν ορισμένοι να διάγουν τρυφηλό βίο με τα χρήματα των άλλων.
Η μοναδική λύση στο αδιέξοδο είναι η απελευθέρωση των ασφαλισμένων – ειδικά για ταμεία που λειτουργούν ως… ανθρωποδιώκτες, όπως ο ΟΑΕΕ. Σε μερικούς κλάδους η υποχρεωτική ασφάλιση έχει εύκολα ξεπεραστεί με τη μεταφορά επιχειρήσεων εκτός των συνόρων. Η Κύπρος, η Βουλγαρία και άλλες χώρες έχουν ευνοηθεί από την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.
Αν δοθεί η ευκαιρία σε αυτοαπασχολουμένους και διάφορους επαγγελματίες να επιλέξουν εκείνοι φορέα (ακόμα και ιδιωτικό) για να τους προσφέρει συνταξιοδοτική και υγειονομική κάλυψη, η Ελλάδα θα γυρίσει επιτέλους σελίδα και η οικονομία θα έχει σπάσει πολλά από τα δεσμά της.
