Η τραγωδία στα ανοιχτά της Χίου, όπου φουσκωτό σκάφος λαθροδιακινητή συγκρούστηκε με περιπολικό του Λιμενικού Σώματος, με συνέπεια τουλάχιστον 15 νεκρούς και 24 τραυματίες, ανάμεσά τους και παιδιά, μας συγκλονίζει όλους. Ταυτόχρονα μας αναγκάζει να ξανασκεφτούμε και τις αιτίες πρόκλησης του περιστατικού αλλά και τον τρόπο που μια δυναμική μειονότητα έχει καταφέρει να διαμορφώσει την κοινή αντίληψη για το Λιμενικό, το κράτος, τον λαό μας και τη λαθρομετανάστευση.
Αυτή η μειονότητα δρα πολιτικά. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρουσιάζει τους λιμενικούς σαν «δολοφόνους» και τους χειρισμούς τους σαν εκδήλωση μίσους και ρατσισμού. Στην αφήγησή τους, οι λειτουργοί του κράτους, που εντοπίζουν και επιχειρούν σε επικίνδυνες θάλασσες για να σώσουν ζωές και να εφαρμόσουν τον νόμο, δεν είναι υπερασπιστές της ασφάλειας και της ζωής, αλλά εκτελεστές με «ανυπομονησία να σκοτώσουν πρόσφυγες». Αυτή η εικόνα αγνοεί πλήρως τη φύση της αποστολής του Λιμενικού, το υψηλό ήθος και το επαγγελματικό ρίσκο που αναλαμβάνουν καθημερινά άνδρες και γυναίκες που υπηρετούν την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομιμότητα με έναν μισθό που συχνά δεν υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ τον μήνα.
Η ίδια οπτική ιδεολογικοποιεί τους λαθροδιακινητές, χαρακτηρίζοντάς τους «αγωνιστές». Υπερασπίζεται προκλητικά ότι όλοι οι λαθρομετανάστες έχουν «δικαίωμα να περάσουν», χωρίς να υπάρχει καμία διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπους που πράγματι καταφεύγουν για να σωθούν από διωγμούς και σε εγκληματίες που εκμεταλλεύονται την απελπισία άλλων για κέρδος και θάνατο.
Παράλληλα, είναι εντυπωσιακό πώς η ίδια μειονότητα επιδεικνύει έναν… μονόπαντο ενθουσιασμό για διεθνείς συγκρούσεις και τραγωδίες, όπως στην Παλαιστίνη, αγνοώντας ή υποβαθμίζοντας την κατάσταση των Ιρανών που αντιστέκονται στο καθεστώς τους ή των Κούρδων που γίνονται θύματα βίας από τζιχαντιστές και από το τουρκικό κράτος που, όπως πάντοτε, λειτουργεί με το στιλ της Μαφίας. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία υπονομεύει κάθε αξιόπιστη κριτική και μετατρέπει υπαρκτά ανθρώπινα δράματα σε ιδεολογικά εργαλεία.
Η κριτική απέναντι σε οποιονδήποτε θεσμό είναι απαραίτητη και υγιής σε μια δημοκρατία. Ομως, όταν αυτή η κριτική μετατρέπεται σε κατηγορία χωρίς τεκμήρια, απαξιώνει και δυσφημεί συλλήβδην ανθρώπους που ρισκάρουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν άλλους, τότε αυτό που παράγεται είναι μισανθρωπία, ανθελληνισμός, πρακτόρευση ξένων συμφερόντων.
