Το ΠΑΣΟΚ και οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν στις πολυποίκιλες σκανδαλώδεις υποθέσεις του δεν ήταν ποτέ ταυτισμένοι με τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, και ουδείς αναμένει να γίνουν τώρα έτσι. Ομως, παντού και πάντα υπάρχουν κάποια όρια και αυτά ορίζονται από το εθνικό συμφέρον και τη Δικαιοσύνη.
Ο λόγος γίνεται για τον Ακη Τσοχατζόπουλο και το σίριαλ της αποφυλακίσεώς του. Χθες έγινε γνωστό ότι κατόρθωσε τελικά να βρει 200.000 ευρώ, τα οποία ήταν απαραίτητα για την καταβολή της εγγύησης – απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφυλακιστεί. Στα ΜΜΕ έγινε γνωστό ότι αυτά τα χρήματα, τα οποία ο ίδιος ο μέχρι πρότινος φυλακισμένος πολιτικός ισχυριζόταν ότι αδυνατούσε να μαζέψει, του τα προσέφεραν μερικοί «φίλοι». Κάποιος έβαλε υποθήκη σε ακίνητό του και οι υπόλοιποι έδωσαν μετρητά.
Ολα τα παραπάνω είναι καλά για δημοσίευση αυτοτελούς ή σε συνέχειες αφηγήματος. Για τίποτε περισσότερο δεν κάνουν. Δεν μπορεί μια κοινωνία, η οποία υποφέρει από πράξεις και παραλείψεις του Τσοχατζόπουλου και των ομοίων του, να αρκεστεί σε τέτοιες εξηγήσεις. Ούτε όσα ΜΜΕ σέβονται τον εαυτό τους και την αποστολή τους δεν μπορούν να δεχτούν ως επαρκείς τούτες τις πληροφορίες. Φυσικά, το αυτό ισχύει και για τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας. Οι Αρχές είναι υποχρεωμένες να γνωρίζουν -ακόμη και σε υποθέσεις «δωρεών»- τα ονόματα και τις ιδιότητες όσων ελεημόνων πολιτών επιθυμούν να αποφυλακίσουν υπουργό που φυλακίστηκε για υπόθεση διαφθοράς.
Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής αλλά και τήρησης του νόμου και εξυπηρέτησης της Δικαιοσύνης, η οποία ακόμα ερευνά τις δαιδαλώδεις διαδρομές του μαύρου πολιτικού χρήματος και τις περίεργες υποθέσεις των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Ουδείς έχει το δικαίωμα να καλύπτει τόσο κρίσιμες για το κοινό συμφέρον πληροφορίες πίσω από αοριστολογίες και μελοδραματικές αφηγήσεις περί «φίλων που φιλοτιμήθηκαν να βγάλουν από τη φυλακή έναν ασθενή ηλικιωμένο άνθρωπο».
Αν είναι όντως έτσι, οι πολίτες θέλουν να γνωρίζουν τα ονόματα αυτών των φίλων. Ειδάλλως, αυτή η «φιλία» μπορεί να χαρακτηριστεί ιδιοτέλεια…
