Οι Τούρκοι μετέτρεψαν την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην κατεχόμενη Αμμόχωστο σε καφέ-μπαρ. Δεν πρόκειται απλώς για μια «πολιτιστική αστοχία», αλλά για ενέργεια που αγγίζει τη ρίζα της Ιστορίας, της ταυτότητας, του σεβασμού προς τη μνήμη ενός λαού και της θρησκευτικής του κληρονομιάς.
Η εκκλησία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, θέατρο ή κατάστημα, αλλά χώρος λατρείας. Να μετατρέπεται ναός σε καφετέρια ή μπαρ αποτελεί ανοσιούργημα. Η επιχείρηση εθνοκάθαρσης που κάνει ο βάρβαρος κατακτητής σε βάρος του Ελληνισμού συνεχίζεται.
Τούτο το περιστατικό έρχεται ως ακόμα ένα παράδειγμα της συστηματικής αλλοίωσης ή καταστροφής θρησκευτικών μνημείων, ναών και μοναστηριών που υπήρξαν στόχοι ή θύματα λεηλασίας, εγκατάλειψης ή μετατροπής σε άλλες χρήσεις στα Κατεχόμενα μετά το 1974.
Ομως το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η ενέργεια αυτή καθαυτή. Είναι η παντελής έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης. Ως αντίδραση δεν εννοούνται τα λόγια, αλλά οι πράξεις. Καταγγελίες λεκτικές, δημοσιεύματα, εκκλήσεις στην UNESCO ή άλλες διεθνείς Αρχές γίνονται. Αλλά οι καταγγελίες είναι μόνο φωνές στον αέρα, χωρίς συνέπειες. Πώς δικαιολογείται ότι δεν τίθεται καν θέμα να σταματήσουν χρηματοδοτήσεις, να επιβληθούν κυρώσεις, να μπλοκαριστεί, έστω και ένα ευρώ, η οικονομική στήριξη της Τουρκίας από την Ε.Ε. για όσο καιρό επιτρέπει ή ακόμα και επιβάλλει αυτές τις αθλιότητες;
Αν η Ελλάδα ή η Κύπρος είχαν πραγματικά πολιτική βούληση, θα απαιτούσαν με κάθε επισημότητα να υπόκεινται σε αυστηρούς ελέγχους για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και των θρησκευτικών χώρων οι χρηματοδοτήσεις της Τουρκίας που προέρχονται από ευρωπαϊκά προγράμματα και να ανακαλούνται όταν αποδεικνύεται ότι σε περιοχές που ουσιαστικά ελέγχει αυτή η επεκτατική χώρα παραβιάζονται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Και η διεθνής κοινότητα; Η Ε.Ε., ο ΟΗΕ, οι άλλοι διεθνείς θεσμοί αποδεικνύονται συχνά ως απλοί παρατηρητές: «καλούν σε σεβασμό», «εκφράζουν ανησυχία», «παρακολουθούν την κατάσταση». Αλλά ουδέποτε βλέπουμε μηχανισμούς επιβολής, πίεσης, τιμωρίας, αποκατάστασης των θυμάτων.
Αντί, μάλιστα, οι Ευρωπαίοι να τιμωρήσουν τους Τούρκους για τις ασχήμιες τους, ετοιμάζονται να τους χρυσώσουν, με την ανοχή ημών, μπάζοντάς τους στο πρόγραμμα SAFE. Και η τουρκική βαρβαρότητα συνεχίζεται ανεμπόδιστη.
