Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέδωσε ανακοίνωση για την Hμέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων από τους Τούρκους και δεν τόλμησε καν να αναφέρει τις λέξεις «Τουρκία», «Γενοκτονία», «Κεμάλ». Η τοποθέτησή του είχε τα πάντα, εκτός από το γεγονός! Η αναφορά του είχε γενικολογίες, όπως «τιμούμε και φέτος τη μνήμη χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου που ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, εξοντώθηκαν και βασανίστηκαν».
Στον κ. Μητσοτάκη πρέπει να υπενθυμιστεί ότι οι Ελληνες του Πόντου δεν «εξοντώθηκαν» από ομάδες αγνώστων. Δεν ξεριζώθηκαν μόνοι τους από τις εστίες τους. Δεν βασανίστηκαν από εγκληματίες, των οποίων δεν έγιναν γνωστά τα ονοματεπώνυμά τους. Η Γενοκτονία είχε επώνυμους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς, τους οποίους γνωρίζουν και ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του και οι βουλευτές της Ν.Δ. που συνεχίζουν να του προσφέρουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Αυτό που κρύβεται πίσω από την «παράλειψη» του κ. Μητσοτάκη είναι η πρόθεση εξευμενισμού της Αγκυρας. Για την ελληνική κυβέρνηση, η καλή γνώμη των Τούρκων κρίνεται σημαντικότερη από την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την προσπάθεια να απονεμηθεί δικαιοσύνη γι’ αυτό το φρικτό έγκλημα κατά του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, προφανώς επιδιώκοντας να μη δυσαρεστήσει τον Ερντογάν, προσπάθησε κάτω από το χαλί αόριστων και μελοδραματικών διατυπώσεων να κρύψει 353.000 πτώματα Ελλήνων του Πόντου, που μαρτύρησαν και σκοτώθηκαν από τα βαρβαρικά στίφη των Τούρκων, τα οποία εκτελούσαν τις εντολές του Κεμάλ.
Ο τρόπος που ο πρωθυπουργός ασκεί πολιτική απέναντι στην Τουρκία δεν είναι μόνο ηθικά ελεγκτέος, αλλά και εθνικά επικίνδυνος. Οποιος δεν διδάσκεται από την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι οι πολιτικές κατευνασμού δεν λύνουν προβλήματα. Απλώς ανοίγουν την όρεξη του θηρίου για να ζητήσει ακόμα περισσότερα.
Ο κ. Μητσοτάκης, αν ήταν άξιος του έθνους, θα έπρεπε τη 19η Μαΐου και να ονοματίζει τους δράστες του εγκλήματος, αλλά και να αναφέρει τι έπραξε και τι σκοπεύει να πράξει για τη διεθνοποίηση του ζητήματος της Ποντιακής Γενοκτονίας.
