Ο πύρινος εφιάλτης απειλεί άλλη μια φορά από χθες τη χώρα μας. Οι συνθήκες δραματικές και οι προσπάθειες υπεράνθρωπες από τους πυροσβέστες και τους αστυνομικούς που με αυταπάρνηση έχουν ριχτεί στ η μάχη, όπως τους επιβάλλει το καθήκον τους.
Με την ευχή όλων από την πρώτη στιγμή να μη χαθεί καμιά ανθρώπινη ζωή, θα μπορούσαν να βγουν πάντως κάποια πρώτα συμπεράσματα, τα οποία, όσο σκληρά κι αν είναι, είναι και άλλο τόσο αναγκαία.
Οι πληγές μας πάνε πίσω πολλές δεκαετίες. Είναι όμως πολύ αμφίβολο εάν έχουμε πάρει τα μαθήματα και οι καταστροφές που έχει υποστεί η χώρα μας από τις πυρκαγιές δεν είναι τωρινή ιστορία. Παίρνουμε διδάγματα από όλα αυτά. Όχι μόνο ως κοινωνία αλλά και ως συντεταγμένο κράτος.
Στην πράξη αποδεικνύεται ότι ακόμη και αυτή η εθνική τραγωδία στο Μάτι με τους 102 νεκρούς το καλοκαίρι του 2018 ελάχιστα, εάν όχι καθόλου, λειτούργησε ως παράδειγμα αποφυγής ανάλογων καταστάσεων στο μέλλον. Δεν είναι ίσως άσχετο και το γεγονός ότι τρία και πλέον χρόνια μετά οι ρυθμοί απόδοσης Δικαιοσύνης για την τραγωδία αυτή αρμόζουν περισσότερο σε γέρικη χελώνα.
Οι δικαιολογίες και οι εξηγήσεις που ακούγονται από χθες το βράδυ, από τα επίσημα χείλη, είναι πολλές. Σε αυτές πρέπει να «συνυπολογιστεί» και η κλιματική αλλαγή που προβάλλεται ως μία από τις νέες παραμέτρους που επηρεάζουν τη συμπεριφορά της φύσης σε όλο τον πλανήτη. Την ίδια ώρα υπάρχουν όμως και οι μαρτυρίες και οι καταγγελίες των κατοίκων για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε (ή δεν αντιμετωπίστηκε) η πύρινη λαίλαπα από χθες στην Αττική.
Ό,τι κι αν ισχύει -και σε όποιον βαθμό- πάντως, αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την πρωταρχική ευθύνη του κράτους να αντιμετωπίσει έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοια φαινόμενα. Να έχει προετοιμαστεί σωστά και ουσιαστικά, όχι με όρους επικοινωνίας και μόνο. Ακόμη και σε καθαρά σημειολογικό επίπεδο, η εικόνα ενός πρωθυπουργού να κάνει ανέμελος τα μπάνια του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την ώρα που ήδη οι φλόγες κύκλωναν από ανατολή και δύση τη χώρα δίνει εντελώς λάθος μήνυμα. Και όταν αυτό το λάθος μήνυμα το ακολουθούν εικόνες ολέθρου σαν τις χθεσινές, η βλάβη τείνει να καταστεί ανήκεστος.
