Η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, όπως πάντα, δείχνει τον ανεκτίμητο πλούτο που διαθέτει η πατρίδα σε έμψυχο υλικό. Επιδεικνύει επίσης σε εχθρούς και φίλους την υλική ισχύ που διαθέτουμε, αφού παραδοσιακά λειτουργεί και σαν ένα σημείο αναφοράς του γενικότερου επιπέδου των εξοπλισμών μας. Ωστόσο, η εξαιρετική εικόνα της παρέλασης δεν πρέπει να μας κάνει να αδιαφορούμε για το μέγα έλλειμμα της Ελλάδας στον τομέα της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Οι εικόνες που παρακολουθήσαμε στις τηλεοράσεις μας ήταν εντυπωσιακές. Σύγχρονα οπλικά συστήματα, προηγμένα αεροσκάφη, αναβαθμισμένα μέσα. Ωστόσο, σχεδόν τίποτα από αυτά δεν είναι ελληνικό. Η χώρα εξακολουθεί να εξαρτάται σχεδόν πλήρως από εισαγωγές, ξοδεύοντας τεράστια ποσά για την προμήθεια εξοπλισμών από τρίτες χώρες.
Πρόκειται για μια στρατηγική που, μακροπρόθεσμα, δεν είναι ούτε βιώσιμη ούτε ασφαλής.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό, αν και το βάρος στον Κρατικό Προϋπολογισμό είναι προφανές. Είναι πρωτίστως ζήτημα κυριαρχίας και στρατηγικής αυτονομίας. Μια χώρα που δεν μπορεί να υποστηρίξει, να συντηρήσει ή να εξελίξει τα ίδια της τα οπλικά συστήματα παραμένει εξαρτημένη από τις διαθέσεις και τις επιδιώξεις άλλων.
Η αποτυχία να υλοποιηθεί ο στόχος του 2021 να παρελάσουν οι Ελληνες οπλίτες με εθνικό τυφέκιο στα 200 χρόνια από την Εθνεγερσία ήταν μία από τις πολλές αποδείξεις των προαναφερθέντων. Εδειξε πόσο πίσω βρίσκεται η χώρα ακόμη και σε βασικά επίπεδα παραγωγής αμυντικού υλικού.
Αναμφίβολα, το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει κάποια βήματα. Υπάρχουν πρωτοβουλίες, συνεργασίες, μικρές επενδύσεις. Ομως ο ρυθμός είναι διστακτικός, σχεδόν φοβικός, σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές εξελίξεις τρέχουν. Οι καιροί ου μενετοί.
Η ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας είναι υπόθεση υψηλής προτεραιότητας. Είναι ταυτόχρονα και μια μεγάλη ευκαιρία. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μοχλός για την ελληνική οικονομία, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης, να ενισχύσει την καινοτομία και να κρατήσει πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό εντός της χώρας.
Η παρέλαση, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι μόνο μια στιγμή υπερηφάνειας, αλλά και αφορμή αυτοκριτικής. Αν θέλουμε πραγματική ισχύ, πρέπει να την παράγουμε κιόλας. Οχι μόνο να την αγοράζουμε.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
