Η πολιτική, ως ιδέα, είναι συμμετοχή στα κοινά και υπηρεσία του προσώπου στο κοινωνικό σύνολο. Για την οικογένεια Μητσοτάκη είναι μια μηχανή που κόβει χρήμα και αναπαράγει την εξουσία τους. Αυτό είναι το συμπέρασμα από το αφιέρωμα της «κυριακάτικης δημοκρατίας» στην οικογένεια που απομυζά το ελληνικό κράτος επί περίπου 150 χρόνια!
Μεταξύ άλλων, στο άρθρο της εφημερίδας μας αναφερόταν: «Μέχρι σήμερα ο τόπος δεν έχει ζήσει σχεδόν ούτε μέρα χωρίς κάποιον Μητσοτάκη να βρίσκεται στο Κοινοβούλιο και σε πόστα εξουσίας. Δύο πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, αξιωματούχοι, διορισμένοι από την κυβέρνηση συγκροτούν μια λίστα Μητσοτάκηδων και συγγενών που ανάλογή της δεν μπορεί να εντοπιστεί σε καμία άλλη εκλεγμένη πολιτική “δυναστεία” της Ελλάδας ή της Ευρώπης».
Αυτή η ελληνική ιδιαιτερότητα, της προσκόλλησης σε ένα οικογενειοκρατικό σύστημα εξουσίας, και η ανάθεση χρυσοφόρων θέσεων του Δημοσίου σε κατόχους επιθέτων «πολιτικών δυναστειών» ή σε στενούς συγγενείς και φίλους τους έχει προκαλέσει ζημίες που είναι μετρήσιμες. Το δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει τα 400 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο γηγενής πληθυσμός έχει μειωθεί. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν για να βρουν μεροκάματο. Το πνευματικό επίπεδο του πληθυσμού έχει πέσει και οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν χαλαρώσει.
Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να σημειωθεί πρόοδος σε οποιονδήποτε τομέα του συλλογικού βίου, αν δεν αλλάξει δραστικά το αναχρονιστικό σύστημα της οικογενειοκρατίας. Είναι ώριμες πλέον οι συνθήκες για να χειραφετηθεί ο λαός μας από τις πάσης φύσεως ισχυρές φαμίλιες. Πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η αφαίρεση της ισχύος από το σόι, που ταλαιπωρεί την πατρίδα μας εδώ και ενάμιση αιώνα.
Οπως εύστοχα σημείωνε το άρθρο της «κυριακάτικης δημοκρατίας», όποτε ο ελληνικός λαός ψηφίζει έναν Μητσοτάκη, «είναι σαν να εκπληρώνει το πεπρωμένο της οικογένειας να βρίσκεται κάθε μέρα στη Βουλή, στους δήμους, στις περιφέρειες, στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Πρόκειται για το αγαπημένο σύστημα της φαμίλιας, το σύστημα χρήσης των κρατικών πόρων και της πολιτικής δύναμης για την απόκτηση αμύθητου πλούτου και πόστων εξουσίας».
